บทที่ 298 คุณคือประทีปนำทางบนเส้นทางชีวิตของผม

หลิวหยางหิ้วกระเป๋าเอกสารของบอสสวี่เดินตามเข้าไปในห้องทำงานตลอดทาง

บอสสวี่เดินไปพลางถอดเสื้อสูทตัวนอกออกไปพลางแล้วเอ่ยอย่างทอดถอนใจ "ซือเหนียงของนายอยู่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกับฉันมาตั้งหลายปี ลำบากมาไม่น้อยเลยจริงๆ"

หลิวหยางที่เดินตามอยู่ด้านหลังรับเสื้อสูทมาแขวนไว้ที่ราวแขวนเสื้อด้านข้างอย่างรู้จังหวะ แขวนเสื้อไปพลางก็พยักหน้าเออออไปพลาง "ซือเหนียงทุ่มเทเสียสละมามากจริงๆ ครับ"

บอสสวี่นั่งลงหลังโต๊ะทำงาน เลขาก็ยกชาเข้ามาเสิร์ฟพอดี เขาดื่มชาไปหนึ่งอึก แล้วเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงของผู้ที่อาบน้ำร้อนมาก่อน "เพราะฉะนั้นนะ ในฐานะลูกผู้ชายอย่างพวกเรา ไม่ว่าจะไปทำอะไรไว้ข้างนอก ยังไงก็ทอดทิ้งภรรยาคู่ทุกข์คู่ยากไม่ได้เด็ดขาด" พูดจบก็มองหลิวหยางด้วยสายตาที่มีความหมายลึกซึ้ง "เข้าใจไหม"

หลิวหยางคิดไม่ถึงเลยว่าจะถูกอบรมสั่งสอนอย่างกะทันหันแบบนี้ ผมแม่งยังไม่ได้แต่งงานเลยนะ คุณจะมาสอนผมทำไมเนี่ย แต่ภายนอกเขาก็ยังคงตอบรับอย่างว่าง่าย "เข้าใจครับ ประธานสวี่"