บทที่ 54 ลูกคุณหนูเสเพล

นั่งรถโดยสารต่อด้วยรถไฟมาตลอดทาง ในที่สุดหลิวหยางก็มาถึงหอพักบริษัทในเมืองเย่ว์ตอนค่ำวันที่สามสิบ ประตูห้องของหลิวหย่งจั๋วยังคงล็อคอยู่ คาดว่าน่าจะยังไม่กลับมา

หลังจากวางสัมภาระลง ยังไม่ทันจะได้พักผ่อน หลิวหยางก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาส่งข้อความหาเถ้าแก่สวี่

สวัสดีปีใหม่ครับอาจารย์ ผมเพิ่งกลับมาจากบ้านเกิดครับ พ่อกับแม่ผมพอรู้ว่าคุณไม่เพียงแต่เป็นเจ้านาย แต่ยังเป็นอาจารย์ของผมด้วย พวกท่านก็รู้สึกซาบซึ้งในพระคุณที่คุณคอยสั่งสอนและสนับสนุนผมมาตลอด เลยตั้งใจฝากให้ผมเอาห่านเค็มกับไข่ไก่บ้านที่หมักเองมาให้ครับ ของพวกนี้ไม่ได้มีราคาค่างวดอะไรมากนัก หลักๆ ก็คือเป็นน้ำใจจากพวกท่านน่ะครับ ไม่ทราบว่าคุณสะดวกไหมครับ ถ้าสะดวก เดี๋ยวผมเอาไปให้ที่บ้านตอนนี้เลยครับ

ส่งข้อความเสร็จ หลิวหยางก็เดินเข้าครัวไปต้มบะหมี่ กินคู่กับลูกชิ้นหมูทอดและน้ำมันงาจากบ้านเกิด บอกเลยว่าหอมสุดๆ ขณะที่หลิวหยางกำลังกินอย่างเอร็ดอร่อย โทรศัพท์มือถือก็สั่นครืดขึ้นมา เขาหยิบขึ้นมาดูก็พบว่าเป็นข้อความตอบกลับจากเถ้าแก่สวี่

เอาสิ เธอเอามาให้เถอะ ที่อยู่คือถนนเทียนเหอเป่ย ซอยแปด ห้องแปดแปดแปด

เมื่อเห็นที่อยู่ หลิวหยางก็พบว่าอยู่ไม่ไกลจากหอพักนัก จึงเร่งความเร็วในการกิน จัดการโกยบะหมี่และลูกชิ้นที่เหลือเข้าปากอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็หิ้วห่านเค็มที่ห่อด้วยกระดาษไขสองตัวกับไข่ไก่บ้านอีกหนึ่งถังรีบเดินลงไปข้างล่าง

นี่เป็นครั้งแรกที่หลิวหยางมาบ้านของเถ้าแก่สวี่ เดิมทีในจินตนาการของเขา เจ้านายระดับเถ้าแก่สวี่น่าจะอาศัยอยู่ในคฤหาสน์หรูหรา ทว่าภาพที่อยู่ตรงหน้ากลับเป็นเพียงหมู่บ้านจัดสรรที่ดูธรรมดาเอามากๆ

แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็คงจะอยู่ที่นี่อีกไม่นานหรอก เพราะในเดือนมีนาคมปีนี้ หลังจากที่โครงการจินปี้ฮวาฝูส่งมอบแล้ว เถ้าแก่สวี่ก็จะย้ายไปอยู่ที่เพนต์เฮาส์สุดหรูขนาดกว่าเจ็ดร้อยตารางเมตรที่เขาจองไว้ล่วงหน้านานแล้ว

