ตอนที่ 68
บทที่ 68 ภารกิจรัดตัว
minibunny · 6,486 ตัวอักษร
เมื่อมาถึงบริษัท ทันทีที่ก้าวเข้าสู่โซนสำนักงานของศูนย์บริหารงานวิศวกรรม หลิวหยางก็สัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่เปลี่ยนไป สายตาของเพื่อนร่วมงานที่มองมาแฝงไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน มีทั้งความอิจฉาและความริษยา
หลิวหยางแอบนึกโชคดีในใจ โชคดีนะที่บริจาคเงินรางวัลสองแสนหยวนจากกระทรวงไป ไม่อย่างนั้นคงมีคนอิจฉาตาร้อนมากกว่านี้แน่ๆ ตอนนี้ดีแล้ว เงินส่วนใหญ่บริจาคให้ครอบครัวผู้เสียหาย แถมยังได้ชื่อเสียงที่ดีกลับมา ช่วยลดทอนความรู้สึกในแง่ลบไปได้มากทีเดียว
เขาเดินไปคิดไป ยังดีนะที่ตอนนี้คือปีสองพันสี่ สื่อโซเชียลยังไม่เฟื่องฟู ถ้าเป็นช่วงสิบกว่าปีให้หลัง การทำตัวเป็นข่าวใหญ่โตขนาดนี้ คงกลายเป็นคนดังบนโลกออนไลน์ที่คนทั้งประเทศจับตามองไปนานแล้ว ถึงตอนนั้นทั้งงานและชีวิตส่วนตัวคงถูกรบกวนอย่างหนักแน่ๆ
เป็นแบบนี้ก็ดีแล้ว ถึงแม้กระแสจะแรง แต่พอผ่านไปสักครึ่งปีหรือหนึ่งปี นอกจากคนเฉพาะกลุ่มแล้ว ก็คงไม่มีใครจำได้หรอกว่าหลิวหยางคือใคร ส่วนเพื่อนร่วมงานในบริษัท นานวันเข้าก็คงไม่มีใครสนใจแล้วเหมือนกัน
ไม่ได้มาบริษัทหลายวัน โต๊ะทำงานมีฝุ่นบางๆ เกาะอยู่ หลิวหยางหาผ้าขี้ริ้วมาเช็ดจนสะอาด เพิ่งจะเปิดคอมพิวเตอร์ ก็ได้ยินเสียงเรียกดังมาจากห้องทำงานของประธานหยางที่อยู่ข้างๆ
หลิวหยาง
มาแล้วครับประธานหยาง หลิวหยางรีบขานรับและเดินแกมวิ่งเข้าไปหาทันที โชคดีที่โต๊ะทำงานของเขาอยู่ติดกับห้องทำงานของประธานหยาง ถ้าอยู่ไกลกว่านี้ก็อาจจะไม่ได้ยินชัดเจนขนาดนี้
ประธานหยางเห็นหลิวหยางเดินเข้ามาก็ยิ้มให้
หลิวหยาง ครั้งนี้ทำได้สวยมาก สร้างชื่อเสียงให้กับบริษัทเรา แล้วก็ศูนย์บริหารงานวิศวกรรมของเราด้วย จากนั้นก็ชี้ไปที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม นั่งสิ
ขอบคุณครับประธานหยาง เป็นเพราะผู้บริหารสั่งสอนมาดีครับ
ประธานหยางไม่ได้สนใจคำประจบของหลิวหยาง ถามต่อว่า เห็นประกาศของบริษัทแล้วใช่ไหม
เพิ่งจะได้ยินเพื่อนร่วมงานเล่าให้ฟังคร่าวๆ ครับ
อืม รู้แล้วก็ดี พรุ่งนี้แบบแปลนการออกแบบภูมิทัศน์สวนส่วนกลางใหม่ของจินปี้ซื่อจี้ฮวาหยวนน่าจะเสร็จแล้ว ส่วนทางศูนย์ประกวดราคา อย่างช้าที่สุดวันจันทร์หน้าก็น่าจะประกาศผลผู้ชนะการประมูลได้ จากนั้นก็จะแจ้งให้ผู้รับเหมาที่ชนะการประมูลรายใหม่เข้าพื้นที่ วันจันทร์หน้าเธอไปประจำที่โครงการจินปี้ซื่อจี้ฮวาหยวนเลยนะ รับผิดชอบดูแลงานทั้งหมด
ส่วนห้องทำงานใหม่ของเธอที่ฝั่งเครือบริษัท ทางฝ่ายธุรการกำลังจัดการให้ จะกั้นห้องทำงานส่วนตัวใหม่ให้บนชั้นนี้ คาดว่าสัปดาห์หน้าน่าจะเสร็จเรียบร้อย
ไม่มีปัญหาครับประธานหยาง ผมจะไปรายงานตัวที่โครงการตรงเวลาในวันจันทร์ครับ
