บทที่ 56 ตัดขาดกันตลอดชีวิต

วันรุ่งขึ้นเป็นวันหยุดวันเสาร์ หลิวหยางที่ตั้งใจจะนอนตื่นสาย กลับถูกเจ้าอ้วนทำเสียงดังจนตื่นแต่เช้าตรู่ พอเขาสวมรองเท้าแตะเดินงัวเงียออกจากห้อง ก็เห็นหลิวหย่งจั๋วกำลังจะออกจากบ้านพอดี

เจ้าอ้วน นายเบลอหรือเปล่าเนี่ย วันนี้วันหยุดสุดสัปดาห์ไม่ต้องไปทำงานนะ

หลิวหย่งจั๋วกำลังเปลี่ยนรองเท้า ตอบโดยไม่เงยหน้าขึ้นมามอง ฉันรู้ มีธุระส่วนตัวต้องไปจัดการนิดหน่อย พูดจบเขาก็รีบผลุนผลันออกไปทันที

หลิวหยางก็ขี้เกียจจะเก็บเอามาใส่ใจว่าเจ้าอ้วนคนนี้มีความลับอะไรถึงได้ทำตัวมีลับลมคมนัย หันหลังกลับเข้าห้องไปนอนต่อ

ในขณะเดียวกัน หลิวหย่งจั๋วก็ได้นั่งแท็กซี่มาถึงห้องเช่าของเจียงเหยาเหยาและป๋ายเสวี่ยแล้ว ข้างในมีการเก็บของใส่กล่องกระดาษและกระเป๋าเดินทางเรียบร้อยแล้ว ป๋ายเสวี่ยและเจียงเหยาเหยากำลังตรวจสอบของเป็นครั้งสุดท้าย

ป๋ายเสวี่ยได้ยินเสียงฝีเท้า เงยหน้าขึ้นเห็นหลิวหย่งจั๋วยืนอยู่หน้าประตู สายตาของเธอก็มองข้ามไปด้านหลังของเขาตามสัญชาตญาณ พอพบว่าว่างเปล่าไม่มีใคร ในชั่วพริบตานั้นก็รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย แต่ไม่นานก็กลับมาเป็นปกติ

เจียงเหยาเหยาก็เห็นหลิวหย่งจั๋วแล้วเช่นกัน เธอถามขึ้นตรงๆ นายไม่ได้บอกหลิวหยางใช่ไหม

หลิวหย่งจั๋วส่ายหน้าตอบตามความจริง ไม่ได้บอก แต่ฉันก็ไม่เข้าใจอยู่ดี พวกเธอจะย้ายบ้าน ทำไมถึงบอกเขาไม่ได้ล่ะ ถึงยังไงทุกคนก็เคยเป็นเพื่อนกัน

เจียงเหยาเหยาไม่ได้อธิบาย เรื่องไหนไม่ควรถามก็อย่าถาม เธอชี้ไปที่กล่องกระดาษใบใหญ่สองกล่องตรงมุมห้อง ของเก็บเสร็จหมดแล้ว ช่วยยกสองกล่องนี้ลงไปข้างล่างก่อนเถอะ

หลิวหย่งจั๋วสะอึกไปนิดนึง แต่ก็ยังไม่ค่อยยอมแพ้ ก้มหน้าก้มตายกกล่องไปพลางก็ถามไปพลาง งั้น รอพวกเธอกลับถึงเมืองเฉวียนโจวแล้ว ฉันบอกเขาได้ไหม

ป๋ายเสวี่ยที่เอาแต่เงียบมาตลอดก็เอ่ยปากขึ้น รอพวกเราย้ายไปแล้ว นายจะทำอะไรก็ทำเถอะ

เมื่อได้รับคำตอบที่ไม่เหมือนคำตอบ หลิวหย่งจั๋วก็ไม่พูดอะไรอีก ก้มหน้าก้มตาขนสัมภาระลงไปข้างล่าง เขารู้สึกมาตลอดว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาสามคน มันเปลี่ยนไปดูซับซ้อนผิดปกติตั้งแต่กลับมาจากช่วงปีใหม่

