บทที่ 272 ช่วยไม่ได้ที่ไฟในตัวจะพลุ่งพล่าน

หลิวหยางด่าสวนคำหยาบของเสี่ยวถานจ่งกลับไปตรงๆ แถมชั้นเชิงความดุดันยังเหนือกว่าอีกขั้น

ปกติห้องประชุมก็เก็บเสียงไม่ค่อยดีอยู่แล้ว เสียงทะเลาะวิวาทข้างใน โดยเฉพาะเสียงด่าทอของหลิวหยางแต่ละคำ จึงดังทะลุออกไปยังโซนออฟฟิศด้านนอกอย่างชัดเจน

โซนออฟฟิศที่เดิมทียังมีเสียงจอแจอยู่บ้างพลันเงียบกริบลงในพริบตา พนักงานทุกคนต่างหยุดงานในมือแล้วหันไปมองทางห้องประชุม แต่ละคนปิดปากเงียบกริบราวกับจักจั่นในฤดูหนาว นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาเห็นประธานหลิวโมโหเป็นฟืนเป็นไฟขนาดนี้...

อู๋จงบังเอิญกำลังนั่งคุยเล่นฆ่าเวลาอยู่ในห้องทำงานของหลิวหย่งจัวพอดี ทั้งสองคนได้ยินเสียงนั้นเช่นกัน จึงสบตากัน และต่างก็มองเห็นความตกตะลึงระคน... ตื่นเต้น! แฝงอยู่ในแววตาของอีกฝ่าย

ตอนนี้ในใจของพวกเขากำลังคิดว่า ถ้าเกิดข้างในลงไม้ลงมือกันขึ้นมาจริงๆ แล้วพวกเขาพุ่งเข้าไปช่วยประธานหลิวตะลุมบอนล่ะก็ ผลงานความดีความชอบข้อหาช่วยเหลือปกป้องนายในครั้งนี้ จะต้องส่งผลดีต่ออนาคตของพวกเขาอย่างแน่นอน!