บทที่ 57 วงสังคมระดับสูง

บ่ายวันเสาร์ บริเวณทางออกของสถานีรถไฟเมืองเย่ว์คลาคล่ำไปด้วยผู้คน หลิวหยางยืนอยู่ในจุดที่ค่อนข้างสะดุดตา เขาเพิ่งจะคุยโทรศัพท์กับหวงหว่านอิงเมื่อครู่นี้ อีกฝ่ายลงจากรถไฟแล้ว

ไม่นานนัก หวงหว่านอิงก็ปรากฏตัวขึ้นที่ด้านหน้า เธอสวมเสื้อขนเป็ดสีอ่อน ลากกระเป๋าเดินทาง บนหลังยังสะพายเป้อีกใบ กำลังชะเง้อมองไปรอบๆ พอเธอเห็นหลิวหยาง ก็แทบจะวิ่งเหยาะๆ พุ่งเข้ามาหา

หลิวหยางสวมกอดเธออย่างแรง นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาสองคนต้องแยกจากกันนานที่สุดตั้งแต่รู้จักกันมา

เดินทางมาเหนื่อยไหม หลิวหยางคลายอ้อมกอด แล้วรับเอากระเป๋าเป้และกระเป๋าเดินทางของเธอมาถือไว้เอง

หวงหว่านอิงควงแขนเขาอย่างสนิทสนม ร่างกายแทบจะทิ้งน้ำหนักลงบนตัวเขา พอเห็นหน้าคุณก็หายเหนื่อยแล้วล่ะ

ทั้งสองคนเดินตามฝูงชนออกไป หลิวหยางมองดูใบหน้าด้านข้างที่หมดจดของหญิงสาวข้างกายแล้วก็รู้สึกหวั่นไหว หว่านอิง คืนนี้ ไม่ต้องกลับหอได้ไหม

หวงหว่านอิงไม่ได้พูดอะไร ทำเพียงแค่ออกแรงหยิกที่ด้านในแขนของหลิวหยางผ่านมือที่ควงเขาอยู่

หลิวหยางเจ็บจนต้องสูดปาก แต่พอเห็นปฏิกิริยาที่ทั้งเขินทั้งโมโหของเธอก็รู้ว่ามีหวัง จึงรุกฆาตต่อ มะรืนนี้ผมก็ต้องไปรายงานตัวเข้าเรียนที่เมืองเจียงเฉิงแล้วนะ ไปตั้งอาทิตย์นึงเลยเชียวนะ คุณ จะไม่คิดถึงผมหน่อยเหรอ

หวงหว่านอิงถลึงตาใส่เขา ฉันไม่คิดถึงหรอก วันๆ เอาแต่คิดเรื่องทะลึ่ง

ถึงปากจะพูดแบบนั้น แต่ตอนที่หลิวหยางขึ้นรถแท็กซี่แล้วบอกคนขับให้ไปที่โรงแรมใกล้ๆ มหาวิทยาลัยซุนยัดเซ็น หวงหว่านอิงก็แค่ก้มหน้าจนหูแดงเถือก แต่ไม่ได้เอ่ยปากปฏิเสธ

ช่วงบ่ายของวันต่อมา ทั้งสองคนถึงได้ก้าวออกจากห้องพักของโรงแรม ท่าทางการเดินของหวงหว่านอิงดูไม่ค่อยเป็นธรรมชาติเท่าไหร่นัก แต่ที่มากกว่านั้นคือความโกรธเคืองที่ปิดไม่มิด เธอออกแรงหยิกแขนหลิวหยางแล้วเค้นถาม

หลิวหยาง สารภาพมาตามตรงเลยนะ เมื่อก่อนคุณเคยคบผู้หญิงมาเยอะใช่ไหม

หลิวหยางใจหายวาบ แต่สีหน้ากลับนิ่งเรียบเป็นปกติ เขารีบชูมือสาบานทันที หว่านอิง ผมสาบานเลย ชาตินี้ผมไม่เคยมีใครเด็ดขาด ถ้าโกหกขอให้ฟ้าผ่าตายเลย คำพูดนี้ของเขามีเล่ห์เหลี่ยมซ่อนอยู่ เพราะในชาตินี้ นับตั้งแต่กลับมาเกิดใหม่ เขาก็มีแค่เธอคนเดียวจริงๆ ถือว่าไม่ได้โกหก