ความจริงแล้ว ตั้งแต่ตอนที่หลิวหย่งจั๋วตัดสินใจจะโอนหุ้นของโรงงานรับจ้างผลิตและร้านออนไลน์ให้พวกเธอ ป๋ายเสวี่ยก็เกิดความคิดที่จะย้ายร้านกลับไปทำที่บ้านเกิดในเมืองเฉวียนโจวแบบถาวรเลย

ด้านหนึ่ง ก็คือจะได้ควบรวมกับโรงงานของตัวเอง การบริหารจัดการและการจัดส่งสินค้าก็จะสะดวกขึ้น แถมยังช่วยลดต้นทุนได้อย่างมีประสิทธิภาพ อีกด้านหนึ่ง การอยู่ให้ไกลจากเมืองเย่ว์อาจจะช่วยให้เธอเลิกคิดฟุ้งซ่านได้

หลังจากที่เธอปรึกษาเรื่องนี้กับเจียงเหยาเหยา ไม่คิดเลยว่าเจียงเหยาเหยาจะสนับสนุนอย่างเต็มที่ ทั้งสองคนจึงตกลงกันได้อย่างรวดเร็ว

ข้าวของมีไม่เยอะ ไม่นานก็ถูกขนขึ้นรถแท็กซี่ที่หลิวหย่งจั๋วเรียกมาล่วงหน้าจนหมด หลิวหย่งจั๋วอยู่ส่งพวกเธอขึ้นรถไฟจนเรียบร้อยถึงได้กลับมาที่หอพัก

เมื่อรถไฟเริ่มเคลื่อนตัว เจียงเหยาเหยามองดูวิวถนนหนทางของเมืองเย่ว์นอกหน้าต่างที่กำลังถอยหลังไปอย่างรวดเร็ว แล้วก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ ป๋ายเสวี่ย เธอจำตอนที่เราสองคนเพิ่งเข้ามหาวิทยาลัย หิ้วกระเป๋าเดินทางมาที่เมืองเย่ว์ได้ไหม ตอนนั้นยังฝันหวานอยู่เลยว่าจะได้มาสร้างเนื้อสร้างตัวที่นี่ให้โด่งดังเป็นพลุแตก ไม่คิดเลยว่าเพิ่งเรียนจบได้แค่ครึ่งปี ก็ต้อง กลับไปซะแล้ว ไม่รู้เหมือนกันว่าต่อไปจะมีโอกาสได้กลับมาที่นี่อีกหรือเปล่า

ป๋ายเสวี่ยที่อยู่ข้างๆ ได้ยินก็ยิ้ม เอื้อมมือไปโอบไหล่เจียงเหยาเหยาแล้วพูดว่า ยัยเหยาเหยาคนซื่อ พวกเราไม่ได้หนีกลับบ้านแบบคนขี้แพ้ซะหน่อย พวกเรากำลังกลับไปทำธุรกิจ กลับไปสร้างเนื้อสร้างตัวต่างหากล่ะ

เจียงเหยาเหยาได้รับพลังบวกจากป๋ายเสวี่ยก็มีกำลังใจขึ้นมา พยักหน้าอย่างแรง ใช่ เธอพูดถูก พวกเรากำลังกลับไปทำธุรกิจต่างหาก พวกเราไม่พึ่งพวกผู้ชายงี่เง่าพวกนั้นหรอก

เธอพูดพลางจงใจทำเสียงโอเวอร์ขยับเข้าไปใกล้ป๋ายเสวี่ยแล้วหัวเราะ ต่อไปเราสองคนก็อยู่ด้วยกันนี่แหละ เดี๋ยวฉันเลี้ยงเธอเอง

