บทที่ 67 ใจป้ำสักครั้ง

พวกเขาบอกว่า ลูกไปทำความดีความชอบครั้งใหญ่มา สร้างชื่อเสียงให้กับอำเภอของเรา ทางอำเภอให้ความสำคัญกับความยากลำบากของครอบครัวเรามากเลยนะ เสียงของโจวเหลียนฮวาสั่นเครือ

ท่านผู้นำบอกตรงนั้นเลยว่า บ้านใหม่ของเราเนี่ย ไม่ต้องออกเงินสร้างเองแล้ว ค่าใช้จ่ายทั้งหมดทางอำเภอจะเป็นคนออกให้เอง

หลิวหยางฟังจบ ความคิดแรกที่แวบเข้ามาในหัวก็คือ เงินห้าหมื่นหยวนของตัวเองประหยัดไปได้แล้ว ไม่สิ ต้องคิดให้สูงส่งกว่านั้น ต้องขอบคุณรัฐบาล ขอบคุณพรรค ที่ทำให้ครอบครัวเรามีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น

แต่นี่ยังไม่จบ โจวเหลียนฮวาพูดต่อ ยังมีอีกนะ ท่านผู้นำบอกว่า เมื่อพิจารณาจากที่แม่กับพ่อไม่มีงานทำเป็นหลักเป็นแหล่ง เลยจัดแจงให้พ่อไปเป็นยามที่ป้อมยามของที่ทำการรัฐบาลระดับตำบล ส่วนแม่ก็ให้ไปตักข้าวที่โรงอาหาร แถมยังบอกด้วยนะว่าเป็นพนักงานประจำ ต่อไปพวกเราก็จะมีเงินเดือนกินแล้ว แล้วก็ยังมีประกันสังคมด้วย

ฟังมาถึงตรงนี้ หลิวหยางก็ไม่ได้รู้สึกประหลาดใจเท่าไหร่นัก สาเหตุที่เขาไม่ได้ตั้งใจเปิดเผยสถานการณ์ของบ้านเกิดตอนให้สัมภาษณ์ ก็เพราะคำนึงถึงความเป็นไปได้นี้อยู่แล้ว ในชาติก่อน คนที่แค่ให้เบาะแสคนนั้น ยังถูกรัฐบาลท้องถิ่นจัดหางานให้เข้าไปอยู่ในหน่วยตำรวจผู้ช่วยเลย

ด้วยอิทธิพลทางสังคมอย่างมหาศาลจากการที่เขาเข้าไปมีส่วนร่วมในการจับกุมด้วยตัวเองแถมยังบริจาคเงินก้อนโตในครั้งนี้ การที่รัฐบาลท้องถิ่นจัดแจงหน้าที่การงานให้พ่อแม่ของเขาแบบนี้ จึงไม่ใช่แค่การปูนบำเหน็จความดีความชอบให้เขา แต่ยังถือเป็นการดูแลเอาใจใส่ในทางการเมืองอีกรูปแบบหนึ่งด้วย

นี่ถือเป็นการแก้ปัญหาความกังวลใจของหลิวหยางไปได้เลย พ่อแม่ไม่ต้องก้มหน้าสู้ดินทำนาอีกต่อไป ถึงแม้จะเป็นแค่ตำแหน่งงานธรรมดาๆ แต่ชีวิตก็มีความมั่นคง และที่ทำงานก็อยู่ไม่ไกลจากบ้านด้วย

แม่ครับ นี่เป็นเรื่องดีเลย แม่กับพ่อก็รับข้อเสนอไปอย่างสบายใจเถอะ ต่อไปก็แค่ตั้งใจทำงานให้ดีก็พอ หลิวหยางกำชับ

จ้าๆ พ่อกับแม่รู้แล้ว รับรองว่าจะไม่ทำให้ลูกต้องขายหน้าแน่นอน โจวเหลียนฮวารับคำรัวๆ ความดีใจเอ่อล้นออกมาทางน้ำเสียง

