บทที่ 52 สร้างบ้านที่บ้านเกิด

เรื่องของป้าอ้วนเป็นแค่เรื่องแทรกเล็กๆ น้อยๆ หลังจากกินข้าวเสร็จ หลิวหยางก็กลับเข้าห้อง หยิบเงินสดที่เตรียมไว้และเสื้อขนเป็ดตัวใหม่ที่ซื้อให้พ่อกับแม่ออกมา

แม่ครับ เงินสี่พันหยวนนี่พ่อกับแม่เก็บไว้ใช้ก่อนนะครับ รอให้ผมมีเงินเก็บมากกว่านี้เดี๋ยวผมจะส่งมาให้อีก พยายามทำให้ปีนี้เราทุบบ้านเก่าหลังนี้ทิ้ง แล้วสร้างบ้านก่ออิฐมุงกระเบื้องหลังใหม่กัน เขาชี้ไปที่ถุงผ้า แล้วก็ถุงนี้ เสื้อขนเป็ดที่ผมซื้อให้แม่กับพ่อครับ

โจวเหลียนฮวาวางผ้าขี้ริ้วลง หยิบเสื้อขนเป็ดขึ้นมาดูก่อน ลูบคลำเนื้อผ้า บนใบหน้ามีความดีใจแต่ที่มากกว่านั้นคือความเสียดายเงิน

ลูกคนนี้นี่ ไปทำงานหาเงินข้างนอกมันไม่ง่ายเลยนะ รู้จักประหยัดซะบ้าง พ่อกับแม่ไม่ใช่ว่าไม่มีเสื้อผ้าใส่ซะหน่อย ดูปุ๊บก็รู้แล้วว่าเสื้อตัวนี้ราคาไม่ถูก สิ้นเปลืองเงินจริงๆ แล้วก็บ้านเก่าหลังนี้ถึงจะโทรมแต่มันก็ยังอยู่ได้ ไม่เห็นต้องไปเสียเงินสร้างใหม่เลย แม่จะเก็บเงินก้อนนี้ไว้ให้ก่อน รอให้ลูกตั้งตัวในเมืองได้ ตอนจะแต่งงานซื้อบ้านค่อยเอาไปใช้

พูดจบ เธอก็หยิบเงินกับเสื้อผ้าเดินเข้าห้องไป เอาไปซ่อนไว้ในตู้เสื้อผ้า

หลิวหยางมองดูแม่ ในใจรู้สึกทั้งซาบซึ้งและปวดร้าว ในชาติก่อนก็เพราะต้องเก็บเงินไว้ซื้อบ้านแต่งงานให้เขานี่แหละ ทำให้บ้านเก่าขาดการซ่อมแซมมานานปี จนสุดท้ายเกิดอุบัติเหตุกลายเป็นความเสียใจไปตลอดชีวิตของเขา ในชาตินี้ ไม่ว่ายังไงเขาก็ต้องเปลี่ยนแปลงจุดจบนี้ให้ได้

แม่ครับ เรื่องบ้านในเมืองแม่ไม่ต้องเป็นห่วงจริงๆ ครับ บริษัทที่ผมทำอยู่เป็นบริษัทอสังหาริมทรัพย์ รอผมแต่งงานทางบริษัทก็จะจัดสรรบ้านให้ครับ ไม่ต้องซื้อเองเลยสักนิด

บริษัทจัดสรรบ้านให้เหรอ เดี๋ยวนี้ยังมีเรื่องดีๆ แบบนี้อยู่อีกเหรอ เขาไม่ได้ยกเลิกไปตั้งนานแล้วหรือไง แกคงไม่ได้หลอกแม่ใช่ไหมเนี่ย

โจวเหลียนฮวากำลังรู้สึกคล้อยตามคำพูดของหลิวหยาง พอเห็นสามีมาพูดแทรก ก็เลยพูดตัดบทอย่างอารมณ์เสีย ไปๆๆ ไปนอนของแกไป จะเรื่องอะไรแกก็ต้องมาสอดซะทุกเรื่อง ลูกชายจะมาหลอกฉันหรือไง

