บทที่ 53 คนอื่นเสียเงินช่วงปีใหม่ แต่หลิวหยางหาเงินช่วงปีใหม่

การเล่นไพ่ปายโก่วนั้น เด็กผู้ชายที่โตมาในชนบทแทบจะไม่มีใครเล่นไม่เป็น พูดกันตามตรงมันก็คือการวัดดวงเทียบแต้มกัน แต่หลิวหยางไม่เหมือนคนอื่น ในชาติก่อนตอนที่เขาทำงานอยู่บริษัทรับเหมาหลัก เขาเคยเล่นกับพวกหัวหน้าคนงานผู้รับเหมาช่วงอยู่บ่อยๆ พอเล่นบ่อยเข้าก็ได้เห็นอะไรมาเยอะ ถึงได้รู้ว่าวงการนี้มันมีอะไรตื้นลึกหนาบางซ่อนอยู่เยอะมาก

อย่าว่าแต่เรื่องการจำไพ่หรือคำนวณความน่าจะเป็นเลย แค่ลูกเต๋านี่ พวกเซียนพนันก็สามารถใช้เทคนิคพิเศษทอยให้ได้แต้มตามที่ต้องการได้แล้ว พอนำมาผสมผสานกับเทคนิคการสับไพ่เฉพาะตัว พูดง่ายๆ ก็คืออยากให้คุณชนะก็ชนะ อยากให้คุณแพ้ก็แพ้

หลิวหยางเองก็เคยเรียนรู้เทคนิคพวกนี้มาจากเซียนรุ่นเก๋าอยู่หลายปี จนพอจะจับจุดได้บ้าง แต่ตอนหลังเขาก็เลิกเล่นเด็ดขาด ถึงแม้ว่าการใช้แค่เทคนิคฝีมือล้วนๆ จะไม่ถือว่าเป็นการโกงไพ่ในความหมายแบบดั้งเดิม และยากที่จะจับได้คาหนังคาเขา แต่ของแบบนี้ขืนเล่นไปนานๆ ไม่ช้าก็เร็วก็ต้องพลาดท่าเข้าสักวัน

ในตอนนี้ที่เล่นกับพวกคุณลุงคุณอาในหมู่บ้าน หลิวหยางย่อมไม่ใช้เทคนิคอะไรเลย แค่เล่นเพื่อความบันเทิงล้วนๆ พึ่งพาดวงล้วนๆ เล่นไปได้เจ็ดแปดตา มีทั้งได้ทั้งเสีย คำนวณดูแล้วก็เสียไปแค่สิบกว่าหยวน ถือว่าเล่นฆ่าเวลาเท่านั้น

ทว่าผ่านไปไม่นาน หลิวรุ่นฮวาและคนหนุ่มในหมู่บ้านอีกสองสามคนกินข้าวเย็นเสร็จก็เดินเตร็ดเตร่มาที่ร้านขายของชำ พอเห็นว่าเป็นหลิวหยางกำลังเป็นเจ้ามือไพ่ปายโก่ว ก็เกิดความสนใจขึ้นมาทันที

โอ้โห นักศึกษามหาวิทยาลัยก็เล่นของแบบนี้ด้วยเหรอ มาๆๆ ขอฉันเล่นด้วยคน หลิวรุ่นฮวาโวยวายพร้อมกับเตรียมจะวางเดิมพัน

พี่ฮวา ผมเล่นกันเล็กๆ น้อยๆ แค่เล่นเป็นเพื่อนคุณลุงคุณอาเพื่อฆ่าเวลาเท่านั้นแหละครับ พวกเราก็ลงเดิมพันกันแค่ขำๆ ก็พอนะครับ

หลิวรุ่นฮวาวางเงินยี่สิบหยวนลงบนโต๊ะอย่างไม่ใส่ใจ ไม่เป็นไร ฉันลงตาละยี่สิบหยวนนี่แหละ

หลิวหยางเห็นเขายืนกรานจะเล่น ก็ไม่รู้จะปฏิเสธยังไง ได้ครับ งั้นตกลงตามนี้นะครับ ลงได้สูงสุดแค่ยี่สิบหยวนนะ

ในตอนแรก หลิวหยางก็ยังคงแจกไพ่ตามปกติ อาศัยดวงล้วนๆ แต่ไม่คิดเลยว่าคนดูและคนลงเดิมพันที่เป็นวัยรุ่นจะเริ่มเยอะขึ้นเรื่อยๆ จนถึงขั้นที่ว่าถ้าเจ้ามือต้องจ่ายรอบวงอย่างน้อยๆ ก็ต้องเสียเงินสองร้อยกว่าหยวน

