บทที่ 77 บุคคลต้นแบบผู้กล้าหาญผดุงความธรรม

เธอหันกลับมาหาหลิวหยาง หลิวหยาง นี่คือลูกพี่ลูกน้องของฉัน จางอี้หมิง เรียนอยู่ปีสามมหาวิทยาลัยหนานไค จริงสิเสี่ยวหมิง นายเรียนสาขาไมโครอิเล็กทรอนิกส์ใช่ไหม

จางอี้หมิงแก้คำผิดด้วยความเขินอายเล็กน้อย พี่อิง ผมเพิ่งย้ายไปเรียนสาขาวิศวกรรมซอฟต์แวร์ครับ ตอนตรุษจีนผมก็เคยบอกพี่แล้วนี่นา

หวงหว่านอิงแลบลิ้นอย่างซุกซน โธ่เอ๊ย ชื่อสาขาพวกเด็กวิศวะอย่างพวกนายมันก็คล้ายๆ กันไปหมดนั่นแหละ ฉันไม่เข้าใจหรอก

หลิวหยางยื่นมือออกไปแล้วยิ้ม สวัสดีนักศึกษาอี้หมิง งั้นผมเรียกนายว่าเสี่ยวหมิงตามหว่านอิงก็แล้วกันนะ ก่อนหน้านี้มักจะได้ยินหว่านอิงพูดถึงนายบ่อยๆ บอกว่านายเป็นเทพแห่งการเรียนตัวยง ตั้งแต่เด็กผมก็ชื่นชมคนที่เรียนเก่งเป็นพิเศษอยู่แล้วด้วย

จางอี้หมิงเห็นได้ชัดว่ายังไม่คุ้นชินกับสถานการณ์เข้าสังคมแบบนี้ เขามีความเขินอายและมารยาทตามประสาเด็กนักศึกษา รีบยื่นมือไปจับมือกับหลิวหยาง สวัสดีครับพี่หลิว ก่อนหน้านี้พี่อิงบอกผมว่าแฟนของเธอคือคนที่จับหม่าเจียเจวี๋ยได้ ผมยังแทบไม่อยากจะเชื่อเลย ตอนนี้พอได้มาเจอพี่ ผมเชื่อแล้วครับ ต่อไปพี่คือไอดอลของผมเลยนะ

หลิวหยางจงใจพูดแซว ฮ่าๆ ตอนนั้นพี่สาวของนายที่อยู่ข้างๆ ถึงกับตกใจร้องไห้เลยนะ

หลิวหยาง คุณต่างหากที่ร้องไห้ ห้ามมาทำลายภาพลักษณ์ของฉันต่อหน้าลูกพี่ลูกน้องฉันนะ หวงหว่านอิงยื่นมือไปหยิกแขนหลิวหยางหนึ่งที แล้วหันไปมองจางอี้หมิงพร้อมกับแกล้งทำเป็นขู่ เสี่ยวหมิง นายเป็นคนแรกในบ้านเลยนะที่รู้ว่าฉันมีแฟน ห้ามเอาไปบอกพ่อกับแม่ฉันเด็ดขาด ได้ยินไหม

พี่อิงวางใจได้เลย ผมเป็นคนเก็บความลับเก่งครับ

หลิวหยางหยิบขวดเหล้าเหมาไถบนโต๊ะขึ้นมาแล้วพูดกับจางอี้หมิง เสี่ยวหมิง ดื่มเหล้าเป็นใช่ไหม คืนนี้พี่น้องอย่างเรามาดื่มกันสักหน่อยดีไหม

หลิวหยาง อย่าดื่มเลยดีกว่า เสี่ยวหมิงเขาคออ่อนนะ

ไม่เป็นไรครับพี่อิง ดูรวมๆ แล้วพี่หลิวเป็นคนคุยง่าย ผมจะดื่มเป็นเพื่อนพี่หลิวสักหน่อยครับ

หลิวหยางได้ยินดังนั้นก็ตบไหล่เขา วางใจเถอะ พี่เขยรู้ลิมิต จะไม่ให้นายดื่มมากเกินไปหรอก

ระหว่างกินข้าว หลิวหยางจงใจชักนำบทสนทนา คุยเรื่องชีวิตในมหาวิทยาลัย คุยเรื่องวงการคอมพิวเตอร์ คุยเรื่องแนวโน้มการพัฒนาในอนาคต เขาพบว่าจางอี้หมิงเวลาอยู่ต่อหน้าคนแปลกหน้าเป็นคนพูดน้อยจริงๆ ดูค่อนข้างเก็บตัว แต่พอคุยถึงเรื่องการเขียนโปรแกรม อัลกอริทึม และวงการอินเทอร์เน็ตที่เขาสนใจ เขาก็พูดเยอะขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