ตอนที่หลิวหยางเพิ่งจะไปทำงานที่แผนกวิศวกรรมของโครงการจินปี้ฮวาฝู ผู้จัดการหวังเคยกำชับเขาเป็นพิเศษว่า เพนต์เฮาส์สุดหรูห้องนั้นเป็นของเถ้าแก่สวี่ คุณภาพการก่อสร้างห้ามมีข้อผิดพลาดใดๆ เด็ดขาด ในความทรงจำจากชาติก่อน เถ้าแก่สวี่ก็อาศัยอยู่ที่เพนต์เฮาส์ห้องนั้นนานเกือบสิบปีจริงๆ แม้ว่าต่อมาเขาจะย้ายไปอยู่คฤหาสน์ที่ใหญ่กว่าเดิม แต่พ่อแม่ของเขาก็ยังคงอาศัยอยู่ที่นั่นมาตลอด

หลิวหยางดึงสติกลับมา จัดระเบียบเสื้อผ้าให้เรียบร้อยแล้วจึงเคาะประตู

ครู่ต่อมาประตูห้องก็เปิดออก หญิงวัยกลางคนอายุประมาณสี่สิบกว่าปีปรากฏตัวขึ้นที่หน้าประตู หลิวหยางจำเธอได้ทันทีว่าเธอคือติงเหมย ภรรยาคู่ทุกข์คู่ยากของเถ้าแก่สวี่ เธอเคยเป็นเพื่อนร่วมงานกับเถ้าแก่สวี่ตอนที่ทำงานอยู่ที่โรงงานเหล็กอู่กัง ทั้งสองแต่งงานกันในช่วงยุคแปดศูนย์ หลังจากนั้นเธอก็เป็นแม่บ้านคอยดูแลสามีและลูกๆ มาโดยตลอด นับว่าเป็นคนที่เคยร่วมทุกข์ร่วมสุข ฝ่าฟันช่วงเวลาที่ยากลำบากมากับเถ้าแก่สวี่อย่างแท้จริง

แม้ว่าในภายหลังเถ้าแก่สวี่จะกลายเป็นมหาเศรษฐีอันดับหนึ่ง และมีหญิงงามมากมายอย่าง ปิงปิง ปรากฏตัวอยู่ข้างกาย แต่เขาก็ไม่เคยสั่นคลอนสถานะของภรรยาหลวงคนนี้เลย เขาคอยปกป้องเธออย่างดีมาตลอด จนกระทั่งในปีสองพันสิบแปด ตอนที่เหิงต้าตกอยู่ในวิกฤตหนี้สินก้อนโต เธอถึงได้ปรากฏตัวต่อสื่อเป็นครั้งแรกพร้อมกับเถ้าแก่สวี่อย่างเปิดเผย ตอนที่กลับไปกินข้าวรำลึกความหลังที่บ้านเกิด

สวัสดีปีใหม่ครับซือนียง ผมหลิวหยางครับ ที่เมื่อกี้ติดต่อไปหาอาจารย์น่ะครับ

ติงเหมยยิ้มแล้วเบี่ยงตัวหลบให้ อ้อ เธอคือหลิวหยางนี่เอง เมื่อกี้เหล่าสวี่เพิ่งจะพูดถึงเธออยู่เลย รีบเข้ามานั่งข้างในก่อนสิ เขากำลังคุยโทรศัพท์อยู่ในห้อง เดี๋ยวก็คงเสร็จแล้วล่ะ

ขอบคุณครับซือนียง

หลิวหยางกล่าวขอบคุณแล้วเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่น ชูของในมือขึ้นแล้วบอกว่า ซือนียงครับ นี่คือห่านเค็มสองตัวกับไข่ไก่บ้านอีกหนึ่งถังที่ผมเอามาจากบ้านเกิดครับ เป็นของทำเองที่บ้านทั้งนั้น ไม่ได้มีราคาค่างวดอะไรมาก ก็แค่น้ำใจเล็กๆ น้อยๆ น่ะครับ ซือนียงจะให้ผมเอาไปวางไว้ตรงไหนดีครับ

