บทที่ 271 แกเลิกพ่นคำว่าแม่งเอ๊ยใส่พ่อสักทีเถอะ

หลิวหยางดึงจังหวะยกระดับความสำคัญของตัวเองขึ้นมาก่อน จากนั้นก็เปลี่ยนเรื่อง "หลักๆ ก็คือ ตั้งแต่เหิงต้าเรียลเอสเตทของเราเข้ามาลงทุนในอู่ซื่อเมื่อปีที่แล้ว บวกรวมกับที่ดินหย่งชิงในวันพรุ่งนี้ด้วย นับไปนับมาเราก็คว้าที่ดินไปถึงสี่แปลงแล้วนะครับ! ยอดการลงทุนสะสมทะลุพันล้านไปตั้งนานแล้ว! สิ่งนี้ช่วยขับเคลื่อนห่วงโซ่อุตสาหกรรมทั้งต้นน้ำและปลายน้ำ สร้างตำแหน่งงานอีกมากมายมหาศาล แค่คนงานในไซต์ก่อสร้างก็มีจำนวน..."

หลิวหยางเริ่มรายงานผลประกอบการ สาธยายถึงคุณูปการที่เหิงต้ามีต่อเมืองอู่ซื่ออย่างละเอียดด้วยข้อมูลที่ครบถ้วน อย่างน้อยฟังดูแล้วก็ถือว่าครบถ้วนน่าเชื่อถือ ซึ่งมันช่วยแสดงให้เห็นถึงภาพลักษณ์ขององค์กรชั้นนำที่มีความรับผิดชอบและทำประโยชน์เพื่อสังคมได้อย่างเต็มที่

รองนายกเทศมนตรีหวังที่อยู่ปลายสายรับฟังไป ตอนแรกก็ยังส่งเสียงตอบรับอืมๆ อยู่หรอก แต่พอฟังไปเรื่อยๆ ก็เริ่มชักจะรำคาญขึ้นมาบ้างแล้ว

วันๆ หนึ่งเขามีงานรัดตัวจะตายไป จะเอาเวลาที่ไหนมานั่งฟังหลิวหยางรายงานยืดยาวขนาดนี้ การที่หลิวหยางพ่นเรื่องพวกนี้ออกมา ก็ไม่มีอะไรมากไปกว่าการปูทางไปสู่คำว่าแต่ว่าในประโยคถัดไปก็เท่านั้นเอง

"ประธานหลิว" รองนายกเทศมนตรีหวังรีบพูดแทรกขึ้นมา "ผลงานของคุณทางเมืองก็เห็นกันอยู่แล้วล่ะ มีความยากลำบากหรือมีความคิดเห็นอะไร คุณก็พูดมาตรงๆ ได้เลย"