บทที่ 288 ทำเอาเหงื่อตกไปทั้งตัวจริงๆ

สองชั่วโมงต่อมา ทั้งสามคนก็เดินออกมาจากโรงน้ำชา หลิวหยางกับหวงหว่านอิงนั่งฟังเซี่ยงเซิงมาตลอดทั้งบ่าย ส่วนจางอี้หมิงนั้นหลับฟังเซี่ยงเซิงไปสองชั่วโมงเต็ม ตอนที่ตื่นขึ้นมาบนใบหน้ายังมีรอยแดงจากการฟุบหลับคาโต๊ะอยู่เลย แต่ดูมีชีวิตชีวาขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

เช้าวันรุ่งขึ้น ณ ท่าอากาศยานนานาชาติปินไห่แห่งเมืองจินซื่อ จางอี้หมิงมาส่งหลิวหยางกับหวงหว่านอิงที่ชั้นผู้โดยสารขาออก

อาศัยจังหวะที่หวงหว่านอิงก้มหน้าตรวจสอบกระเป๋าเป้ จางอี้หมิงก็ยกนิ้วโป้งให้หลิวหยางพร้อมกับกระซิบด้วยความเลื่อมใสว่า "พี่เขย พี่นี่สุดยอดไปเลย สรุปแล้วพี่เกลี้ยกล่อมพี่อิงยังไงเนี่ย"

หลิวหยางได้ยินก็แอบขำในใจ เกลี้ยกล่อมยังไงน่ะเหรอ เรื่องแบบนั้นแม่งจะบอกนายได้ยังไงล่ะ แต่พอมองเห็นสายตาที่กระหายใคร่รู้ของจางอี้หมิงแล้ว หลิวหยางก็รู้สึกว่าสอนไปสักนิดหน่อยก็พอได้ แต่จะสอนเยอะไม่ได้ ขืนไอ้เด็กนี่บรรลุสัจธรรมขึ้นมา แล้ววันข้างหน้าเขาจะเอาโต่วอินของมันมาเดินเล่นเป็นสวนหลังบ้านได้ยังไงกันล่ะ

หลิวหยางคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วตบไหล่จางอี้หมิงพลางเอ่ยอย่างมีความหมายลึกซึ้ง "เสี่ยวหมิงเอ๊ย เรื่องนี้น่ะ... นายเลียนแบบไม่ได้หรอก คนเราต่างก็มีจุดแข็งเป็นของตัวเอง ส่วนจุดแข็งของนายก็คือ... การเขียนโค้ดยังไงล่ะ"