บทที่ 308 รอการเลี้ยงดูอย่างหิวโหย

หลังจากกินมื้อเช้าเสร็จแล้วลงมาชั้นล่าง หลี่เจี้ยนจวินกำลังสูบบุหรี่อยู่ที่หน้าประตูโรงแรม พอเห็นหลิวหยางเดินออกมา เขาก็รีบทิ้งบุหรี่แล้ววิ่งเหยาะๆ เข้ามาหา "อรุณสวัสดิ์ครับประธานหลิว กระเป๋าเดี๋ยวผมช่วยถือให้นะครับ"

หลิวหยางโบกมือปฏิเสธอย่างนุ่มนวล "ไม่เป็นไรครับพี่หลี่ ผมสะพายเองดีกว่า" ถึงแม้ในกระเป๋าใบนี้จะไม่มีของมีค่าอะไร แต่มันก็ยังทำให้เขารู้สึกวางใจกว่าถ้าได้ถือไว้เอง

พอขึ้นรถ หลิวหยางก็จุดบุหรี่สูบแล้วหันไปพูดกับหลี่เจี้ยนจวินว่า "แวะไปที่บริษัทก่อนนะ ผมจะเอากระเป๋าไปเก็บที่ห้องทำงาน"

"ได้ครับประธานหลิว" หลี่เจี้ยนจวินรับคำ

สิบนาทีต่อมา หลิวหยางมาถึงห้องทำงาน เขานำไฟล์ข้อมูลดิจิทัลที่ถ่ายทำเมื่อคืนมากำหนดตัวเลขรหัส แล้วล็อกเก็บไว้ในตู้เซฟอย่างระมัดระวังถึงได้ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก