บทที่ 289 ฉายารัชทายาทแห่งเหิงต้า

ตกค่ำ หลิวหยางมาที่ห้างสรรพสินค้าจงซางใต้ตึกบริษัทเพียงลำพัง เขาเดินดูร้านขายเครื่องประดับทองเงินและหยกไปหลายร้าน เดินวนดูจนรอบ แต่ก็ยังรู้สึกว่าขาดอะไรไปสักอย่าง ไม่สามารถสะท้อนถึงความตั้งใจของเขาได้

ในขณะที่เขากำลังจะไปดูที่อื่น จี้หยกสีขาวเนียนละเอียดชิ้นหนึ่งในตู้โชว์ของร้านเจิ้งต้าฝูก็ดึงดูดสายตาของเขาเอาไว้

จี้หยกชิ้นนั้นมีดีไซน์เรียบง่าย เป็นรูปทรงเหรียญผิงอันโค่วแบบคลาสสิก แต่เมื่ออยู่ใต้แสงไฟกลับเปล่งประกายมันวาวเนียนละเอียด ที่พิเศษคือตรงร้อยเชือกด้านบนของผิงอันโค่วมีการประดับด้วยทับทิมเม็ดงามสีสดเข้ม สีแดงกับสีขาวตัดกันอย่างลงตัว ทำเอาหลิวหยางถึงกับละสายตาไม่ได้

พนักงานขายสาวที่เคาน์เตอร์สังเกตเห็นหลิวหยางที่แต่งตัวดูดีมีระดับแถมยังใส่นาฬิกาหรูราคาแพงมาตั้งแต่แรกแล้ว เธอจึงรีบเดินเข้ามาต้อนรับอย่างกระตือรือร้นทันที

"สวัสดีค่ะคุณผู้ชาย ไม่ทราบว่ามีอะไรให้รับใช้ไหมคะ"