บทที่ 286 อย่าคิดว่าจะใช้อาหารมื้อใหญ่มาปิดปากฉันได้นะ

หลิวหยางยิ้มและโบกมือให้เธอ หวงหว่านอิงก็เห็นเขาเช่นกัน คิดไม่ถึงเลยว่ายัยเด็กคนนี้จะพุ่งตัวตรงดิ่งเข้ามาหาหลิวหยางราวกับลูกกระสุนปืนใหญ่แล้วกระโดดกอดเขา

หลิวหยางรีบกางแขนออกรับไว้ พร้อมกับอุ้มกระเตงขึ้นมาแล้วพูดหยอกล้อว่า "โอ้โห ทำไมรู้สึกว่าตัวหนักขึ้นอีกแล้วล่ะเนี่ย"

หวงหว่านอิงทุบไหล่หลิวหยางไปหนึ่งที แล้วกระโดดลงจากอ้อมกอดของเขา "คุณนั่นแหละที่ตัวหนักขึ้น จริงสิ รอนานไหม เครื่องบินดีเลย์นิดหน่อยน่ะ"

หลิวหยางจับมือเธอเดินไปทางทางออกพลางหัวเราะ "ก็ไม่เท่าไหร่หรอก รอแค่ครึ่งชั่วโมงเอง" พูดจบก็รับกระเป๋าของหวงหว่านอิงมาถือไว้ในมือ "ผมยังไม่เคยไปมหาวิทยาลัยเทียนจินเลย พอดีเลยจะได้ไปดูด้วยกัน"

หวงหว่านอิงได้ยินก็ยกมือป้องปากหัวเราะ "ฉันก็ไม่เคยไปเหมือนกัน ครั้งนี้ถือว่าได้โอกาสแล้ว ต้องฟันไอ้เด็กจางอี้หมิงให้เลือดอาบสักมื้อแล้วล่ะ"