บทที่ 76 หลิวหยาง นี่จางอี้หมิงลูกพี่ลูกน้องของฉัน

เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาโทรหาวิศวกรอู๋ วิศวกรอู๋ ผมเองนะ หลิวหยาง

ผู้จัดการหลิว มีอะไรให้รับใช้หรือเปล่าครับ

อ้อ คืออย่างนี้นะ ตอนที่คุณไปซื้อคอมพิวเตอร์ ช่วยดูๆ ให้ผมหน่อย ซื้อชุดโต๊ะชงชากังฟูแบบเรียบง่ายกลับมาสักชุด เอามาไว้ที่ห้องทำงานผมน่ะ

ได้ครับ ผู้จัดการหลิว ผมเข้าใจแล้วครับ

ตอนค่ำ หลิวหยางปฏิเสธคำเชิญของผู้รับเหมาหลัก สาเหตุหลักคือเขายังไม่ค่อยรู้ตื้นลึกหนาบาง จึงไม่กล้ารับปากส่งเดช ดังนั้นเขาจึงกินข้าวเย็นง่ายๆ ที่โรงอาหารของโครงการ เพิ่งจะวางตะเกียบลง โทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น เป็นประธานหลินจากศูนย์ประกวดราคาโทรมา

ประธานหลิน มีข่าวดีมาบอกผมใช่ไหมครับ

ใช่แล้วครับ ผู้จัดการหลิว เราเคาะบริษัทได้แล้ว บริษัทที่ชนะการประมูลคือ บริษัทเยว่ซื่อหยวนจิ่ง ซึ่งมีศักยภาพและชื่อเสียงที่ดีในภูมิภาคฮว๋าหนาน ข้อมูลการติดต่อของผู้รับผิดชอบโครงการของพวกเขาได้ถูกส่งให้กับผู้จัดการหวังของคุณแล้ว สัญญาจ้างก่อสร้างอย่างเป็นทางการอาจจะต้องใช้เวลาอีกประมาณหนึ่งสัปดาห์ แต่นั่นก็ไม่ได้กระทบต่อการที่พวกเขาจะเข้าพื้นที่ไปเตรียมการก่อสร้างในวันพรุ่งนี้หรอกครับ

เยี่ยมเลย ถ้าอย่างนั้นก็ต้องขอบคุณประธานหลินมากนะครับ วันหลังถ้าผมเข้าไปที่เครือบริษัท ผมจะต้องเลี้ยงข้าวคุณแน่นอนครับ

ผู้จัดการหลิวเกรงใจเกินไปแล้ว ผมต่างหากที่ควรจะเป็นคนเลี้ยงคุณ ประธานหลินหัวเราะ งั้นไม่รบกวนเวลาแล้วนะ พวกคุณก็รีบเตรียมตัวเถอะ

ครับ ประธานหลิน สวัสดีครับ

หลังจากวางสายจากประธานหลิน หลิวหยางก็โทรหาหวังเฟยต่อ หวังเฟยบอกว่าได้รับข่าวแล้วและได้ติดต่อเบื้องต้นกับคนของบริษัทเยว่ซื่อหยวนจิ่งแล้ว อีกฝ่ายรับปากว่าเครื่องจักรและทีมล่วงหน้าจะเข้าพื้นที่ในเช้าวันพรุ่งนี้

หลิวหยางกำชับว่า ดี พรุ่งนี้หลังจากพวกเขาเข้าพื้นที่แล้ว คุณต้องคอยติดตามและประสานงานอย่างใกล้ชิดตลอดนะ ถ้าเจอปัญหาอะไร ก็ติดต่อผมได้ตลอดเวลา

รับทราบครับ ผู้จัดการหลิว

จัดการเรื่องพวกนี้เสร็จ หลิวหยางกลับมาที่ห้องทำงาน ก็เห็นวิศวกรอู๋กำลังวางกล่องกระดาษหนึ่งใบกับชุดโต๊ะชงชาที่ห่อไว้อย่างดีลงบนโต๊ะทำงานของเขา