หลิวเฉียงวันนี้ดื่มมาจนอารมณ์ดี ถึงโดนเมียด่าก็ไม่โกรธ เขาลุกขึ้นยืนแล้วบอกว่า ได้ๆๆ ยังไงบ้านนี้เธอก็เป็นใหญ่ ฉันก็ไม่อยากจะไปวุ่นวายเรื่องพวกนี้อยู่แล้ว พูดจบเขาก็กลับเข้าห้องไปนอนกลางวัน

หลังจากไล่สามีไปแล้ว โจวเหลียนฮวาก็ดึงหลิวหยางมาถาม หยางหยาง ลูกบอกความจริงกับแม่มานะ ที่พูดเมื่อกี้... บริษัทแจกบ้านให้จริงๆ เหรอ ไม่ใช่ว่าแต่งเรื่องมาหลอกให้แม่สร้างบ้านหรอกนะ

แม่ครับ บ้านเรามีใครกล้าหลอกแม่ล่ะ บริษัทผมก็เป็นบริษัทสร้างบ้าน สิ่งที่มีเยอะที่สุดก็คือบ้านนี่แหละ หลิวหยางนึกถึงคำพูดของป้าอ้วนเมื่อครู่ จึงฉวยโอกาสเติมเชื้อไฟเข้าไปอีก

อีกอย่าง เมื่อกี้ป้าอ้วนพูดประโยคนึงถึงจะฟังไม่เข้าหู แต่มันก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีเหตุผลซะทีเดียว รอปีหน้าผมพาแฟนกลับมาจริงๆ จะให้สาวมหาวิทยาลัยจากในเมืองมาเบียดอยู่ในบ้านหลังเดียวกับครอบครัวเราจริงๆ เหรอครับ

คำพูดประโยคนี้แทงใจดำและกระทบต่อความหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรีความเป็นแม่ของโจวเหลียนฮวาอย่างจัง เธอทนลำบากเองได้ แต่จะยอมให้ลูกชายต้องมาเสียหน้าต่อหน้าว่าที่ลูกสะใภ้ โดยเฉพาะลูกสะใภ้ที่โปรไฟล์ดีขนาดนี้ไม่ได้เด็ดขาด

งั้นก็ต้องไม่ได้อยู่แล้ว จะปล่อยให้ลูกสาวบ้านอื่นเขามาทนลำบากได้ยังไง ลูกวางใจเถอะ รอให้เข้าฤดูใบไม้ผลิ อากาศอุ่นขึ้นเมื่อไหร่ แม่กับพ่อจะเริ่มจัดการเรื่องสร้างบ้านทันที

หลิวหยางเห็นแม่ยอมตกลงในที่สุดก็เบาใจ จึงพูดว่า ไม่ต้องรีบหรอกครับ รอผมมีเงินเก็บเยอะกว่านี้อีกหน่อย ผมจะส่งเงินกลับมาให้เพิ่มอีก

โจวเหลียนฮวาโบกมือ พ่อกับแม่ยังมีเงินเก็บอยู่ที่บ้านอีกหลายพันหยวน พอบวกกับสี่พันของลูก ก็มีประมาณหมื่นกว่าหยวนแล้ว สำหรับบ้านนอกอย่างเรา สร้างบ้านสักสามห้องก็พอแล้วล่ะ

หลิวหยางรู้สึกประหลาดใจนิดหน่อย สร้างบ้านสามห้องใช้เงินแค่หมื่นกว่าหยวนก็พอแล้วเหรอครับ

ก็มีแค่อิฐ กระเบื้อง แล้วก็ปูนซีเมนต์นั่นแหละที่ต้องใช้เงินซื้อ โจวเหลียนฮวาอธิบาย

งานที่เหลือพ่อแกก็ทำเองได้ แม่ก็คอยเป็นลูกมือช่วยงาน ถึงจะสร้างช้าหน่อยก็ไม่เป็นไร ยังไงเราก็ไม่ได้รีบร้อนจะเข้าไปอยู่อยู่แล้ว แม่คิดว่าบ้านดินหลังนี้เราอย่าเพิ่งทุบทิ้งเลย เก็บไว้ทำเป็นห้องครัว แล้วก็ยังเอาไว้เลี้ยงไก่เลี้ยงเป็ดได้อีก

