บทที่ 55 หลิวหย่งจั๋วถอนตัว

ระหว่างทางกลับหอพัก หลิวหยางคลำซองแดงในกระเป๋าที่ค่อนข้างหนา อาศัยแสงจากไฟริมถนนแกะออกดูแล้วนับอย่างรวดเร็ว สองพันหยวนถ้วน

หลิวหยางไม่คิดเลยว่าเถ้าแก่สวี่จะให้เยอะขนาดนี้ แต่ก็ถือว่าปกติ ยังไงก็เป็นถึงเถ้าแก่บริษัทใหญ่โต จะให้แค่หลักร้อยก็คงดูไม่จืด

พอกลับมาถึงหอพักก็พบว่าไฟในห้องปิดมืด ดูเหมือนว่าคืนนี้เจ้าอ้วนคงจะไม่กลับมาแล้ว หลิวหยางจึงส่งข้อความหาเขา เจ้าอ้วน ถึงไหนแล้ว จะกลับมาตอนไหน ต้องเปิดประตูทิ้งไว้ให้ไหม

ผ่านไปครู่หนึ่ง หน้าจอโทรศัพท์ก็สว่างขึ้น หลิวหย่งจั๋วตอบกลับมาว่า ไม่ต้องเปิดประตูรอหรอก พรุ่งนี้เช้าฉันถึงเมืองเย่ว์แล้วจะตรงไปที่บริษัทเลย

หลิวหยางตอบกลับไปสั้นๆ ว่าตกลง จากนั้นก็อาบน้ำเข้านอน

วันรุ่งขึ้นเป็นวันทำงานวันแรกหลังช่วงหยุดยาว หลิวหยางจงใจตื่นเช้ากว่าปกติครึ่งชั่วโมง เขาแวะไปที่ตู้เอทีเอ็มของธนาคารใกล้ๆ เพื่อฝากเงินซองแดงสองพันหยวนที่เถ้าแก่สวี่ให้เมื่อคืน กับเงินเจ็ดพันหยวนที่เอามาจากบ้านเกิดเข้าบัญชีธนาคาร เก็บเงินสดติดตัวไว้แค่สองร้อยกว่าหยวน ซึ่งก็เพียงพอใช้จ่ายไปจนกว่าเงินเดือนรอบหน้าจะออก

มาถึงบริษัทได้ไม่นาน ประธานหยางก็แจ้งให้เพื่อนร่วมงานในแผนกไปต่อแถวที่ห้องทำงานของเขาเพื่อรับอั่งเปาเปิดงาน

นี่เป็นธรรมเนียมของบริษัทในมณฑลเย่ว์ ที่เจ้านายจะแจกอั่งเปาให้พนักงานในวันแรกของการทำงานหลังเทศกาลตรุษจีน เพื่อเอาฤกษ์เอาชัยให้ทุกอย่างราบรื่น เพื่อนร่วมงานต่างก็แย่งกันวิ่งไปต่อแถว

พอถึงคิวของหลิวหยาง เขาเริ่มด้วยการยิ้มแล้วกล่าวว่า สวัสดีปีใหม่ครับประธานหยาง ประธานหยางยิ้มรับพร้อมกับยื่นซองแดงให้ และกล่าวให้กำลังใจว่า ปีใหม่เริ่มสิ่งใหม่ๆ พยายามต่อไปนะ

พอกลับมาที่โต๊ะทำงานของตัวเองแล้วแกะซองแดงดู ข้างในเป็นแบงก์ร้อยหยวนหนึ่งใบ ในชาติก่อนตอนที่เขาเข้าทำงานที่เหิงต้าในปีสองพันสิบเก้า อั่งเปาเปิดงานก็ให้หนึ่งร้อยหยวนเหมือนกัน ไม่คิดเลยว่าในปีสองพันสี่ก็ใช้มาตรฐานนี้แล้ว

หลังจากรับอั่งเปาเปิดงานเสร็จ เนื่องจากเพิ่งจะผ่านพ้นช่วงปีใหม่ งานที่ค้างคาอยู่ในมือทุกคนก็ยังมีไม่มาก เพื่อนร่วมงานจึงจับกลุ่มคุยกันเรื่องสนุกๆ ช่วงปีใหม่ หลิวหยางก็เข้าไปร่วมวงคุยเรื่องซุบซิบกับเขาด้วย

หัวข้อสนทนาเริ่มตั้งแต่เรื่องดูตัวไปจนถึงเรื่องดวงพนันบนโต๊ะไพ่ ก่อนจะมาจบลงที่รายการฉลองตรุษจีนของสถานีโทรทัศน์ที่เพิ่งจะผ่านพ้นไป อิทธิพลของรายการในปีนี้ถือว่ายิ่งใหญ่คับฟ้า เป็นงานเฉลิมฉลองของคนทั้งประเทศอย่างแท้จริง ไม่เหมือนช่วงสิบปีให้หลังที่มักจะโดนวิพากษ์วิจารณ์อย่างหนัก