หวงหว่านอิงดูท่าทางไม่ค่อยเชื่อ มองเขาด้วยความระแวง งั้น แล้วทำไมคุณถึง มีลูกเล่นเยอะแยะ ขนาดนั้นล่ะ

เป็นเพราะเจ้าอ้วนเลย ในคอมพิวเตอร์ของไอ้หมอหลิวหย่งจั๋วมีหนังญี่ปุ่นเก็บไว้เพียบ ผมก็เลยจำๆ เอามาจากในนั้นแหละ ในใจเขากล่าวคำขอโทษเจ้าอ้วนเงียบๆ งานนี้หมอนั่นไม่รับจบก็ต้องรับจบแล้วล่ะ เอาไว้ค่อยชดเชยให้ทีหลังก็แล้วกัน

เหตุผลนี้ดูเหมือนจะพอฟังขึ้นสำหรับหวงหว่านอิง เธอหน้าแดงก่ำแล้วด่าออกมาประโยคหนึ่ง พวกผู้ชายนี่มันไม่มีดีเลยสักคน

หลิวหยางไปส่งหวงหว่านอิงกลับถึงหอพักมหาวิทยาลัยซุนยัดเซ็น มองดูเธอเดินเข้าตึกไปถึงได้หันหลังกลับ ตอนนั้นเองโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น พอเห็นว่าเป็นเถ้าแก่สวี่โทรมา เขาก็รีบรับสายทันที

อาจารย์ครับ

หลิวหยาง พรุ่งนี้เช้าหกโมงตรง เธอมาที่บ้านฉันเลยนะ เราจะไปสนามบินด้วยกัน

ได้ครับอาจารย์ ไม่มีปัญหาครับ เดี๋ยวผมไปให้ตรงเวลาครับ หลิวหยางรีบรับคำ ตั๋วเครื่องบินเป็นฝ่ายบุคคลของเครือบริษัทจัดการจองให้ทั้งหมด แถมเขายังได้รับอานิสงส์จากเถ้าแก่สวี่ ได้นั่งชั้นเฟิร์สคลาสด้วย

ตีห้าวันรุ่งขึ้น ฟ้ายังไม่ทันสางหลิวหยางก็ตื่นแล้ว เขาอาบน้ำเปลี่ยนมาใส่ชุดสูทลำลองตัวสะอาด ยัดเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนสองสามชุดลงในกระเป๋าเป้แล้วก็ออกจากห้อง เขาแวะซื้อซาลาเปาไส้เนื้อสองลูกกับน้ำเต้าหู้หนึ่งแก้วที่ร้านอาหารเช้า เดินกินไปตลอดทาง

เขาไปถึงใต้ตึกบ้านของเถ้าแก่สวี่ล่วงหน้ายี่สิบนาที พอเดินขึ้นไปเคาะประตู ซือนียงติงเหมยก็เป็นคนมาเปิดประตู เถ้าแก่สวี่กำลังกินอาหารเช้าอยู่

อาจารย์ ซือนียง อรุณสวัสดิ์ครับ

เถ้าแก่สวี่ชี้ไปที่ที่นั่งฝั่งตรงข้าม มาแล้วเหรอ กินข้าวเช้ามาหรือยัง ถ้ายังไม่ได้กินเดี๋ยวให้ซือนียงตักโจ๊กให้ชามนึง

อาจารย์ครับ ผมกินมาแล้วครับ กินมาระหว่างทางแล้ว หลิวหยางตอบตามความจริง

เขาเพิ่งจะพูดจบ ติงเหมยก็ตักโจ๊กเปล่ามาวางให้แล้ว พร้อมกับพูดอย่างกระตือรือร้นว่า กินมาแล้วก็ไม่เป็นไร กินโจ๊กรองท้องอีกหน่อย จะได้อุ่นๆ ไม่หนักท้องหรอก