กว่าจะวางสายจากแม่ได้ หลิวหยางกับหวงหว่านอิงก็มาถึงหน้าประตูมหาวิทยาลัยซุนยัดเซ็นพอดี ตลอดทางที่ผ่านมาโทรศัพท์ของเขาดังไม่หยุดเลย

หลิวหยาง เห็นโทรศัพท์คุณดังไม่หยุดมาตลอดทางเลย คงจะมีธุระต้องไปจัดการอีกเยอะแน่ๆ คุณรีบกลับไปจัดการธุระเถอะ ฉันเดินกลับหอพักเองได้

หลิวหยางกะจะบอกว่าตอนนี้ไม่มีธุระด่วนอะไรแล้ว เดินไปส่งเธอได้ แต่โทรศัพท์มือถือก็ดันดังขึ้นมาอย่างไม่ถูกเวลาเอาเสียเลย เขาจึงได้แต่ยิ้มให้หวงหว่านอิงอย่างจนใจ โอเค งั้นผมไปก่อนนะ โทรศัพท์มาอีกแล้วเนี่ย

หลังจากแยกย้ายกับหวงหว่านอิง เขาถึงค่อยกดรับสาย เป็นตู้เจียหาว เพื่อนร่วมห้องสมัยเรียนมหาวิทยาลัยโทรมา

เชี่ย หลิวหยาง แกนี่มันสุดยอดไปเลยว่ะ ตอนนี้คนทั้งชั้นรู้เรื่องที่แกจับหม่าเจียเจวี๋ยได้หมดแล้ว ในกลุ่มคิวคิวแตกตื่นกันใหญ่ ทำไมแกไม่โผล่หัวมาหน่อยเลยวะ เสียงตะโกนดังลั่นของตู้เจียหาวดังทะลุออกมาจากหูฟัง

ช่วงนี้ฉันยุ่งจนตัวเป็นเกลียว ไม่มีเวลาเล่นเน็ตเลย ไม่เห็นข้อความในกลุ่มหรอก หลิวหยางอธิบาย

เออ รู้แล้วน่าว่าแกเป็นคนยุ่ง จะคุยธุระสำคัญหน่อย วันชาติฉันจะแต่งงาน แกมาเป็นเพื่อนเจ้าบ่าวให้ฉันหน่อย ไม่มีปัญหาใช่ไหม คนอื่นในหอพักฉันคุยไว้หมดแล้ว

หลิวหยางหัวเราะแล้วตอบตกลง ได้สิ ยินดีด้วยนะเว้ย เรื่องเพื่อนเจ้าบ่าวไม่มีปัญหา เรียกตัวได้ตลอดเลย

พอวางสายจากตู้เจียหาว โลกทั้งใบก็เหมือนจะกลับมาสงบสุขอีกครั้ง ตลอดทางตั้งแต่ลงเครื่องบิน โทรศัพท์ของเขาก็ดังเป็นสายด่วนเลยทีเดียว

ทว่า สิ่งที่หลิวหยางไม่รู้ก็คือ ที่เมืองเฉวียนโจวซึ่งอยู่ห่างออกไปไกลนับพันลี้ ภายในห้องทำงานของโรงงานแห่งหนึ่ง ป๋ายเสวี่ยกำลังนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์เพื่อดูคลิปวิดีโอสัมภาษณ์ของหลิวหยาง

ในตอนนั้นเอง เจียงเหยาเหยาก็ขี่รถสามล้อไฟฟ้ากลับมา เธอจอดรถเสร็จ พอเห็นพัสดุในห้องทำงานถูกแพ็กเตรียมไว้เรียบร้อยแล้วก็เลยบ่นออกมา

ป๋ายเสวี่ย ฉันบอกเธอไปตั้งกี่รอบแล้ว ว่าพัสดุพวกนี้รอให้ฉันกลับมาแล้วค่อยแพ็กด้วยกัน เธอแค่ทำหน้าที่แอดมินตอบแชทของเธอไปก็พอแล้ว ทำไมถึงไม่ยอมฟังกันบ้างเลยฮึ