ผู้จัดการหลิว คุณกลับมาแล้ว วิศวกรอู๋เห็นหลิวหยางก็รีบพูดขึ้น คอมพิวเตอร์ซื้อมาแล้วครับ เป็นไอบุ๊กจีโฟร์ของแอปเปิล รุ่นบางเฉียบพกพาสะดวกครับ ส่วนชุดโต๊ะชงชานี้ ผมเลือกแบบที่ค่อนข้างเรียบง่ายหน่อย ต่อไปพอจบโครงการแล้วจะพกติดตัวกลับไปก็สะดวกครับ

หลิวหยางเดินเข้าไปดูชุดโต๊ะชงชานั้นก่อน มีทั้งป้านชา ถ้วยชา และถาดรองชาครบครัน ถือว่าเพียงพอต่อการใช้งานแล้ว

โอเค วางไว้ตรงนี้แหละ ขอบคุณมากนะวิศวกรอู๋ ทำให้คุณต้องเลิกงานกลับบ้านช้าเลย

ผู้จัดการหลิวพูดอะไรอย่างนั้นล่ะครับ นี่มันเป็นหน้าที่ของผมอยู่แล้ว วิศวกรอู๋โบกมือปฏิเสธ งั้นถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัวกลับก่อนนะครับ

โอเค เดินทางปลอดภัยนะ

หลังจากวิศวกรอู๋กลับไปแล้ว หลิวหยางก็แกะกล่องโน้ตบุ๊ก เปิดเครื่องดูสเปก หน้าจอขนาดสิบสี่นิ้ว ความเร็วหนึ่งจุดสองกิกะเฮิรตซ์ แรมสองร้อยห้าสิบหกเมกะไบต์ ฮาร์ดดิสก์หกสิบกิกะไบต์ พร้อมไดร์ฟคอมโบ แค่สเปกนี้ในยุคปีสองพันสี่ ก็ถือว่าเป็นสเปกระดับไฮเอนด์สำหรับโน้ตบุ๊กสายธุรกิจแล้ว

ทว่าหลิวหยางไม่ได้ถามราคาที่แน่ชัด ถึงยังไงก็ต้องเบิกค่าใช้จ่ายกับทางโครงการอยู่แล้ว ไม่ต้องควักกระเป๋าจ่ายเอง แต่คาดว่าราคาคงไม่ต่ำกว่าหนึ่งหมื่นหยวนแน่ๆ

ช่วงไม่กี่วันต่อมา เมื่อคนงานและเครื่องจักรของบริษัทเยว่ซื่อหยวนจิ่งทยอยเข้าพื้นที่ พื้นที่บริเวณภูมิทัศน์สวนส่วนกลางของโครงการจินปี้ซื่อจี้ฮวาหยวนก็คึกคักขึ้นมาทันที หลิวหยางเองก็เข้าสู่โหมดต่อสู้ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงอย่างรวดเร็ว

ตอนกลางวันเขาสวมหมวกนิรภัยสีขาวเดินตรวจงานในไซต์งาน คอยจัดการกับปัญหาความขัดแย้งต่างๆ ที่เกิดขึ้นหน้างาน พอเลิกงานก็เข้าร่วมการประชุมประจำวันของแผนกวิศวกรรม ซึ่งโฟร์แมนแต่ละสายงาน ผู้จัดการโครงการของบริษัทเยว่ซื่อหยวนจิ่ง และหัวหน้าชุดคนงานหลักๆ ล้วนต้องเข้าร่วมด้วย

เนื้อหาหลักของการประชุมคือการสรุปความคืบหน้าของงานก่อสร้างในวันนั้น ประสานงานแก้ไขปัญหาที่พบเจอ และกำหนดภารกิจการก่อสร้างรวมถึงทรัพยากรที่ต้องการในวันถัดไปอย่างชัดเจน โดยปกติแล้วหลิวหยางจะนั่งอยู่ที่ตำแหน่งประธานและไม่ค่อยพูดแทรก แต่เขาจะตั้งข้อกำหนดในจุดสำคัญ หรือเป็นคนฟันธงในจุดที่มีข้อโต้แย้งกัน

