บทที่ 335 การบอกใบ้แบบโจ่งแจ้ง

หลิวหยางยื่นมือออกไปจับมือกับเขาเช่นกัน แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า "ผู้จัดการหม่านเกรงใจเกินไปแล้วครับ เข้าใจได้ครับ แบบนี้ก็แสดงว่าสายตาในการเลือกคู่ค้าร่วมธุรกิจของเหิงต้าเรายังถือว่าเฉียบแหลมไม่เบาเลยนี่ครับ ฮ่าๆๆ!"

เขาพูดไปพลางก็เหลือบมองไปด้านหลังของผู้จัดการหม่านเป็นระยะๆ คุยธุรกิจโปรเจกต์ใหญ่ขนาดนี้ แม่งดันไม่พกผู้ช่วยสาวๆ มาเรียนรู้งานด้วยเลยสักคน พวกเวรจากสถานีหมางไถนี่ชักจะไม่ค่อยรู้ธรรมเนียมซะแล้วสิ

แต่ก็ช่างมันเถอะ ธรรมเนียมมันต้องค่อยๆ สร้าง ความร่วมมือมันก็ต้องค่อยๆ ปรับเข้าหากัน ครั้งนี้เอาเรื่องงานก่อน ไว้คราวหน้าติดต่อกันบ่อยเข้า เดี๋ยวพวกเขาก็รู้เองแหละว่าต้องทำตัวยังไง

"ผู้จัดการหม่าน เชิญนั่งครับ" หลิวหยางผายมือเชิญผู้จัดการหม่านให้เดินไปที่โซฟารับแขก

ไป๋เหยาที่ยืนอยู่หน้าประตูห้องทำงาน คอยเงี่ยหูฟังความเคลื่อนไหวอยู่ด้านนอกตั้งนานก็ไม่ได้ยินเสียงหลิวหยางตะโกนสั่งให้ชงชาสักที เธอนึกในใจว่าดูท่าคนจากสถานีหมางไถคนนี้คงไม่ค่อยเป็นที่ต้อนรับสักเท่าไหร่ เธอเองก็ชอบที่จะได้สบาย ว่าแล้วก็หมุนตัวเดินกลับไปที่โต๊ะทำงานของตัวเอง