ป๋ายเสวี่ยเหมือนจะตกใจสะดุ้ง รีบปิดหน้าเว็บทิ้ง หยิบแก้วน้ำบนโต๊ะมารินน้ำให้เจียงเหยาเหยา ไม่เป็นไรหรอกน่าเหยาเหยา เธอดื่มน้ำพักเหนื่อยก่อนเถอะ

เจียงเหยาเหยารับแก้วน้ำมา แล้วดื่มอึกใหญ่รวดเดียว

เรื่องของหลิวหยาง เธอรู้หมดแล้วใช่ไหมล่ะ ฮึ ถือว่าหมอนั่นดวงแข็ง ที่ไม่โดนไอ้ฆาตกรนั่น

พูดไปได้ครึ่งประโยค เจียงเหยาเหยาก็เพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองพูดผิดไป รีบตบปากตัวเองเบาๆ ถุยๆๆ ดูปากเสียๆ ของฉันสิ ป๋ายเสวี่ย เธอคงไม่ได้โกรธใช่ไหม ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้นนะ

ป๋ายเสวี่ยส่ายหน้า ฉันจะไปโกรธเรื่องอะไรล่ะ ยังไงเธอก็บอกแล้วนี่นา ว่าต่อไปเธอจะเลี้ยงฉันเอง

เจียงเหยาเหยาเห็นป๋ายเสวี่ยไม่ได้เก็บมาใส่ใจก็โล่งอก แต่พอนึกถึงหลิวหยาง ก็เกิดโมโหขึ้นมาอีก ใช่ ฉันจะเลี้ยงพวกเธอเอง ไอ้บ้าหลิวหยางนั่น ออกไปเที่ยวแถมยังควงแฟนไปอวดชาวบ้านชาวช่องอีก ไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนั้นหน้ามืดตามัวไปชอบคนแบบหมอนั่นได้ยังไง

เหยาเหยา อย่าพูดแบบนั้นเลย ป๋ายเสวี่ยเอ่ยห้ามเสียงเบา

เจียงเหยาเหยามองดูสีหน้าของป๋ายเสวี่ย อ้าปากเหมือนจะพูดอะไร แต่สุดท้ายก็ยอมกลืนคำพูดที่ระคายหูยิ่งกว่าลงคอไป และเลือกที่จะหุบปากเงียบ

ส่วนหลิวหยางในตอนนี้ ไม่ได้รับรู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นที่เมืองเฉวียนโจวเลยแม้แต่น้อย พอกลับมาถึงหอพักบริษัท เขาอาบน้ำอุ่นจนสบายตัว แล้วก็ปิดเครื่องโทรศัพท์มือถือ หลายวันที่อยู่ที่ซานยาเขานอนไม่ค่อยหลับเลย ตอนนี้แทบจะอยากนอนหลับยาวๆ สักสามวันสามคืนเลยทีเดียว

ช่วงเช้าของวันรุ่งขึ้น หลิวหยางบิดขี้เกียจพลางเดินออกจากห้อง บังเอิญเจอกับหลิวหย่งจั๋วที่เพิ่งจะตื่นนอนพอดี

เชี่ย หลิวหยาง แกกลับมาตั้งแต่ตอนไหนเนี่ย ตกใจหมดเลย เจ้าอ้วนมองเขาด้วยสีหน้าเหมือนเห็นผี

หลิวหยางมองดูท่าทางตลกๆ ของเขา แล้วก็ยิ้มแซว เจ้าอ้วน แกนี่ทำตัววัวสันหลังหวะนะ เมื่อคืนแอบหนีไปอาบน้ำขัดขี้ไคลมาอีกแล้วใช่ไหมล่ะ

เจ้าอ้วนเหมือนถูกเหยียบหาง กระโดดเหยงๆ ขึ้นมาเถียงทันที ฉันไม่ได้ไป แกอย่ามาใส่ร้ายฉันนะ อีกอย่าง ครั้งแรกที่ฉันไปก็เพราะแกเป็นคนพาไปนั่นแหละ