ป๋ายเสวี่ยถูกคำพูดทีเล่นทีจริงของเธอทำเอาทั้งขำทั้งโมโห ยื่นมือไปหยิกเอวเจียงเหยาเหยาไปทีหนึ่ง ยัยคนพูดจาเหลวไหล

โอ๊ย จะฆ่าสามีตัวเองหรือไง เจียงเหยาเหยาแกล้งร้องโวยวาย

ทันใดนั้น หญิงสาวสองคนก็หยอกล้อกันอย่างสนุกสนานในตู้โดยสาร โชคดีที่พวกเธอนั่งรถไฟในเส้นทางที่สวนทางกับคนส่วนใหญ่ในช่วงตรุษจีน ภายในตู้โดยสารจึงไม่ค่อยมีคน

กว่าหลิวหย่งจั๋วจะจัดการธุระเสร็จและกลับมาถึงหอพักบริษัทก็เป็นช่วงเที่ยงแล้ว พอเปิดประตูห้องเข้ามาก็เห็นหลิวหยางกำลังคุยโทรศัพท์อยู่ในห้องนั่งเล่น

อืม ผมรู้แล้ว เดินทางระวังๆ นะ กว่าจะกลับก็หลังเทศกาลโคมไฟเลยเหรอ ตอนเย็น ไม่มีปัญหา

หลิวหยางคุยโทรศัพท์ไปพลาง หางตาก็เหลือบไปเห็นหลิวหย่งจั๋วแอบมองมาทางเขาอยู่หลายครั้ง ทำท่าเหมือนมีอะไรอยากจะพูดแต่ก็ไม่กล้าพูด เขาเดาว่าเจ้าอ้วนต้องมีเรื่องอะไรแน่ๆ จึงพูดกับปลายสายว่า

หว่านอิง ทางผมมีธุระนิดหน่อยน่ะ อืม แค่นี้ก่อนนะ รอคุณกลับมาแล้วค่อยคุยกัน โอเค บ๊ายบาย

หลังจากวางสายจากหวงหว่านอิง หลิวหยางก็เป็นฝ่ายเอ่ยปากถามขึ้นก่อน ธุระเสร็จแล้วเหรอ ลงไปกินข้าวด้วยกันไหม

หลิวหย่งจั๋วพยักหน้า ได้ ไปสิ

ทั้งสองคนลงมาหาร้านบะหมี่หลานโจวกิน หลิวหย่งจั๋วถูมือไปมา สุดท้ายก็ทนไม่ไหว คือว่า เมื่อกี้ที่ฉันออกไป ฉันไปช่วยป๋ายเสวี่ยกับเจียงเหยาเหยาย้ายบ้านมาน่ะ

หลิวหยางกำลังคิดอยู่ว่าจะสั่งบะหมี่หรือข้าวราดแกงดี พอได้ยินก็รู้สึกประหลาดใจนิดหน่อย ย้ายบ้านเหรอ ที่เช่าอยู่ก็ดีอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ จะย้ายไปไหนล่ะ

พวกเธอย้ายกลับไปบ้านเกิดที่เมืองเฉวียนโจวแล้วล่ะ

กลับเมืองเฉวียนโจวเหรอ หลิวหยางชะงักไปนิดหนึ่ง จากนั้นก็พอจะเดาสาเหตุได้ ในใจรู้สึกหลากหลายอารมณ์ปะปนกันไปหมด ทั้งรู้สึกเศร้าใจและรู้สึกโล่งใจไปพร้อมๆ กัน

หลิวหย่งจั๋วเห็นปฏิกิริยาของหลิวหยางแบบนั้นก็ยิ่งสงสัยเข้าไปใหญ่ นายไม่แปลกใจเลยเหรอว่าพวกเธอย้ายบ้าน ทำไมถึงไม่ชวนนายเลย

หลิวหยางเงยหน้าขึ้นมองดวงตาเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นของเจ้าอ้วน แล้วฝืนยิ้มตอบกลับไป มีอะไรน่าแปลกใจล่ะ นายก็รู้อยู่แล้วไม่ใช่หรือไง

