บทที่ 297 ไม่มีคณะนักเต้น แล้วจะมีเหิงต้าได้ยังไง

ติงเหมยยังคงลูบคลำจี้หยกผิงอันโค่วในมือเล่นอยู่ พอได้ยินคำพูดของบอสสวี่ ดวงตาก็กลอกกลิ้งไปมาหนึ่งรอบแล้วรีบพูดแทรกขึ้นมาทันทีว่า "จะไปรอโบนัสปลายปีทำไมกันล่ะ! เหล่าสวี่ ช่วงนี้คุณกำลังจัดการเรื่องการให้หุ้นจูงใจผู้บริหารระดับสูงอยู่ไม่ใช่เหรอ ก็ถือโอกาสให้หุ้นหลิวหยางเพิ่มไปหน่อยก็สิ้นเรื่องแล้ว!"

บอสสวี่ได้ยินก็หันไปมองภรรยาตัวผลาญเงินด้วยความระอา "คุณจะไปรู้อะไร การให้หุ้นจูงใจผู้บริหารมันยังเร็วไป ตอนนี้มีแค่โครงร่างแผนงานเท่านั้น ต้องรอให้บริษัทระดมทุนได้ครบตามเป้าก่อน ถึงจะกำหนดรายละเอียดที่ชัดเจนได้"

พูดจบเขาก็ยกนมขึ้นดื่มไปหนึ่งอึกแล้วอธิบายต่อ "อีกอย่าง หุ้นออปชันพวกนี้ก็ไม่ได้ให้รวดเดียวหมดหรอกนะ ปกติจะแบ่งให้ภายในห้าปี ปลดล็อกให้ปีละ 20%"

หลิวหยางที่ฟังอยู่ด้านข้างรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาในใจ ถึงแม้ว่าตอนนี้มูลค่าหุ้นเหมาไถและหุ้นเพนกวินในมือเขาจะพุ่งสูงถึงหลักสิบล้านแล้วก็ตาม แต่การได้รับหุ้นออปชันในฐานะผู้บริหารระดับสูงของบริษัท นี่ถือเป็นครั้งแรกเลย

ในชาติก่อนเหิงต้าก็เคยใจป้ำอยู่ครั้งหนึ่ง โดยการแจกจ่ายหุ้นให้กับผู้บริหารระดับกลางทุกคน แต่ตอนที่หลิวหยางเข้ามาทำงานที่เหิงต้า เขาก็พลาดโอกาสนั้นไปแล้ว แต่จะว่าไปก็โชคดีที่พลาดไป เพราะการแจกหุ้นครั้งนั้นเกิดขึ้นในช่วงที่ราคาหุ้นพุ่งขึ้นสูงสุด ซึ่งมันก็เป็นแค่การหลอกเอาเงินพนักงานล้วนๆ จนกระทั่งเกิดวิกฤตล้มละลาย เงินทั้งหมดก็แม่งสูญเปล่าไปในพริบตา