บ้านใหม่ก็สร้างไว้ตรงลานหน้าบ้าน แม่กับพ่ออยู่ห้องนึง เก็บไว้ให้ลูกห้องนึง แล้วก็มีห้องโถงกลางอีกห้อง คำนวณดูแล้วพื้นที่ร้อยกว่าตารางเมตรก็อยู่ได้สบายๆ แล้ว ไม่ได้ใช้เงินอะไรมากมายหรอก

งั้นก็ได้ครับ รายละเอียดว่าจะสร้างยังไง แม่กับพ่อก็ปรึกษากันดูนะครับ ถ้าขาดเหลือเงินยังไงก็บอกผมได้เลย

หลังจากจัดการเรื่องใหญ่ในใจเสร็จ หลิวหยางก็เริ่มรู้สึกง่วงขึ้นมาบ้างแล้ว ตอนเที่ยงดื่มเหมาไถเป็นเพื่อนพ่อไปตั้งขวดนึง ถึงจะไม่เมา แต่ฤทธิ์แอลกอฮอล์ก็ไม่ธรรมดาเลย บวกกับเมื่อคืนที่โรงแรมเล็กๆ ในจินหลิงก็นอนไม่ค่อยหลับ เขาบอกแม่คำนึงแล้วก็กลับเข้าห้องไปนอนเอาแรง

การนอนหลับครั้งนี้หลิวหยางหลับสนิทมาก จนกระทั่งท้องฟ้ามืดลงถึงได้ตื่น พ่อก็หายไปไหนอีกแล้วก็ไม่รู้ จากในครัวมีเสียงฉ่าๆ ของการทอดของและกลิ่นหอมของเนื้อลอยมา แม่กำลังทอดลูกชิ้นหมูอยู่ ซึ่งนี่เป็นเมนูที่ขาดไม่ได้ในช่วงปีใหม่ของบ้านเกิด กลิ่นหอมนี้ ถ้านับรวมช่วงเวลาก่อนที่จะเกิดใหม่ด้วย หลิวหยางก็ไม่ได้กลิ่นมันมาเกือบยี่สิบปีแล้ว ช่างเป็นกลิ่นที่คิดถึงเหลือเกิน

โจวเหลียนฮวาเห็นลูกชายตื่นแล้ว ก็พูดขึ้นว่า ตื่นแล้วเหรอ หิวแล้วล่ะสิ รีบไปล้างหน้าล้างตาซะ มื้อเย็นเรากินบะหมี่กันนะ

รอจนหลิวหยางล้างหน้าเสร็จและกลับมา แม่ก็ยกชามบะหมี่ใบใหญ่มาวางไว้บนโต๊ะเรียบร้อยแล้ว มันเป็นชามใบใหญ่แบบฉบับของชาวบ้านในชนบท ปริมาณจุใจ ด้านบนมีลูกชิ้นหมูที่เพิ่งทอดเสร็จใหม่ๆ ห้าลูกวางเรียงรายอยู่อย่างเป็นระเบียบ

ในน้ำซุปบะหมี่มีน้ำมันหมูสีขาวบริสุทธิ์หนึ่งช้อนละลายอยู่ พร้อมกับผักกวางตุ้งอีกสองสามต้น การผสมผสานที่เรียบง่ายแต่กลับส่งกลิ่นหอมยั่วน้ำลายอย่างหาที่สุดไม่ได้ นี่แหละคือรสชาติของบ้านที่ถูกสลักลึกไว้ในความทรงจำของหลิวหยาง

เขาหยิบตะเกียบขึ้นมาแล้วซู๊ดกินคำโต กินทั้งเส้นซดทั้งน้ำไปรวดเดียวถึงสองชามใหญ่ ถึงได้วางตะเกียบลงด้วยความอิ่มเอมใจ