รายการปีนี้สนุกจริงๆ นะ เจย์โชว์ขึ้นเวทีเป็นครั้งแรก ร้องเพลงหมัดมังกร ดูเท่สุดๆ ไปเลย ถึงจะฟังไม่ออกว่าร้องว่าอะไรก็เถอะ เพื่อนร่วมงานหญิงอายุน้อยคนหนึ่งพูดอย่างตื่นเต้น

ใช่แล้วล่ะ วัยรุ่นสมัยนี้ก็ชอบแนวนี้กันทั้งนั้นแหละ แต่ว่าการแสดงตลกเรื่องคนส่งน้ำของจ้าวเฮยถู่ ฟ่านเต๋อเปียว และเกาซิ่วหมิ่นน่ะ ทำเอาฉันขำจนปวดท้องเลย วิศวกรที่อายุมากหน่อยอีกคนพูดเสริม

ใช่ๆๆ แล้วก็ตอนที่พิธีกรนับถอยหลังเข้าสู่ปีใหม่ ดันพูดผิดจากปีวอกเป็นปีมะแมซะงั้น ไม่มีใครเกินจริงๆ

เหมือนจะมีเรื่องนั้นจริงๆ นะ แต่เขาไหวพริบดี เลยแถเนียนๆ ผ่านไปได้

ทุกคนถกเถียงกันอย่างออกรสเกี่ยวกับไฮไลต์และเรื่องขำขันของงานฉลองตรุษจีน มีเพียงหลิวหยางที่ฟังแล้วรู้สึกสะท้อนใจ เพราะเขารู้ดีว่าการจากไปอย่างกะทันหันของอาจารย์เกาซิ่วหมิ่นในปีนี้ ทำให้สามเหลี่ยมทองคำอย่างเธอ จ้าวเฮยถู่ และฟ่านเต๋อเปียว ต้องปิดฉากลงตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา

บนเวทีนี้จะไม่ได้เห็นการแสดงตลกคลาสสิกอย่างเรื่องอวยพรปีใหม่ หลอกขายไม้ค้ำยัน หรือโรคหัวใจอีกแล้ว ยุคสมัยหนึ่งได้ปิดฉากลงอย่างเงียบเชียบท่ามกลางเสียงหัวเราะแห่งความสุข

ในตอนนั้นเอง หลิวหย่งจั๋วก็ปรากฏตัวขึ้นที่หน้าประตูออฟฟิศ พร้อมกับส่งสายตาให้หลิวหยาง หลิวหยางรู้ใจกันดี จึงบอกกล่าวเพื่อนร่วมงานข้างๆ แล้วลุกขึ้นเดินไปที่บันไดหนีไฟซึ่งเป็นจุดสูบบุหรี่กับหลิวหย่งจั๋วอย่างรู้กัน

หลิวหย่งจั๋วล้วงบุหรี่ยี่ห้อลี่ฉวินออกจากกระเป๋าแล้วยื่นให้หลิวหยางมวนหนึ่ง หลิวหยางรับมา หยิบไฟแช็กขึ้นมาจุดให้หลิวหย่งจั๋วก่อน แล้วค่อยจุดของตัวเอง

เมื่อเช้ามาถึงตอนไหนล่ะ

หลิวหย่งจั๋วหรี่ตาพ่นควันบุหรี่ออกมา มาถึงฉิวเฉียดเลย สัมภาระก็ยังไม่ได้เอาไปเก็บที่ห้อง หิ้วตรงมาที่ออฟฟิศเลย

หลิวหยางถามด้วยความสงสัย เป็นอะไรไป ที่บ้านจัดหาคนมาให้ดูตัวหรือไง

หลิวหย่งจั๋วเงียบไปสองสามวินาทีแล้วพูดว่า สองวันนี้ที่ฉันกลับไปที่เมืองเฉวียนโจว ฉันโอนหุ้นของโรงงานรับจ้างผลิตกับร้านเถาเป่าให้ป๋ายเสวี่ยกับเหยาเหยาไปหมดแล้วนะ

อะไรนะ หลิวหยางได้ยินดังนั้นก็มองเขาอย่างแทบไม่อยากจะเชื่อ บุหรี่แทบจะร่วงหล่นจากมือ นายบ้าไปแล้วเหรอ ทำไมทำแบบนั้นล่ะ

เขาพูดกึ่งเล่นกึ่งจริง ถ้านายไม่เอา โอนมาให้ฉันก็ได้นะ

หลิวหย่งจั๋วปรายตามองเขา ชิ นายก็พูดไปเถอะ ตอนที่เปิดร้านเถาเป่าแรกๆ ให้หุ้นนายฟรีๆ นายยังไม่เอาเลย อีกอย่าง ฉันก็ไม่ได้ยกให้ฟรีๆ ซะหน่อย โอนขายให้พวกเธอสองคนในราคาต้นทุนต่างหาก