เมื่อเห็นว่าสถานการณ์เริ่มจะควบคุมไม่อยู่ หลิวหยางก็ไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องแอบงัดเทคนิคออกมาใช้บ้างนิดหน่อย แต่เขาไม่ได้กินเรียบทุกตา เพราะทำแบบนั้นมันจะชัดเจนเกินไป แล้วเดี๋ยวก็จะไม่มีใครยอมเล่นด้วย

กลยุทธ์ของเขานั้นง่ายมาก ก็คือได้มากกว่าเสีย รับประกันว่าเล่นแต่ละตาตัวเองจะต้องได้กำไรนิดหน่อย ไม่ถึงกับต้องควักเนื้อ แล้วนานๆ ทีก็ค่อยกินเรียบรอบวงสักตา

ด้วยวิธีนี้ ในเวลาไม่นาน กองเงินตรงหน้าหลิวหยางก็ค่อยๆ เพิ่มพูนขึ้นเรื่อยๆ พ่อของเขาที่ทำหน้าที่เป็นคนเก็บเงิน เมื่อมองดูธนบัตรในมือที่หนาขึ้นทุกที มือก็เริ่มสั่น สีหน้าก็เริ่มเคร่งเครียดขึ้นเรื่อยๆ คอยส่งสายตาบอกใบ้ลูกชายเป็นระยะๆ ว่าได้กำไรพอสมควรแล้วก็ควรจะเลิกได้แล้ว

ส่วนเงินที่หลิวรุ่นฮวาพกติดตัวมาก็เสียไปจนหมดเกลี้ยงอย่างรวดเร็ว เขาไปยืมเงินเถ้าแก่ร้านขายของชำมาอีกสองพันหยวน เริ่มมีอาการหงุดหงิดงุ่นง่าน โวยวายขึ้นมา ไม่ได้ๆ ยี่สิบหยวนมันน้อยไป ขอลงตาละห้าสิบ

หลิวหยางกลัวว่าเขาจะเสียจนหน้ามืดแล้วพาลหาเรื่องจริงๆ จึงพยายามพูดจาหว่านล้อม พี่ฮวา ตอนแรกก็ตกลงกันแล้วไงครับว่าลงได้สูงสุดแค่ยี่สิบหยวน เล่นการพนันนิดๆ หน่อยๆ พอสนุกก็พอนะครับ

แต่หลิวรุ่นฮวาที่ตอนนี้หน้ามืดเพราะเสียพนันไปแล้ว จะไปฟังอะไรเข้าหู เขาคิดว่าหลิวหยางปอดแหก จึงจงใจพูดจายั่วยุ ทำไมล่ะ ได้เงินแล้วก็จะชิ่งหนีเหรอ หรือว่ากลัวจะเสียจนไม่มีจ่ายล่ะ ถ้าไม่กล้าก็ลุกไป ให้ฉันเป็นเจ้ามือแทน

พอได้ยินคำพูดนี้ สีหน้าของหลิวหยางก็ขรึมลง ความตั้งใจเดิมของเขาคือแค่เล่นพอหอมปากหอมคอ แต่ในเมื่ออีกฝ่ายพูดจาถึงขนาดนี้แล้ว เขาก็ไม่จำเป็นต้องเกรงใจอีกต่อไป

พี่ฮวา ถ้าพี่จะพูดแบบนี้ งั้นก็ตามใจพี่เลยครับ จะลงเท่าไหร่ก็ลง แต่ผมขอพูดดักไว้ก่อนเลยนะว่า จ่ายเงินสดตามที่วางเดิมพันบนโต๊ะเท่านั้น ไม่มีการติดค้างใดๆ ทั้งสิ้น

หลิวรุ่นฮวาแค่นเสียงหัวเราะอย่างเหยียดหยาม เรื่องแค่นี้ต้องให้แกมาสอนด้วยหรือไง รีบๆ สับไพ่ได้แล้ว วัยรุ่นคนอื่นๆ ที่เสียเงินไปเหมือนกัน พอเห็นสถานการณ์แบบนี้ ก็พากันเพิ่มเงินเดิมพันตามไปด้วย

สถานการณ์หลังจากนั้น แทบจะตกอยู่ภายใต้การควบคุมของหลิวหยางอย่างสมบูรณ์ หลิวรุ่นฮวาราวกับตกลงไปในหลุมดำที่ไม่มีก้น ไม่เพียงแต่จะเสียเงินที่พกมาจนหมดตัว แต่เงินสองพันกว่าหยวนที่ทยอยไปยืมมาทีหลังก็ถูกผลาญไปจนเกลี้ยงเช่นกัน

หลิวหยางเห็นเงินเดิมพันบนโต๊ะเริ่มน้อยลงเรื่อยๆ จึงตัดสินใจหยุดเล่นและไม่แจกไพ่ต่อ

