บทที่ 287 ลาในทีมผลิตก็ต้องมีเวลาพักหายใจบ้างสิ

หลังจากเดินขึ้นบันไดมาหลายชั้น จางอี้หมิงก็ล้วงกุญแจออกมาไขเปิดประตูเหล็กดัด

วินาทีที่ประตูเปิดออก กลิ่นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป กลิ่นเหงื่อ และกลิ่นความร้อนจากอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ก็ลอยมาปะทะหน้า ห้องดูไม่เล็กเท่าไหร่นัก เป็นโครงสร้างแบบสามห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่นสไตล์เก่า ซึ่งห้องนั่งเล่นถูกดัดแปลงให้กลายเป็นโซนออฟฟิศ

หวงหว่านอิงเดินเข้าไปในห้อง มองดูสภาพตรงหน้าแล้วก็อึ้งไปอย่างเห็นได้ชัด พื้นที่ห้องนั่งเล่นทั้งหมดนี้ยังไม่ใหญ่เท่าห้องทำงานของหลิวหยางที่อู่ซื่อเลยด้วยซ้ำ

"เสี่ยวหมิง ปกติพวกนาย... ทำงานกันที่นี่เหรอ" หวงหว่านอิงถามด้วยความไม่แน่ใจนัก

จางอี้หมิงถูกถามจนรู้สึกกระอักกระอ่วน หน้าแดงเถือก ถูมือไปมาพลางอธิบายว่า "ใช่ครับพี่อิง กินนอนอยู่ที่เดียวกันหลักๆ ก็เพื่อความสะดวกนั่นแหละครับ ตอนนี้บริษัทเรามีแค่สามคน อีกสองคนหยุดช่วงวันแรงงานกลับบ้านไปแล้วครับ" เขาชี้ไปที่ห้องนอนด้านใน "ข้างในคือที่นอน รกกว่านี้อีก พี่อย่าดูเลยดีกว่าครับ"