บทที่ 307 ความมุ่งมั่นต่อศิลปะ

หลิวหยางเห็นจงอาเจียวตื่นเต้นจนมือเล็กๆ สั่นระริก จึงยอมปล่อยมือเธอออก

เขาวางกระเป๋าเป้ปีนเขาลงพลางเอ่ยขึ้น "ทุกคนรีบเตรียมตัวเถอะ ถ่ายเซตแรกเสร็จแล้วค่อยลงไปกินข้าวด้วยกัน จากนั้นค่อยกลับมาถ่ายเซตที่สองต่อ คืนนี้งานพวกเราเยอะ ต้องทำเวลากันหน่อย" พูดจบเขาก็รูดซิปกระเป๋าเป้ แล้วเริ่มล้วงเอาของข้างในออกมา

อย่างแรกที่หยิบออกมาคือชุดนักเรียนสีฟ้าสลับขาว แล้วยื่นให้จางจือจือ "จือจือ ชุดนี้ของเธอ เดี๋ยวเราจะถ่ายเซตวัยใสวัยเรียนกันก่อน เธอต้องแสดงให้เห็นถึงความรู้สึกของนักเรียนสาวผู้ใสซื่อ แววตาต้องดูบริสุทธิ์ ท่าทางอาจจะดูเขินอายได้นิดหน่อย แต่ภาษากายต้องเปิดกว้าง งานของพวกเราคืองานศิลปะ ไม่ต้องเกร็งนะ"

จางจือจือรับชุดนักเรียนมาดู ป้ายราคายังไม่ได้ตัดออก เห็นได้ชัดว่าเป็นของเพิ่งซื้อมาใหม่ พอคลี่ออกแล้วลองทาบดู ไซซ์ก็ดันพอดีเป๊ะ สายตาที่เธอมองหลิวหยางจึงเพิ่มความเลื่อมใสขึ้นมาทันที ขนาดรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้ยังใส่ใจ ถือว่าเป็นมืออาชีพจริงๆ

หลิวหยางล้วงเอาเสื้อผ้าออกมาจากกระเป๋าอีกชุด ครั้งนี้เขายื่นให้จงอาเจียว เป็นชุดเดรสสไตล์ย้อนยุค กลิ่นอายแบบแฟชั่นฮ่องกงยุคแปดศูนย์ถึงเก้าศูนย์อย่างชัดเจน