บทที่ 295 ประธานหลิวคือความอัปยศของวงการวิศวกรรมชัดๆ

ภาพผุดขึ้นมาในหัวหลิวหยางจนเขารู้สึกคอแห้งผาก เฒ่าหนีไอ้เวรนี่พูดจามีลูกล่อลูกชนตลอด ขืนปล่อยให้พูดต่อไป วันนี้เขาคงต้องได้อยู่ต่อที่นี่แน่ๆ

เขาจึงรีบยิ้มพูดตัดบท "ได้ครับ ถ้างั้นรอให้ผมมาคราวหน้า ต้องรบกวนประธานหนีช่วยเปิดหูเปิดตาให้ผมหน่อยแล้วล่ะครับ จะได้ลองลิ้มรสลูกพีชเฟิ่งหวงดูสักครั้ง" พูดจบเขาก็ก้มดูนาฬิกาข้อมือ "เวลาเย็นมากแล้วจริงๆ ประธานหนี ถ้างั้นพวกเราขอตัวลาก่อนนะครับ"

"ถ้างั้นผมก็ไม่รั้งตัวประธานหลิวไว้แล้วนะครับ" พูดจบประธานหนีก็หันไปมองคนอื่นๆ "ผู้จัดการเหลย ผู้จัดการเฉิน มาๆๆ เอาของฝากพวกนี้ติดไม้ติดมือไปด้วยสิครับ"

เมื่อเห็นหลิวหยางพยักหน้าอนุญาตกลายๆ เหลยซื่อกังและเฉินโม่รวมถึงคนอื่นๆ ก็รีบก้าวเข้าไปถือกล่องของขวัญกันคนละสามกล่อง คณะเดินทางขึ้นไปนั่งบนรถภายใต้การส่งเสด็จอย่างอบอุ่นของประธานหนี

บนรถ หลิวหยางกำชับกับเหลยซื่อกังว่า "ผู้จัดการเหลย ฉันขอเก็บชาปี้หลัวชุนไว้กล่องหนึ่งกับพวกขนมสไตล์ซูโจวพวกนี้นะ ส่วนที่เหลือคุณช่วยขนกลับไปที่บริษัทให้ฉันก็แล้วกัน"