เขารีบเปลี่ยนเรื่องคุยทันที จริงสิ เครือบริษัทออกประกาศถึงแกแล้ว แกได้ข่าวหรือยัง

ออกประกาศเหรอ ไม่รู้นะ ประกาศอะไรล่ะ หลิวหยางทำหน้างง เขาไม่รู้เรื่องจริงๆ

เชี่ย สรุปว่าเจ้าตัวอย่างแกยังถูกปิดหูปิดตาอยู่อีกเหรอเนี่ย หลิวหย่งจั๋วเชิดหน้าอวบอ้วนขึ้น ทำหน้าตายิ้มแย้มภาคภูมิใจราวกับคนที่ได้เลื่อนตำแหน่งและขึ้นเงินเดือนคือตัวเขาเอง

งั้นดูท่าฉันคงจะเป็นคนแรกที่ได้แสดงความยินดีกับแกเรื่องได้เลื่อนตำแหน่งแล้วก็ขึ้นเงินเดือนสินะ ไม่สิ ยังมีเงินรางวัลอีกสองแสนหยวนด้วย แกนี่มันดวงดีโคตรๆ เลย ลาภลอยหล่นทับ ไม่สิ ทองคำก้อนโตหล่นทับแบบนี้ ทำไมไม่ตกมาถึงตาฉันบ้างวะ

ก็ใครใช้ให้แกเกิดมาดวงดีกว่าฉันล่ะ บ้านแกมีเหมืองแร่ ไม่ต้องการลาภลอยพวกนี้หรอก เขาซักไซ้ต่อ แกยังพูดไม่เคลียร์เลยนะ ว่าทำไมถึงมีเงินรางวัลสองแสนหยวน

เครือบริษัทมอบรางวัลบุคคลผู้สร้างคุณูปการดีเด่น กับตำแหน่งสมาชิกพรรคดีเด่นแห่งเครือบริษัทให้แก รางวัลละแสน รวมเป็นสองแสนหยวน เอกสารตราครุฑถูกส่งไปยังทุกแผนกและทุกโครงการตั้งแต่เมื่อวานตอนบ่ายแล้ว เมื่อวานหงจวินยังบอกฉันเลยว่า ได้เงินเยอะขนาดนี้ แกต้องเป็นเจ้ามือเลี้ยงพวกเราไปอาบน้ำ

หลิวหยางได้ยินก็หัวเราะก๊าก จ้องหน้าเจ้าอ้วนแล้วถาม แน่ใจนะว่าหงจวินเป็นคนพูด ไม่ใช่แกเป็นคนยุยงเขาน่ะ

พอโดนจับได้ หน้าอวบอ้วนก็แดงเถือก แกไม่ต้องสนหรอกว่าใครพูด แค่บอกมาว่าจะเลี้ยงหรือไม่เลี้ยง

หลิวหยางอารมณ์ดีสุดๆ บริษัทไม่ทำให้เขาผิดหวังจริงๆ เงินสองแสนที่บริจาคไปก็ได้ชดเชยกลับคืนมาแล้ว จึงตอบตกลงอย่างง่ายดาย ได้ ไม่มีปัญหา เอาเป็นคืนนี้เลยแล้วกัน แกไปบอกหงจวินนะ ให้เขารีบมาที่บริษัทก่อนเวลาเลย ยังไงเวลาเลิกงานที่โครงการพวกเขาก็อิสระอยู่แล้ว เดี๋ยวพวกเราไปดื่มเหล้าเรียกน้ำย่อยกันก่อน

เจ้าอ้วนยิ้มกว้างจนตาหยี ฮี่ๆ ไม่มีปัญหา นานๆ ทีไอ้หน้าเลือดอย่างแกจะยอมใจป้ำสักครั้ง เดี๋ยวฉันไปถึงบริษัทแล้วจะรีบบอกหงจวินเลย

ทั้งสองคนพูดคุยหยอกล้อกันอย่างสนุกสนาน แล้วเดินออกจากห้องมุ่งหน้าไปทำงานที่บริษัทพร้อมกัน