หลิวหยางเห็นว่าซือนียงคะยั้นคะยอขนาดนี้ก็ไม่ปฏิเสธอีก ขอบคุณครับซือนียง

ทั้งคณะเดินทางมาถึงสนามบินและขึ้นเครื่องได้อย่างราบรื่น นี่เป็นครั้งแรกที่หลิวหยางได้นั่งชั้นเฟิร์สคลาส บอกได้คำเดียวเลยว่า มีเงินนี่มันดีจริงๆ เบาะนั่งและพื้นที่กว้างขวางนั่งสบาย แม้แต่บริการของแอร์โฮสเตสยังไม่เหมือนกันเลย สิ่งเหล่านี้ยิ่งเพิ่มแรงจูงใจในการหาเงินให้กับหลิวหยางมากยิ่งขึ้น

เครื่องบินมาถึงเมืองเจียงเฉิงตอนเก้าโมงกว่าๆ หลังจากลงเครื่อง ทั้งคณะก็นั่งแท็กซี่ตรงไปยังมหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีเจียงเฉิง พอถึงมหาวิทยาลัย เถ้าแก่สวี่กับหลิวหยางก็แยกย้ายกัน เถ้าแก่สวี่ต้องไปหาผู้บริหารของมหาวิทยาลัย ส่วนหลิวหยางก็ไปรายงานตัว รับตำราเรียน และกุญแจหอพักตามจุดที่กำหนด

สิ่งที่ทำให้หลิวหยางรู้สึกประหลาดใจนิดหน่อยก็คือ การเรียนปริญญาโทสำหรับคนทำงานของเถ้าแก่สวี่แบบนี้ กลับได้รับจัดสรรหอพักแบบห้องเดี่ยวให้ด้วย ถึงจะไม่ใหญ่มากแต่สิ่งอำนวยความสะดวกก็ครบครัน พอคิดดูอีกทีเขาก็เข้าใจ คาดว่าค่าใช้จ่ายทั้งหมดทางเครือบริษัทเหิงต้าคงเป็นคนออกให้ ทางมหาวิทยาลัยจึงยินดีที่จะจัดหาสิ่งที่ดีที่สุดให้ ทุกอย่างก็เลยเป็นไปตามมาตรฐานสูงสุด

ตลอดหนึ่งสัปดาห์หลังจากนั้น หลิวหยางก็ได้เริ่มต้นชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยช่วงสั้นๆ หลักๆ ก็คือการเข้าร่วมคลาสเรียนรวมที่ทางคณะจัดไว้ให้ ซึ่งเนื้อหาอัดแน่นไม่เบา แต่สำหรับคนที่มีประสบการณ์และความสามารถในการเรียนรู้จากชาติก่อนอย่างเขา ถือว่าไม่ได้เหนือบ่ากว่าแรงนัก

ในช่วงหนึ่งสัปดาห์นี้ เขาได้รับเงินเดือนของเดือนกุมภาพันธ์ด้วย เป็นเงินทั้งหมดแปดพันเจ็ดร้อยห้าสิบหยวน เขาหาเวลาว่างไปที่บริษัทหลักทรัพย์ในเมืองเจียงเฉิง เพื่อซื้อหุ้นเหมาไถเพิ่มอีกสามร้อยหุ้น ในราคาหุ้นละยี่สิบแปดหยวน

หลังจากทำรายการเสร็จ ในบัตรยังเหลือเงินอีกหกร้อยกว่าหยวน บัตรมหาวิทยาลัยเติมเงินไปสองร้อยหยวนสำหรับค่าอาหาร ส่วนเงินสดติดตัวก็ยังมีอีกร้อยกว่าหยวน ตลอดหนึ่งสัปดาห์นี้เขาแทบจะไม่มีค่าใช้จ่ายอะไรเลย แม้แต่ร้านอินเทอร์เน็ตก็ไม่ได้เข้า สาเหตุหลักก็คือกลัวว่าคอมพิวเตอร์ในร้านจะมีไวรัสแล้วโดนแฮกไอดีนั่นแหละ

ตอนแรกหลิวหยางนึกว่าเถ้าแก่สวี่จะเป็นคนมาสอนเขาด้วยตัวเอง แต่ไม่นานเขาก็พบว่าตัวเองคิดผิดไป เถ้าแก่สวี่มาที่มหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีเจียงเฉิงแล้วกลับยุ่งยิ่งกว่าตอนอยู่บริษัทเสียอีก หลิวหยางจะได้เจอเขาก็แค่ตอนกลางคืนเท่านั้น แถมสถานที่นัดเจอก็มักจะไม่ใช่ในห้องเรียนหรือห้องทำงาน แต่เป็นในห้องส่วนตัวของร้านอาหารต่างๆ