ผ่านการปรับตัวเข้าหากันในช่วงไม่กี่วันนี้ ภายในแผนกโครงการรวมถึงการทำงานร่วมกับผู้รับเหมาก็ถือว่ามีความเข้าใจและความเข้าขากันในระดับหนึ่ง หลิวหยางเองก็ไม่อาจหลีกเลี่ยงการเข้าร่วมงานเลี้ยงที่จัดโดยผู้รับเหมาหลักอย่างบริษัทซ่านซื่อเจี้ยนจู้ และผู้รับเหมาช่วงอย่างบริษัทเยว่ซื่อหยวนจิ่งได้ ในสังคมที่ให้ความสำคัญกับเส้นสายและน้ำใจ การปฏิเสธงานเลี้ยงแบบนี้ไปซะหมดจะดูเป็นการแล้งน้ำใจเกินไป และจะทำให้การทำงานดำเนินไปอย่างยากลำบาก

แต่หลิวหยางรู้ลิมิตตัวเองดี เขาแสดงท่าทีค่อนข้างระมัดระวัง พวกสิงห์ไซต์งานที่คลุกคลีอยู่กับการก่อสร้างมานานปีเหล่านี้มีลูกเล่นแพรวพราว ลูกอมเคลือบยาพิษนั้นป้องกันได้ยากมาก เว้นแต่จะเป็นคนที่รู้ไส้รู้พุงและไว้ใจได้อย่างสมบูรณ์ ไม่อย่างนั้นก็อาจจะถูกพวกเขาลากลงน้ำไปทีละก้าวได้อย่างง่ายดาย

โชคดีที่ตอนนี้หลิวหยางก็ไม่ได้ขัดสนเงินทองเล็กๆ น้อยๆ พวกนั้น ดังนั้น สำหรับงานเลี้ยง เขาจึงยึดหลักการที่ว่า กินดื่มได้ แต่ถ้าเกี่ยวข้องกับการส่งมอบผลประโยชน์ที่เป็นชิ้นเป็นอันล่ะก็ ปฏิเสธลูกเดียว

เผลอแป๊บเดียวก็ถึงวันเสาร์ หลิวหยางเดิมทีวางแผนไว้ว่าจะรีบประชุมประจำวันให้เสร็จแล้วรีบเข้าเมือง แต่ช่วยไม่ได้ที่โครงการเพิ่งจะเริ่มงานจึงมีเรื่องยุ่งเหยิงมากมาย การประชุมประจำวันก็ยังคงถูกเรื่องจุกจิกต่างๆ ดึงให้ยืดเยื้อไปจนถึงหกโมงเย็นกว่าจะจบลง

หลิวหยางรีบสั่งการหวังเฟยอีกสองสามประโยค แล้วก็รีบร้อนวิ่งลงไปข้างล่าง ขับรถมุ่งหน้าไปยังมหาวิทยาลัยซุนยัดเซ็น

ระหว่างทาง เขาได้รับโทรศัพท์เร่งเร้าจากหวงหว่านอิงติดต่อกันถึงสามสาย หลิวหยาง คุณถึงไหนแล้ว ใกล้ถึงหรือยัง พวกเรามาถึงกันหมดแล้วนะ ทำไมคุณถึงได้ช้าขนาดนี้เนี่ย

กว่าหลิวหยางจะไปถึงร้านอาหารเล็กๆ ราคาประหยัดข้างมหาวิทยาลัยตามที่อยู่ซึ่งหวงหว่านอิงส่งมาให้ ก็ปาเข้าไปหนึ่งทุ่มตรงแล้ว

หลังจากหาที่จอดรถริมถนนได้ เขาก็หยิบเหล้าเหมาไถขวดหนึ่งออกมาจากกระโปรงท้ายรถ คิดว่านี่เป็นการเจอกับครอบครัวของหวงหว่านอิงเป็นครั้งแรก แถมยังเป็นลูกพี่ลูกน้องที่สนิทกันมากด้วย ยังไงก็ต้องแสดงน้ำใจสักหน่อย แค่ไม่รู้ว่าลูกพี่ลูกน้องของเธอที่ยังเรียนมหาวิทยาลัยอยู่คนนี้จะคอแข็งแค่ไหน เอาเป็นว่าพกติดตัวไปก่อนก็แล้วกัน