ติงเหมยรับของไปดู รอยยิ้มบนใบหน้ายิ่งกว้างขึ้น แหม หิ้วของมาเยอะแยะเลย เกรงใจกันเกินไปแล้ว ของพวกนี้ถึงมีเงินก็หาซื้อในเมืองไม่ได้ง่ายๆ หรอกนะ

เธอพูดพลางหิ้วห่านเค็มกับถังไข่ไก่เดินเข้าครัวไปเก็บไว้ในตู้เย็น

หลังจากเก็บของเสร็จและเดินกลับมาที่ห้องนั่งเล่น ติงเหมยก็ถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นนิดๆ จริงสิหลิวหยาง ทำไมเธอมองปราดเดียวก็รู้เลยล่ะว่าฉันเป็นซือนียง เหล่าสวี่เคยเล่าเรื่องฉันให้ฟังเหรอ

หลิวหยางแกล้งทำเป็นยิ้มเขินๆ ตอบว่า ผมเดาเอาน่ะครับ อาจารย์ของผมเป็นคนสายตาเฉียบแหลมมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว พอเห็นซือนียงปุ๊บ ก็รู้สึกว่าซือนียงดูมีสง่าราศีมาก แถมหน้าตายังละม้ายคล้ายกับอาจารย์สุดๆ ในใจก็เลยเดาว่านี่ต้องเป็นซือนียงไม่ผิดแน่ครับ

คำชมที่ฟังดูเนียนๆ แต่กลับเกาถูกที่คันแบบนี้ได้ผลชะงัดนัก ติงเหมยยิ้มจนหุบปากไม่ลง โบกไม้โบกมือปฏิเสธเป็นพัลวัน เด็กคนนี้นี่ ปากหวานจริงๆ เลย

ในตอนนั้นเอง เถ้าแก่สวี่ก็คงจะคุยโทรศัพท์เสร็จพอดี เขาเดินออกมาจากห้อง พอดีได้ยินเสียงหัวเราะอันเป็นเอกลักษณ์ของภรรยา ก็เลยถามยิ้มๆ อวี้เหมย มีเรื่องอะไรน่าดีใจขนาดนั้น หัวเราะซะเหมือนเก็บเงินได้เลยนะ

พอเขาเดินมาถึงห้องนั่งเล่น เห็นหลิวหยางลุกขึ้นยืน ก็พยักหน้าให้ หลิวหยางมาแล้วเหรอ

สวัสดีปีใหม่ครับอาจารย์

เถ้าแก่สวี่นั่งลงบนโซฟา กวาดสายตามองหลิวหยางแบบผ่านๆ แล้วพูดว่า อืม กลับบ้านไปฉลองปีใหม่คงได้กินของดีๆ มาเยอะสิท่า ดูมีน้ำมีนวลขึ้นกว่าตอนก่อนปีใหม่นิดหน่อยนะ

ติงเหมยที่อยู่ข้างๆ พูดแทรกขึ้นมายิ้มๆ เหล่าสวี่ หลิวหยางเด็กคนนี้ซื่อสัตย์จริงๆ นะ พ่อแม่เขาฝากห่านเค็มจากบ้านเกิดมาให้พวกเราตั้งสองตัว แถมยังมีไข่ไก่บ้านอีกถังใหญ่เลย ฉันเอาไปเก็บในตู้เย็นหมดแล้วล่ะ

เถ้าแก่สวี่ได้ยินดังนั้นก็หันไปพูดกับหลิวหยาง ฝากไปขอบคุณพ่อแม่เธอด้วยนะ พวกเขาเกรงใจกันเกินไปแล้ว คราวหน้ามาแต่ตัวก็พอ หิ้วของมาเยอะแยะเดินทางมันไม่สะดวกหรอก

หลิวหยางรีบตอบกลับไป อาจารย์ครับ หลักๆ ก็คือเป็นน้ำใจจากพ่อแม่ผมน่ะครับ พวกท่านกำชับผมนักหนาว่าต้องเอามาให้ถึงมือคุณให้ได้ บอกว่าเพื่อเป็นการขอบคุณที่คุณคอยสนับสนุนผมมาตลอด ถ้าผมไม่เอามาให้ พวกท่านต้องตีขาผมหักแน่ๆ แล้วก็หาว่าผมเป็นคนเนรคุณครับ