เถ้าแก่สวี่พาเขาไปร่วมงานเลี้ยงสังสรรค์มากมาย พูดกันตามตรง นอกจากการช่วยหิ้วกระเป๋าและคอยต้อนรับแขกแล้ว หน้าที่หลักก็คือคอยช่วยดื่มแทนในยามจำเป็นนั่นแหละ

อยู่ที่เมืองเจียงเฉิงเจ็ดวัน หลิวหยางตามเถ้าแก่สวี่ไปร่วมงานเลี้ยงถึงหกงาน มีทั้งผู้บริหารมหาวิทยาลัย ข้าราชการท้องถิ่น และเจ้าของธุรกิจคนอื่นๆ ถือว่าได้ทำความรู้จักกับผู้มีอำนาจและอิทธิพลในท้องถิ่นไปไม่น้อย อย่างน้อยๆ ก็ได้คุ้นหน้าคุ้นตากันบ้าง

ก่อนจะดื่มเหล้าทุกครั้ง หลิวหยางมักจะกินยาบำรุงตับเตรียมไว้ล่วงหน้าหลายเม็ดเสมอ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังเมาไปถึงสองครั้ง ส่วนเถ้าแก่สวี่ยิ่งหนักกว่าเขาเสียอีก ภายในเจ็ดวันเมาไปถึงห้าครั้ง มักจะถูกเลขาหิ้วปีกกลับมาส่งที่พักอยู่เป็นประจำ

หลิวหยางมองดูเถ้าแก่สวี่ที่คุยเล่นอย่างออกรสและชนแก้วอย่างสนุกสนานบนโต๊ะอาหาร แต่พอดื่มเสร็จกลับมีสภาพเละเทะจนถึงขั้นต้องให้น้ำเกลือเพื่อสร่างเมา ในใจก็อดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจว่า การเป็นเจ้านายคน โดยเฉพาะคนที่อยากจะผลักดันธุรกิจให้ใหญ่โต ไม่มีคำว่าง่ายเลยจริงๆ เบื้องหลังภาพลักษณ์ที่ดูหรูหรานั้น ต้องแลกมาด้วยความทุ่มเทและการเสียสละที่คนธรรมดายากจะจินตนาการถึง

ที่สำคัญไปกว่านั้น จากการเข้าร่วมงานเลี้ยงระดับสูงเหล่านี้ หลิวหยางได้สัมผัสถึงความแตกต่างระหว่างเงินตราและอำนาจอย่างชัดเจนเป็นครั้งแรก พวกชนชั้นนำในระบบราชการที่กุมอำนาจที่แท้จริงเอาไว้ ถึงแม้ตำแหน่งจะไม่ได้สูงมาก แต่บนโต๊ะอาหารพวกเขาก็มักจะเป็นฝ่ายคุมเกมเสมอ ต่อให้เป็นมหาเศรษฐีอย่างเถ้าแก่สวี่ เมื่ออยู่ต่อหน้าพวกเขา ก็ยังต้องคอยรินเหล้าเอาใจอย่างระมัดระวัง

สิ่งนี้ทำให้หลิวหยางตระหนักได้อย่างลึกซึ้งว่า ในสังคมนี้ การมีเงินกับการมีอำนาจ มันต่างกันราวฟ้ากับเหว ถ้าไม่ใช่เพราะเขารู้ศักยภาพของตัวเองดีล่ะก็ หลังจากกลับมาเกิดใหม่พร้อมกับการล่วงรู้อนาคต ไม่ว่ายังไงเขาก็คงต้องหาทางเบียดตัวเองเข้าไปอยู่ในระบบราชการเพื่อเสี่ยงดูสักตั้งแน่ๆ

การเดินทางมาเมืองเจียงเฉิงหนึ่งสัปดาห์จบลงอย่างรวดเร็ว หลิวหยางติดตามเถ้าแก่สวี่ขึ้นเครื่องบินเดินทางกลับเมืองเย่ว์