ร้านอาหารเป็นที่ที่หวงหว่านอิงเลือกไว้ เป็นร้านอาหารธรรมดาๆ ระดับราคาที่นักศึกษากินกัน การตกแต่งเรียบง่าย แต่เต็มไปด้วยบรรยากาศความเป็นกันเอง เดิมทีหลิวหยางอยากให้เธอจองร้านอาหารที่ดูดีมีระดับหน่อย แต่หวงหว่านอิงยืนกรานว่าไม่จำเป็น เธอกับลูกพี่ลูกน้องโตมาด้วยกัน ไม่พิธีรีตองอะไรมากมาย กินข้าวกันง่ายๆ ก็พอแล้ว

หลิวหยางผลักประตูร้านอาหารเข้าไป ไม่นานก็มองเห็นหวงหว่านอิงนั่งอยู่ที่โต๊ะริมกำแพงด้านในสุด พร้อมกับแผ่นหลังของเด็กหนุ่มสวมเสื้อคลุมธรรมดาๆ คนหนึ่งที่นั่งหันหลังให้ประตู

หวงหว่านอิงก็เห็นเขาเหมือนกัน เธอรีบยิ้มและโบกมือให้เขาทันที

ในตอนนั้นเอง เด็กหนุ่มที่นั่งหันหลังให้เขาก็หันหน้ากลับมา และในวินาทีที่เห็นใบหน้านั้นชัดเจน หลิวหยางก็รู้สึกเหมือนสมองดังวิ้งขึ้นมา ขวดเหล้าเหมาไถในมือแทบจะหลุดร่วงลงพื้น

ใบหน้านี้ ในชาติก่อนหลิวหยางเคยเห็นบนอินเทอร์เน็ตมานับครั้งไม่ถ้วน ดูสะอาดสะอ้านแฝงไปด้วยความขี้อาย บุคลิกโดยรวมดูเป็นคนเรียบร้อย เก็บตัว หรือแม้กระทั่งดูอ่อนแอนิดๆ ด้วยซ้ำ

เชี่ย บิดาแห่งโต่วอิน จางอี้หมิงงั้นเหรอ หลิวหยางรู้สึกหน้ามืดวิงเวียน นี่ นี่มันจะบังเอิญเกินไปแล้วมั้ง ลูกพี่ลูกน้องของหวงหว่านอิงดันเป็นเทพเจ้าคนนี้เนี่ยนะ ดูหน้าตาจิ้มลิ้มจังเลย ทำไมตอนยิ้มถึงได้เหมือนเด็กผู้หญิงแบบนี้เนี่ย

หลิวหยาง ทำอะไรอยู่ มัวเหม่ออะไร รีบมาสิ หวงหว่านอิงเห็นเขายืนอึ้งอยู่ตรงประตู ก็อดไม่ได้ที่จะตะโกนเรียก

หลิวหยางได้สติกลับมาเพราะเสียงเรียกของเธอ นึกในใจว่า แล้วฉันจะกลัวอะไรล่ะ จางอี้หมิงในตอนนี้ ก็ยังเป็นแค่นักศึกษาปีสามของมหาวิทยาลัยหนานไคอยู่เลย ยังไม่ได้เป็นอะไรทั้งนั้น ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่ฉันต้องเรียกเขาว่าบิดาแห่งโต่วอิน แต่เป็นเขาต่างหากที่ต้องเรียกฉันว่าพี่เขย ฮ่าๆๆ

พอคิดแบบนี้ เขาก็รู้สึกยืดอกขึ้นมาได้ทันที เมื่อเขาเดินเข้าไปใกล้ หวงหว่านอิงก็ดึงเขาไปอยู่ข้างๆ แล้วแนะนำกับจางอี้หมิงว่า เสี่ยวหมิง ขอแนะนำให้รู้จักนะ นี่คือหลิวหยางแฟนของพี่เอง ตอนนี้ทำงานอยู่ในบริษัทอสังหาริมทรัพย์จ้ะ