หลิวหย่งจั๋วได้ยินดังนั้น เสียงก็ดังขึ้นแปดระดับ ฉันจะไปรู้อะไรล่ะ พวกนายนี่มันทีละคนๆ ทำตัวเป็นปริศนาอยู่ได้ ป๋ายเสวี่ยก็ไม่ยอมพูดอะไร เหยาเหยาก็ปิดปากเงียบ แล้วตอนนี้นายก็ยังมาทำตัวแบบนี้อีก สรุปจนถึงตอนนี้ มีแค่ฉันคนเดียวใช่ไหมที่ถูกปิดหูปิดตาไม่รู้อะไรเลยเนี่ย

หลิวหยางเห็นปฏิกิริยาของเจ้าอ้วนแล้ว ไม่น่าจะแกล้งโง่ ในเมื่อป๋ายเสวี่ยไม่ยอมพูด เขาก็ยิ่งไม่สมควรพูดเข้าไปใหญ่ เรื่องนี้ยิ่งคนรู้น้อยเท่าไหร่ก็ยิ่งดี

ดังนั้นเขาจึงแต่งเหตุผลที่ฟังดูเข้าท่าขึ้นมาส่งเดช ก็ไม่มีอะไรใหญ่โตหรอก ก็แค่วันนั้นก่อนปีใหม่ ที่ไปกินเหล้าด้วยกันไง ฉันดื่มไปเยอะจนกรึ่มๆ แล้วก็ไปด่าพวกเธอเรื่องคณะนักแสดงอะไรนั่นแหละ หาว่าพวกเธอไม่มีสมอง หลอกง่าย บางทีอาจจะพูดแรงไปหน่อย พวกเธอก็เลยโกรธมั้ง

หลิวหย่งจั๋วได้ยินก็เชื่อสนิทใจ หา เพราะเรื่องนี้เนี่ยนะ เรื่องมันก็ผ่านไปตั้งนานแล้วนี่นา อีกอย่างตอนนั้นพวกเธอก็ถูกหลอกจริงๆ

หลิวหยางไม่อยากจะต่อความยาวสาวความยืดในหัวข้อนี้ จึงรีบพูดตัดบท ก็บอกแล้วไงว่าตอนนั้นดื่มหนักไปหน่อย สมองมันเลยควบคุมไม่อยู่ บนใบหน้าของเขาเผยให้เห็นถึงความหงุดหงิด ราวกับว่าถ้าขืนยังพูดต่อเขาจะอารมณ์เสียแล้ว

หลิวหย่งจั๋วเห็นท่าทีของหลิวหยางแบบนั้นก็ไม่กล้าซักไซ้ไล่เลียงต่อ ได้แต่ปิดปากเงียบไปอย่างเสียไม่ได้

วันจันทร์ เริ่มทำงาน

รอจนถึงเก้าโมงครึ่งที่ตลาดหุ้นเปิด หลิวหยางก็โยนเรื่องนี้ทิ้งไปไว้เบื้องหลัง ช่วงที่ผ่านมาราคาหุ้นของเหมาไถปรับตัวสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง เขาจึงตั้งราคาซื้อตอนเปิดตลาดไว้ที่ยี่สิบแปดจุดห้าหยวนต่อหุ้น และซื้อไปสามร้อยหุ้น

การซื้อขายเสร็จสิ้นอย่างรวดเร็ว รวมค่าธรรมเนียมแล้วใช้เงินไปทั้งหมดแปดพันห้าร้อยแปดสิบหยวน เงินในบัญชีเหลืออยู่สี่ร้อยกว่าหยวน บวกกับเงินสดที่ติดตัวและอั่งเปาเปิดงานที่บริษัทแจกให้อีกสามร้อยกว่าหยวน ก็เพียงพอให้ใช้จ่ายไปจนกว่าเงินเดือนรอบหน้าจะออกในสัปดาห์หน้าแล้ว