หลิวหยางยิ่งสงสัยหนักเข้าไปอีก แล้วพวกเธอเอาเงินมาจากไหนล่ะ อีกอย่าง ร้านเถาเป่าของพวกนายก็กำลังไปได้สวยไม่ใช่เหรอ ตอนนี้รายได้ต่อเดือนก็คงที่อยู่ที่สามถึงห้าพันหยวนแล้วใช่ไหมล่ะ รอจนวันข้างหน้าที่การช้อปปิ้งออนไลน์เป็นที่แพร่หลาย มีลูกค้ามากขึ้น รายได้ก็ต้องเพิ่มสูงขึ้นตามไปด้วยแน่ๆ นายมาถอนตัวตอนนี้มันขาดทุนย่อยยับเลยนะ

ฉันยังไม่รีบใช้เงินน่ะ บอกพวกเธอไปแล้วว่ารอมีเงินเมื่อไหร่ค่อยเอามาคืนฉันก็ยังไม่สาย ถึงยังไงก็หนีไปไหนไม่รอดอยู่แล้ว

หลิวหยางชูนิ้วโป้งให้เขา ได้เลย เจ้าอ้วน นายนี่ใจป้ำจริงๆ

แต่ในใจเขากลับกำลังด่าทอเจ้าอ้วนอย่างบ้าคลั่ง เงินหนึ่งแสนหยวนก้อนนี้ถ้าเอามาให้ฉันยืมจะดีขนาดไหนเนี่ย ยังเอาไปซื้อหุ้นเหมาไถได้ตั้งสามพันกว่าหุ้น ถ้าเก็บไว้จนถึงช่วงที่ราคาขึ้นสูงสุด นั่นมันตั้งหลายล้านหยวนเลยนะ นี่ขนาดยังไม่นับรวมเงินปันผลกับหุ้นปันผลระหว่างทางอีกนะ นี่มันเอาภูเขาทองคำไปประเคนให้คนอื่นชัดๆ

หลิวหย่งจั๋วไม่รู้ว่าในใจของหลิวหยางกำลังสบถด่าอะไรอยู่ เขาพูดต่อ ที่ฉันถอนตัว หลักๆ ก็เพราะอยากจะทุ่มเทเวลาและแรงกายแรงใจทั้งหมดให้กับงานในอนาคต อยากจะเรียนรู้จากนาย พยายามสร้างผลงานให้ได้บ้างเหมือนกัน

หลิวหยางไม่เชื่อคำพูดที่ฟังดูดีมีหลักการพวกนี้ของเขาเลยสักคำเดียว จึงพูดแทงใจดำไปตรงๆ พูดความจริงมา

พอถูกจับได้ ใบหน้าอวบอ้วนของหลิวหย่งจั๋วก็เจื่อนลงทันที เขาก้มหัวใหญ่ๆ ลงอย่างหงอยๆ ในเมื่อรู้ว่ายังไงก็คงไม่ได้คบกัน งั้นก็สู้ตัดใจให้เด็ดขาดไปเลยดีกว่า บางทีการทุ่มเทให้กับงานอาจจะเป็นทางที่ถูกต้องที่สุดก็ได้ นายเคยบอกไว้ไม่ใช่เหรอ ว่ารอให้ผู้ชายมีเงิน มีหน้าที่การงานที่มั่นคง ถึงตอนนั้นก็จะมีผู้หญิงมากมายวิ่งเข้าหาเอง

หลิวหยางได้ยินดังนั้นก็ตบไหล่หลิวหย่งจั๋วเบาๆ แมนมาก พูดจบก็สูบบุหรี่อึกสุดท้าย ดีดก้นบุหรี่ทิ้งลงพื้นเตรียมจะเดินกลับไปที่โต๊ะทำงาน

หลิวหยาง หลิวหย่งจั๋วตะโกนเรียกเขาจากด้านหลังกะทันหัน

หลิวหยางหันกลับมาถาม มีเรื่องอะไรอีกหรือเปล่า

หลิวหย่งจั๋วอ้าปากเหมือนจะพูดอะไรด้วยความลังเล แต่พอนึกถึงคำกำชับของป๋ายเสวี่ยและเจียงเหยาเหยา สุดท้ายเขาก็กลืนคำพูดที่เกือบจะหลุดจากปากลงคอไป เปลี่ยนเป็นชี้ไปที่ก้นบุหรี่บนพื้นแทน ไม่มีอะไร ก็แค่จะเตือนนายว่า วันหลังอย่าทิ้งก้นบุหรี่ลงพื้นอีกนะ ป้าแม่บ้านมาบ่นกับแผนกเราตั้งหลายรอบแล้วเนี่ย

หลิวหยางหลงนึกว่าเขาจะพูดเรื่องสำคัญอะไร พอได้ยินแบบนี้ก็ตอบกลับไปอย่างหงุดหงิด ประสาท ไม่ใช่ฉันคนเดียวซะหน่อยที่ทิ้งแบบนี้

พูดจบ เขาก็หันหลังเดินกลับไปที่โต๊ะทำงานทันที