ประธานหยางพยักหน้าแล้วกำชับว่า ภารกิจของเธอครั้งนี้หนักหนาสาหัสมาก ความกดดันก็จะสูงมากเช่นกัน สายตานับไม่ถ้วนภายในเครือบริษัทกำลังจับจ้องอยู่ ภายนอกยังมีสื่อมวลชนและเพื่อนร่วมวงการอีกมากมายคอยดู ประธานสวี่ลงมือทุบค้อนแรกด้วยตัวเอง สร้างกระแสใหญ่โตขนาดนี้ ถ้าสุดท้ายแล้วภูมิทัศน์สวนส่วนกลางที่ลงทุนสร้างใหม่สิบห้าล้านหยวนยังไม่ได้มาตรฐานระดับพรีเมียมอีกล่ะก็ คนที่ขายหน้าจะไม่ได้มีแค่เธอหลิวหยางคนเดียวนะ แต่จะลามไปถึงศูนย์บริหารงานวิศวกรรมของเราทั้งหมด รวมถึงทำให้เหิงต้าต้องอับอายขายขี้หน้าไปทั่วประเทศเลยด้วย
เขาเปลี่ยนน้ำเสียงให้ดูผ่อนคลายลงเล็กน้อย แต่เธอเองก็อย่ากดดันตัวเองมากเกินไปล่ะ ในเมื่อเวลากระชั้นชิดและภารกิจก็หนักหนา ทำทุกอย่างให้เต็มที่ ไม่ให้รู้สึกผิดต่อตัวเองก็พอแล้ว
ประธานหยางวางใจได้เลยครับ ภารกิจครั้งนี้มีแต่คำว่าสำเร็จเท่านั้น ห้ามล้มเหลวเด็ดขาด ถ้าผลลัพธ์สุดท้ายไม่ได้ตามมาตรฐานพรีเมียมของเครือบริษัท ไม่ต้องรอให้คุณพูดหรอกครับ ผมหลิวหยางเองก็ไม่มีหน้าจะกลับมาที่เครือบริษัทอีกแล้ว จะเก็บข้าวของกลับบ้านเกิดไปทำนาเลยครับ
ประธานหยางหัวเราะร่วนกับคำพูดเด็ดเดี่ยวของเขา ชี้หน้าเขาอย่างหยอกล้อ จะทำสำเร็จหรือเปล่า ตอนนี้ฉันยังไม่กล้ารับประกัน แต่ไอ้เรื่องทำนานี่ ฉันดูแล้วยังไงก็คงไม่ได้ทำแน่ๆ
ฉันดูข่าวในอินเทอร์เน็ตแล้ว ได้ยินว่ารัฐบาลท้องถิ่นของพวกเธอ จัดหางานให้พ่อแม่ของเธอเรียบร้อยแล้วนี่ แถมยังได้บรรจุเป็นพนักงานประจำด้วยไม่ใช่เหรอ
หลิวหยางเห็นว่าประธานหยางรู้เรื่องนี้แล้วก็หัวเราะแก้เขิน ใช่ครับ หลักๆ ก็ต้องขอบคุณรัฐบาล ขอบคุณพรรค ที่ทำให้เราได้เกิดมาในยุคที่ดีครับ
ไอ้เด็กคนนี้นี่ช่างเจรจาจริงๆ ประธานหยางหัวเราะพลางด่า แล้วโบกมือไล่ เอาล่ะ รู้ตัวก็ดีแล้ว ไปทำงานต่อเถอะ ไปจัดการงานที่คั่งค้างให้เรียบร้อย
ได้ครับ งั้นประธานหยางทำงานไปก่อนนะครับ หลิวหยางลุกขึ้นและเดินออกจากห้องทำงานของประธานหยาง
พอกลับมาถึงโต๊ะทำงาน หลิวหยางคิดว่าควรจะไปรายงานตัวกับเถ้าแก่สวี่สักหน่อย จึงขึ้นลิฟต์ตรงไปยังชั้นบนสุด
ชั้นนี้เป็นสัญลักษณ์ของศูนย์กลางอำนาจของเครือบริษัทเหิงต้าทั้งหมด นอกจากห้องทำงานประธานกรรมการของเถ้าแก่สวี่ที่กินพื้นที่ไปกว่าครึ่งชั้นแล้ว ห้องซ้อมและพื้นที่พักผ่อนของคณะนักเต้นของเครือบริษัทก็ตั้งอยู่บนชั้นนี้ด้วย นี่เป็นการจัดเตรียมเป็นพิเศษหลังจากเถ้าแก่สวี่ย้ายเข้าห้องทำงานใหม่เมื่อช่วงหลังปีใหม่ ว่ากันว่าเพื่อให้เถ้าแก่สวี่สามารถตรวจสอบระดับทักษะของพวกเธอได้ตลอดเวลา
ติ๊ง ประตูลิฟต์เปิดออก
หลิวหยางเพิ่งจะก้าวออกจากลิฟต์ ก็ถูกบอดี้การ์ดร่างใหญ่สวมสูทสีดำสองคนยื่นมือมาขวางทางไว้
ขอโทษนะครับ มีนัดไว้หรือเปล่า หนึ่งในบอดี้การ์ดถามด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้าง