หลังจากกินอิ่มหนำสำราญและไม่มีอะไรทำ หลิวหยางก็เดินทอดน่องไปที่ร้านขายของชำ เนื่องจากยังหัวค่ำอยู่ คนส่วนใหญ่ยังคงกินมื้อเย็นอยู่ที่บ้าน ร้านขายของชำในตอนนี้จึงมีแค่ผู้ชายวัยกลางคนรุ่นราวคราวเดียวกับพ่อไม่กี่คนนั่งล้อมวงสูบบุหรี่คุยเล่นกันอยู่ ซึ่งหลิวเฉียงก็อยู่ในนั้นด้วยจริงๆ

หลิวหยางเดินเข้าไป ก็ยังคงทำเหมือนเดิมคือแจกบุหรี่ไปรอบวง ยิ้มทักทายคุณลุงคุณอาทุกท่าน จากนั้นก็หามุมนั่งลงฟังพวกเขาคุยโวโอ้อวดกัน

หัวข้อสนทนาของพวกเขากว้างขวางมาก มีตั้งแต่เรื่องบ้านเมืองไปจนถึงสถานการณ์โลก อย่างเช่นหลังจากยานเสินโจวห้าขึ้นสู่อวกาศแล้ว อีกไม่กี่ปีพวกเราก็จะไปเหยียบดวงจันทร์บ้างแล้ว ที่อเมริกาไปเหยียบดวงจันทร์ตอนนั้นต้องเป็นเรื่องโกหกแน่ๆ ของพวกเราที่กำลังจะไปต่างหากถึงจะเป็นของจริง

บางคนก็วิเคราะห์อย่างเป็นจริงเป็นจังว่า ที่อเมริกาไปจับซัดดัมเนี่ย ไม่ใช่เพราะเรื่องอาวุธที่มีอานุภาพทำลายล้างสูงอะไรนั่นหรอก ก็แค่อยากได้น้ำมันของเขาเท่านั้นแหละ

หลิวหยางนั่งฟังอยู่ข้างๆ อย่างเพลิดเพลิน และคอยเออออห่อหมกผสมโรงไปบ้างเป็นครั้งคราว

ตอนนั้นเองผู้ชายที่มีฉายาว่า ซานกุ้น ก็อ้าปากพูดขึ้น เขาเป็นลูกคนที่สามของบ้าน อายุสี่สิบกว่าแล้วยังเป็นโสด วันๆ เอาแต่เที่ยวเตร่ไม่ทำการทำงาน

เขาพูดขัดจังหวะการสนทนาอันล้ำลึกของทุกคน แล้วดึงหัวข้อสนทนามาที่หลิวหยาง เอาแต่คุยเรื่องไร้สาระพวกนี้มันจะไปสนุกอะไร หลิวหยางตอนนี้ไปทำงานหาเงินได้เป็นกอบเป็นกำในเมืองใหญ่แล้ว ให้เขามาเป็นเจ้ามือเล่นไพ่ปายโก่วกับพวกเราสักหน่อยสิ

หลิวเฉียงได้ยินก็รีบโบกมือปฏิเสธ ช่างเถอะซานกุ้น ลูกชายฉันก็แค่เรียนหนังสือเก่ง จะไปเล่นของพวกนี้เป็นได้ยังไง

ซานกุ้นไม่เห็นด้วย จะมีอะไรที่ทำไม่เป็นล่ะ ก็แค่ทอยลูกเต๋า เปิดไพ่ แล้วก็เทียบแต้มกันเท่านั้นเอง คนแก่ๆ อย่างพวกเราจะร่วมหัวกันหลอกเด็กมันหรือไง อีกอย่างพวกเราก็เล่นกันแค่ตาละหยวนสองหยวน เล่นกันขำๆ จะไปเสียเงินสักเท่าไหร่กันเชียว

หลิวหยางยิ้มแล้วตอบว่า ได้สิครับ ถึงยังไงก็ว่างอยู่แล้ว งั้นผมขอเป็นเจ้ามือ เล่นกับพวกคุณลุงคุณอาสักสองสามตาแก้เบื่อก็แล้วกันครับ