เอาล่ะ คืนนี้พอแค่นี้เถอะครับ มีใครจะมาเป็นเจ้ามือต่อไหม ถ้าไม่มีผมจะเลิกแล้วนะ หลิวหยางลุกขึ้นยืนแล้วบอกให้พ่อเริ่มนับเงิน ธรรมเนียมของบ้านเกิดเขาก็คือ เจ้ามือไม่ว่าจะได้หรือเสียก็ต้องบอกตัวเลขออกมา

ทั้งหมด... หกพันหกร้อยหยวน หลิวเฉียงบอกตัวเลขนี้ออกมาด้วยริมฝีปากที่สั่นระริก

หลิวหยางรับปึกธนบัตรคละราคาจากมือพ่อ ดึงแบงก์ร้อยหยวนออกมาหนึ่งใบแล้วยื่นให้เถ้าแก่ร้านขายของชำ ลุงโหย่วหง นี่ค่าน้ำร้อนน้ำชาครับ

ลุงโหย่วหงรับเงินไปพร้อมกับรอยยิ้มกว้างจนตาหยี และเอ่ยปากชมว่าคืนนี้หลิวหยางดวงดีมาก ส่วนหลิวรุ่นฮวาที่เสียจนหมดตัวก็เดินจากไปเงียบๆ คนเดียว มีบางคนซุบซิบกันว่าเขาเสียไปสี่พันกว่าหยวน บางคนก็บอกว่าคงไม่หยุดแค่นั้น น่าจะถึงห้าพันเลยล่ะ

หลิวหยางก็ขี้เกียจไปตามสืบดูว่าจริงๆ แล้วเท่าไหร่กันแน่ ถึงยังไงฐานะทางบ้านของหลิวรุ่นฮวาก็ค่อนข้างดี ถือซะว่าเป็นการบริจาคเงินช่วยเหลือคนยากจนให้กับครอบครัวของพวกเขาแล้วกัน

ระหว่างทางเดินกลับบ้าน หลิวเฉียงที่ปกติเป็นคนเงียบๆ กลับเดินตามหลิวหยางและพูดไม่หยุด

หยางหยาง ฟังที่พ่อสอนไว้นะ ต่อไปห้ามไปแตะต้องของพวกนี้อีกเด็ดขาด เล่นพนันสิบครั้งก็เสียทั้งสิบครั้ง ครั้งนี้เป็นเพราะลูกดวงดีถึงได้เงินมา แต่ครั้งหน้ามันอาจจะไม่แน่แล้วนะ

หลิวหยางรู้ดีว่าพ่อหวังดีกับเขาจากใจจริง พ่อกับแม่ก็เหมือนกัน พวกเขาเป็นชาวนาที่ซื่อสัตย์สุจริตมาทั้งชีวิต

พ่อครับ ผมรู้แล้วครับ พ่อวางใจได้เลย ผมก็แค่เล่นขำๆ เป็นบางครั้งบางคราวเท่านั้นแหละ ต่อไปจะไม่เล่นหนักขนาดนี้อีกแล้วครับ

พอกลับมาถึงบ้าน โจวเหลียนฮวาเห็นสองพ่อลูกกลับมาด้วยกัน กำลังจะอ้าปากถามว่าทำไมกลับดึกป่านนี้ หลิวเฉียงก็ทนไม่ไหว ชิงเล่าเรื่องที่ลูกชายเล่นไพ่ปายโก่วได้เงินมาหกพันกว่าหยวนให้ฟังเสียก่อน

ปฏิกิริยาแรกของโจวเหลียนฮวาไม่ใช่ความดีใจ แต่หันไปด่าหลิวเฉียงชุดใหญ่ ตาเฒ่าบ้า คุณก็รู้ทั้งรู้ว่าที่นั่นมันไม่ใช่สถานที่ที่ดี ทำไมถึงไม่ห้ามลูก ปล่อยให้ลูกไปเล่นการพนันได้ยังไง ถ้าเกิดเสียขึ้นมาล่ะ หกพันกว่าหยวนเลยนะ จะเอาเงินที่ไหนไปจ่าย นี่คุณคิดอะไรอยู่กันแน่เนี่ย

หลิวหยางรีบเข้าไปอธิบายและช่วยไกล่เกลี่ย พร้อมกับรับปากแม่ซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าต่อไปจะไม่เล่นหนักขนาดนี้อีกเด็ดขาด ถึงได้สามารถเอาตัวรอดจากพายุลูกนี้ไปได้อย่างหวุดหวิด