ทักษะการประจบสอพลอของเขาในตอนนี้ เมื่อผนวกรวมกับประสบการณ์ในชาติก่อน มันก็ถูกขัดเกลามาจนถึงขั้นสุดยอดแล้ว ฟังดูทั้งจริงใจและไม่ดูจงใจจนเกินงาม และข้อเท็จจริงก็พิสูจน์แล้วว่า ไม่มีเจ้านายคนไหนที่ไม่ชอบความรู้สึกของการถูกยกยอปอปั้นแบบนี้

ติงเหมยเอามือป้องปากหัวเราะ เหล่าสวี่ คุณดูสิ ลูกศิษย์ของคุณคนนี้นี่ เลือกพูดแต่คำพูดดีๆ ให้ฟังทั้งนั้นเลยนะ

ระหว่างที่ทั้งสามคนกำลังพูดคุยหัวเราะกันอยู่นั้น ประตูอีกห้องหนึ่งก็เปิดออก เด็กผู้ชายอายุประมาณสิบขวบเดินออกมา หน้าตาขาวสะอาดหมดจด เค้าโครงหน้ายังพอมองเห็นเงาของเถ้าแก่สวี่อยู่บ้าง แต่ไม่รู้ทำไมถึงให้ความรู้สึกที่ดูตุ้งติ้งไปหน่อย

เถ้าแก่สวี่เห็นเขา ก็กวักมือเรียก เสี่ยวเป่ามานี่สิ นี่พี่หลิวหยาง รีบสวัสดีพี่เขาสิ

ติงเหมยก็ช่วยแนะนำให้หลิวหยางรู้จัก หลิวหยาง นี่ลูกชายคนเล็กของพวกเรา ชื่อสวี่เฮ่อ ยังเรียนอยู่ชั้นประถม ส่วนลูกชายคนโตตอนนี้เรียนอยู่ที่ชิงฮวา ไม่ได้กลับมาหรอก

พอติงเหมยพูดแบบนี้ ในใจหลิวหยางก็ปะติดปะต่อเรื่องราวได้ทันที หมอนี่ก็คือ ปีเตอร์สวี่ ที่โด่งดังในเวลาต่อมานั่นเอง ในชาติก่อน ข่าวลือบนอินเทอร์เน็ตเกี่ยวกับลูกคุณหนูเสเพลคนนี้มีไม่น้อยเลย ใช้ชีวิตหรูหราฟู่ฟ่าสุดๆ หลงใหลในซูเปอร์คาร์ เครื่องบินส่วนตัว และเรือยอร์ชสุดหรู เปลี่ยนแฟนสาวข้างกายเป็นว่าเล่น

ภายหลังถูกส่งตัวไปรับตำแหน่งผู้บริหารบริษัทสาขาภูมิภาคสามเหลี่ยมปากแม่น้ำจูเจียงของเหิงต้า แต่กลับกุมอำนาจพิเศษในการกว้านซื้อที่ดินทั่วประเทศ ว่ากันว่าเลขาหน้าห้องของเขาเปลี่ยนใหม่ทุกเดือน ผิดกับพี่ชายคนโตที่มีความรู้ความสามารถอย่างแท้จริง ซึ่งจุดนี้ก็สามารถดูได้จากจุดจบสุดท้ายของทั้งสองคน คนโตสามารถหลุดพ้นจากวิกฤตไปได้ ส่วนคนเล็กต้องไปนอนกินข้าวแดงในคุก

สวี่เฮ่อพอได้ยินคำพูดของพ่อ ก็แค่พึมพำอะไรบางอย่างในลำคอฟังไม่ได้ศัพท์ ถือซะว่าเป็นการทักทายแล้ว จากนั้นก็เดินตรงดิ่งไปที่ห้องน้ำโดยไม่เงยหน้าขึ้นมามองเลยด้วยซ้ำ

