บทที่ 296 ซือเหนียงไม่เห็นผมเป็นคนอื่นคนไกลเลยจริงๆ

หลิวหยางพูดยังไม่ทันจบ หวงหว่านอิงก็เตะเข้าที่น่องของเขาหนึ่งที แล้วผลักเขาออกด้วยความรังเกียจ “อี๋ หลิวหยาง คุณนี่มันน่าขยะแขยงจริงๆ เลย”

ใบหน้าของเธอแดงก่ำ ไม่รู้ว่าโกรธหรืออายกันแน่ “คำพูดพรรค์นี้คุณยังกล้าพูดออกมาได้นะ แถมยังอยากให้ฉันวิดีโอคอลกับคุณอีก ฝันไปเถอะ”

หลิวหยางโดนเตะไปหนึ่งทีกลับหัวเราะแหะๆ ออกมา “ล้อเล่นน่า ดูสิรีบร้อนเชียว” พูดจบก็จับมือหวงหว่านอิงแล้วพูดต่อ “เอาล่ะๆ ไม่แกล้งแล้ว พูดเรื่องจริงจังดีกว่า ผมเอาขนมของเมืองซูซื่อมาฝากคุณด้วยนะ อยากลองชิมไหม”

หวงหว่านอิงรับมาดูด้วยรอยยิ้ม แล้วถามด้วยความไม่แน่ใจ “คงไม่ใช่ว่ามีหน่วยงานไหนให้มาอีกหรอกนะ”

หลิวหยางทำหน้าประหนึ่งว่าเป็นเรื่องสมควรแล้ว “คุณไม่ต้องสนหรอกว่าคนอื่นให้มาหรือผมซื้อมา เอาเป็นว่าสุดท้ายมันก็มาถึงมือคุณไม่ใช่หรือไง” พูดพลางก็แกล้งทำเป็นจะดึงกล่องของขวัญกลับคืน “ถ้าคุณรังเกียจ พรุ่งนี้ผมต้องไปบ้านบอสสวี่พอดี งั้นเอาไปให้ซือเหนียงของผมก็แล้วกัน ได้ยินมาว่าคนท้องชอบกินของหวาน”