บทที่ 294 คุณเคยเห็นลูกพีชครึ่งลูกที่ใหญ่กว่าฝ่ามือไหมครับ

ประธานหนีฟังจบก็รีบพูดขึ้นมาทันที "ประธานหลิว! ก่อนหน้านี้ผู้จัดการเหลยได้พูดถึงเรื่องนี้กับผมคร่าวๆ แล้วครับ! ขอเพียงแค่ชนะการประมูล เงินประกันยี่สิบล้านก็สามารถจัดการโอนให้ได้ทุกเมื่อ! ส่วนวงเงินสินเชื่อสองร้อยล้าน เดี๋ยวผมจะกลับไปคุยกับธนาคารพันธมิตรให้ ด้วยเครดิตและศักยภาพของจินถังหลางเรา รับรองว่าไม่มีปัญหาอย่างแน่นอนครับ!"

หลิวหยางรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง ไม่คิดเลยว่าประธานหนีจะตอบตกลงอย่างง่ายดายขนาดนี้ โดยไม่มีทีท่าว่าจะต่อรองราคาเลยสักนิด เรื่องนี้ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะนึกไปถึงประธานจางแห่งบริษัททงซื่อซื่อเจี้ยนที่มีความใจป้ำไม่แพ้กัน

มิน่าล่ะในชาติก่อน จินถังหลางถึงได้กลายมาเป็นผู้สนับสนุนตัวยงและพันธมิตรที่ผูกพันกันอย่างลึกซึ้งของเหิงต้า แต่ก็น่าเสียดายที่อะไรๆ ไม่เป็นไปตามคาด ทันทีที่เหิงต้าเกิดวิกฤตล้มละลาย จินถังหลางที่ผูกชะตาไว้ด้วยกันอย่างลึกซึ้งก็พลอยล้มครืนตามไปด้วยในทันที

แต่หลิวหยางคนนี้ก็ขี้เกียจจะไปคิดกังวลอะไรให้ไกลขนาดนั้น สำหรับตัวเขาเองแล้ว การได้เงินโบนัสและสร้างผลงานให้เข้าตานั่นแหละคือสิ่งที่สำคัญที่สุด

"เยี่ยม!" หลิวหยางยิ้มอย่างพึงพอใจ "ถ้างั้นก็ต้องขอขอบคุณประธานหนีมากๆ เลยนะครับที่ให้การสนับสนุนเหิงต้าของเรา! เดี๋ยวพอเอกสารการประมูลออกมา ผมจะให้ผู้จัดการเหลยรีบส่งให้คุณเป็นคนแรกเลย ขอเพียงแค่ตอนเจรจารอบที่สองเสนอราคามาอย่างสมเหตุสมผล ผมจะพิจารณาให้จินถังหลางชนะการประมูลเป็นอันดับแรกเลยครับ!"