หลิวหยางถึงกับงงไปชั่วขณะ ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่หน้าห้องทำงานเจ้านายมีบอดี้การ์ดประจำการอยู่ด้วย แถมยังต้องนัดล่วงหน้าอีก เถ้าแก่สวี่วางมาดใหญ่โตเร็วขนาดนี้เชียว เริ่มจะหลงระเริงแล้วนะเนี่ย เขาแอบนินทาในใจ แต่ใบหน้ายังคงรักษามารยาทเอาไว้
ไม่ได้นัดไว้ครับ ผมหลิวหยางจากศูนย์บริหารงานวิศวกรรม รบกวนช่วยแจ้งประธานสวี่ให้หน่อยนะครับ บอกว่าผมมารายงานเรื่องงานให้ท่านทราบครับ หลิวหยางพูดอย่างสุภาพ
บอดี้การ์ดคนนั้นมองสำรวจหลิวหยาง แม้จะจำเขาได้ แต่ก็ยังคงทำตามหน้าที่ คุณไปนั่งรอที่โซนรับรองแขกก่อนนะ เจ้านายกำลังมีแขกคนสำคัญอยู่
ได้ครับ หลิวหยางพยักหน้าไม่ตอแยต่อ เดินไปนั่งที่โซฟาหนังสุดหรูที่ตั้งอยู่ริมกำแพงข้างๆ
รออยู่ประมาณสิบนาที ก็ได้ยินเสียง แกร๊ก ดังมาจากประตูไม้แกะสลักบานคู่สุดหรูหราของห้องทำงานเถ้าแก่สวี่ ซึ่งถูกเปิดออกจากด้านใน
หลิวหยางเงยหน้าขึ้นมองตามสัญชาตญาณ เห็นหญิงสาวหน้าตาจิ้มลิ้มสองคนเดินออกมาจากข้างใน รูปร่างหน้าตาและบุคลิกแบบนี้มองปราดเดียวก็รู้เลยว่าเป็นคนของคณะนักเต้น
หลิวหยางแอบบ่นในใจ ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่คนของคณะนักเต้นกลายมาเป็นแขกคนสำคัญด้วย ความหมายของคำว่า สำคัญ นี่มันช่างลึกซึ้งเกินไปหน่อยแล้วมั้ง
หญิงสาวสองคนนั้นเดินออกมา เห็นชายหนุ่มคนหนึ่งนั่งอยู่ที่โซนรับรองแขก กำลังมองสำรวจพวกเธออย่างไม่เกรงใจ ก็หน้าแดงก่ำแล้วรีบจ้ำอ้าวไปทางห้องซ้อมเต้นที่อยู่อีกด้านของทางเดิน ทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมหอมกรุ่น
ตอนนั้นเอง บอดี้การ์ดคนก่อนหน้านี้ก็เดินออกมาจากห้องทำงานของเถ้าแก่สวี่ ท่าทีดูนอบน้อมขึ้นกว่าเมื่อกี้อย่างเห็นได้ชัด ผู้จัดการหลิวครับ เจ้านายเชิญเข้าไปข้างในครับ
ขอบคุณครับ หลิวหยางยิ้มแล้วพยักหน้าให้เขา พวกบอดี้การ์ด คนขับรถ เลขาฯ เหล่านี้ ล้วนเป็นคนใกล้ชิดเจ้านายที่สุด ไม่ล่วงเกินได้ก็อย่าไปล่วงเกินเลย รักษามารยาทภายนอกไว้ก็ไม่มีผลเสียอะไร
เมื่อเดินเข้าไปในห้องทำงานของเถ้าแก่สวี่ แม้หลิวหยางจะเคยเห็นรูปห้องทำงานหรูหรามามากมายในชาติก่อนทั้งจากในโทรทัศน์และอินเทอร์เน็ต แต่พอได้มายืนอยู่ตรงนี้จริงๆ ก็ยังอดทึ่งกับความหรูหราขั้นสุดและความกว้างขวางของมันไม่ได้
ใต้เท้าปูด้วยพรมเปอร์เซียอันอ่อนนุ่ม ริมกำแพงมีชั้นหนังสือไม้พะยูงขนาดใหญ่และตู้โชว์วางอยู่ บนนั้นจัดแสดงเครื่องลายครามและเครื่องหยกต่างๆ นอกหน้าต่างกระจกใสบานใหญ่เต็มผนัง คือวิวเมืองเย่ว์อันเจริญรุ่งเรือง เถ้าแก่สวี่กำลังเอนหลังหลับตาพักผ่อนอยู่บนเก้าอี้ผู้บริหารขนาดใหญ่ที่ดูราวกับบัลลังก์มังกร
หลิวหยางอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจในใจ การเป็นเจ้านายคนมันไม่ง่ายเลยจริงๆ วันๆ มีภารกิจรัดตัว แม้แต่เวลาพักผ่อนเพียงน้อยนิดก็ยังต้องแย่งชิงเอา
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
กำลังโหลดความคิดเห็น