เถ้าแก่สวี่ชักจะเสียหน้า โดยเฉพาะการมาทำตัวแบบนี้ต่อหน้าคนนอก เขารู้สึกว่าเป็นการเสียเกียรติ จึงขึ้นเสียงใส่แผ่นหลังของสวี่เฮ่อ วันๆ เอาแต่หมกตัวเล่นเกมอยู่ในห้อง บอกไปตั้งกี่ครั้งแล้ว ไม่รู้จักกฎระเบียบเอาซะเลย พรุ่งนี้จะให้แม่แกไปทำเรื่องส่งแกไปเรียนที่แคนาดาซะเลย

ปัง เสียงปิดประตูห้องน้ำอย่างแรงดังสนั่นกลับมาเป็นคำตอบ

บรรยากาศในห้องนั่งเล่นกลายเป็นความอึดอัดขึ้นมาในทันที เมื่อต้องมาเผชิญหน้ากับเรื่องภายในครอบครัวของเจ้านาย หลิวหยางก็รู้สึกเหมือนนั่งอยู่บนเข็ม รู้ดีว่าขืนอยู่ต่อไปก็มีแต่จะทำให้ต่างฝ่ายต่างทำตัวไม่ถูก

เขาจึงรีบฉวยโอกาสลุกขึ้นยืนแล้วบอกลาเถ้าแก่สวี่และติงเหมย อาจารย์ ซือนียงครับ นี่ก็ดึกมากแล้ว ผมไม่รบกวนเวลาพักผ่อนแล้วล่ะครับ พรุ่งนี้บริษัทเปิดทำงานด้วย ผมก็ต้องรีบกลับไปจัดของให้เรียบร้อยเหมือนกันครับ

เถ้าแก่สวี่ยังคงมีสีหน้าบึ้งตึง แต่ก็รู้ดีว่าไม่ควรจะระเบิดอารมณ์ต่อหน้าคนนอกมากเกินไป จึงพยักหน้ารับ อืม งั้นเธอก็รีบกลับไปพักผ่อนเถอะ เดินทางระวังๆ ล่ะ

ตอนนั้นเองติงเหมยก็ยิ้มแล้วหยิบซองแดงออกมาซองหนึ่ง ยัดใส่มือหลิวหยาง หลิวหยาง นี่เป็นอั่งเปาปีใหม่จากอาจารย์และซือนียงนะ รับไว้สิ ถือเป็นสิริมงคล

หลิวหยางทำท่าจะปฏิเสธตามสัญชาตญาณ ซือนียงครับ จะดีเหรอครับ ผมรับไว้ไม่ได้หรอกครับ

ห้ามปฏิเสธเด็ดขาด นี่เป็นธรรมเนียม รับไปซะ ไม่อย่างนั้นปีหน้าจะไม่ให้เข้าบ้านแล้วนะ

หลิวหยางเห็นติงเหมยยืนกรานหนักแน่น แถมยังพูดมาถึงขนาดนี้แล้ว ก็เลยไม่มัวเกรงใจอีก รับซองแดงมา ขอบคุณครับอาจารย์ ขอบคุณครับซือนียง

รีบกลับเถอะ ติงเหมยยิ้มแล้วเดินมาส่งเขาที่ประตู

ลาก่อนครับอาจารย์ ลาก่อนครับซือนียง หลิวหยางบอกลา แล้วหันหลังเดินออกจากบ้านของเถ้าแก่สวี่ การเอาของมาให้ในคืนนี้ ไม่ใช่แค่การเอาของฝากมาให้เท่านั้น แต่มันยังเป็นการลงทุนทางความรู้สึกและการกระชับความสัมพันธ์ที่ประสบความสำเร็จอย่างงดงามอีกด้วย