เดิมทีเขาก็ไม่ได้กะจะรวยทางลัดด้วยการพนันอยู่แล้ว ชนะสักครั้งคนอาจจะมองว่าโชคดี แต่ถ้าชนะบ่อยๆ ต่อให้ใช้เทคนิคแนบเนียนแค่ไหนจนจับไม่ได้ ก็หนีไม่พ้นที่จะถูกคนนินทาว่าร้าย หรืออาจจะนำไปสู่ผลลัพธ์ที่เลวร้ายยิ่งกว่า โดยเฉพาะในสังคมชนบทแบบนี้ คงปิดปากชาวบ้านให้เงียบไม่ได้หรอก

เผลอแป๊บเดียวก็ถึงวันที่แปดของปีใหม่ บรรยากาศแห่งการเฉลิมฉลองยังไม่ทันจางหายไปจนหมด แต่หลิวหยางก็ต้องจำใจเดินทางกลับไปที่เมืองเย่ว์ก่อนกำหนด บริษัทเปิดทำงานอย่างเป็นทางการในวันที่สิบ ถ้าวันนี้เขาไม่เดินทาง กลับไปทำงานสายอย่างแน่นอน

ตั้งแต่เช้าตรู่ โจวเหลียนฮวาผู้เป็นแม่ก็เริ่มง่วนอยู่กับการเตรียมของฝากให้ลูกชาย มีห่านแก่เค็มสองตัวกับไข่ไก่บ้านอีกหนึ่งถัง

ห่านแก่เค็มถูกห่อด้วยกระดาษไขหลายชั้นอย่างหนาแน่น ส่วนไข่ไก่บ้านถูกบรรจุอยู่ในถังพลาสติกสีขาวที่รองพื้นด้วยฟางแห้ง บนฟางแห้งมีไข่ไก่บ้านเรียงรายอยู่อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยถึงหนึ่งร้อยฟอง

แม่ครับ ผมเอาแค่ห่านเค็มไปก็พอแล้ว ไข่ไก่นี่ไม่ต้องเอาไปหรอกมั้งครับ ถ้าเกิดแตกระหว่างทางคงเสียดายแย่เลย หลิวหยางมองดูไข่ไก่ถังใหญ่แล้วก็แอบปวดหัว

แต่โจวเหลียนฮวากลับยืนกรานไม่ยอม มือก็ยังคงค่อยๆ วางไข่ไก่ลงในถังอย่างเบามือ ปากก็บ่นไปพลาง ไม่ได้ๆ ไข่พวกนี้เป็นไข่จากไก่ที่กินธัญพืชของบ้านเราเลยนะ ในเมืองหาซื้อไม่ได้หรอก ลูกเอาไปฝากเจ้านายที่บริษัทให้พวกเขาลองชิมดู ถือเป็นน้ำใจอย่างหนึ่งนะ แม่เรียงไว้แน่นหนาแล้ว แค่ถือระวังๆ หน่อยตอนเดินทาง รับรองว่าไม่แตกหรอก

หลิวหยางขัดใจแม่ไม่ได้ เขารู้ดีว่านี่คือน้ำใจที่บริสุทธิ์ที่สุดและล้ำค่าที่สุดที่แม่จะหามาให้ได้แล้ว ทำได้เพียงสวดภาวนาในใจเงียบๆ ขอให้อย่าได้กลายเป็นซุปไข่ไปซะก่อนเลยนะ

ก่อนออกเดินทาง หลิวหยางก็ยังคงกำชับพ่อกับแม่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า พ่อครับ แม่ครับ ผมไปแล้วนะ อยู่บ้านก็อย่าประหยัดจนเกินไปนัก อะไรที่ควรกินก็กิน อะไรที่ควรดื่มก็ดื่ม สุขภาพร่างกายสำคัญที่สุด เรื่องสร้างบ้านค่อยเป็นค่อยไปไม่ต้องรีบร้อน ถ้าเงินไม่พอก็โทรมาหาผมนะครับ เขามองดูใบหน้าที่ร่วงโรยลงทุกวันของพ่อแม่ ในใจก็เต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์

หลิวหยางก้าวขึ้นรถเพื่อเดินทางกลับไปยังเมืองเย่ว์อีกครั้ง เขาลองคำนวณค่าใช้จ่ายในช่วงตรุษจีนปีนี้ดู แล้วก็อดขำไม่ได้ คนอื่นเขากลับมาฉลองปีใหม่มีแต่เสียเงิน แต่เขาดันพกเงินกลับมาห้าพันสามร้อยหยวน ตอนขากลับกลับมีเงินติดตัวไปถึงเจ็ดพันหยวน ซึ่งเงินจำนวนนี้ยังรวมถึงเงินสี่พันหยวนที่ให้พ่อแม่ไป กับค่าเดินทางไปกลับด้วยนะ