พอกินข้าวเสร็จ หลิวหยางก็กอดคอจางอี้หมิงเดินออกไปข้างนอกอย่างสนิทสนมราวกับเป็นเพื่อนซี้กัน ส่วนหวงหว่านอิงเดินตามหลังไปจ่ายเงิน

หลิวหยางขยับเข้าไปใกล้จางอี้หมิง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงแบบคนกันเองว่า เสี่ยวหมิง พี่รู้ว่าพวกนายที่เรียนคอมพิวเตอร์น่ะ ปกติซื้อหนังสือ ซื้อซอฟต์แวร์ อัปเกรดฮาร์ดแวร์คอมพิวเตอร์ มันใช้เงินเปลืองมาก วันหลังถ้าอยู่มหาวิทยาลัยแล้วช็อตเงิน ถ้าไม่กล้าขอพ่อแม่ล่ะก็ มาบอกพี่เขยคนนี้ได้เลย พี่เขยของนายไม่มีอะไรดีหรอก มีแต่เงินเยอะนี่แหละ

หวงหว่านอิงที่เพิ่งจ่ายเงินเสร็จเดินออกมาได้ยินประโยคนี้พอดี ก็มองค้อนหลิวหยางอย่างหมั่นไส้ เสี่ยวหมิง นายอย่าไปฟังเขาขี้โม้นะ แล้วก็อะไรคือพี่เขยๆ ฟังแล้วขัดหูชะมัด

จางอี้หมิงคาดว่าคงจะได้ดื่มไปนิดหน่อย ความกล้าก็เลยมีมากขึ้น ใบหน้าแดงระเรื่อพูดเข้าข้างหลิวหยาง พี่อิง ผมว่า พี่เขยเป็นคนดีมากเลยนะครับ เป็นคนเปิดเผยใจป้ำ ผมล่ะชอบนิสัยแบบพี่เขยจริงๆ เก่งกว่าผมตั้งเยอะ

หวงหว่านอิงมองดูสองคนที่กอดคอเข้าขากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย ก็ขี้เกียจจะเถียงต่อ เอาล่ะๆ ฉันว่านายดื่มมากไปแล้ว รีบกลับไปนอนที่โรงแรมเลยไป

เธอหันไปพูดกับหลิวหยาง หลิวหยาง คืนนี้คุณขับรถกลับไปที่โครงการไหวไหม หรือว่า คุณจะทนเบียดนอนกับเสี่ยวหมิงที่โรงแรมเขาสักคืน พรุ่งนี้ค่อยกลับล่ะ

เดิมทีหลิวหยางยังคิดอยู่ว่าจะมีโอกาสได้อยู่กับหวงหว่านอิงตามลำพังไหม แต่ยังไม่ทันได้อ้าปาก จางอี้หมิงก็ชิงพูดขึ้นมาเสียก่อน ได้เลยครับ คืนนี้พี่เขยก็มานอนกับผมสิ ผมจองห้องเตียงคู่ไว้ นอนคนเดียวเอง

พูดมาถึงขั้นนี้แล้ว หลิวหยางก็ทำได้แค่พยักหน้ารับคำ ตกลงตามนั้น

ทั้งสองคนไปส่งหวงหว่านอิงที่หอพักก่อน ระหว่างทางเดินกลับโรงแรม หลิวหยางก็ถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น เสี่ยวหมิง อยู่มหาวิทยาลัยนายไม่สูบบุหรี่ ไม่ดื่มเหล้า แล้วก็ไม่มีแฟน ปกติตอนอยู่มหาวิทยาลัยนายทำอะไรบ้างล่ะ

ก็ไม่มีอะไรพิเศษหรอกครับ ก็แค่อ่านหนังสือ เขียนโค้ด บางทีก็เข้าร่วมการแข่งขันเขียนโปรแกรมของมหาวิทยาลัยบ้าง เขาถามกลับ พี่เขยล่ะครับ พี่มีงานอดิเรกอะไรบ้าง

สูบบุหรี่ ดื่มเหล้า แล้วก็อาบ คำว่า อบ ที่กำลังจะหลุดออกมาถูกกลืนลงคอไปอย่างยากลำบาก รีบเปลี่ยนคำพูดทันที ล้าง ล้างรถ

ล้างรถเหรอ จางอี้หมิงกะพริบตาด้วยความสงสัย ไม่ค่อยเข้าใจงานอดิเรกนี้สักเท่าไหร่

หลิวหยางตีหน้าขรึมแต่งเรื่องมั่วๆ ใช่แล้ว นายไม่รู้หรอกว่าตอนนี้ทำโครงการอสังหาริมทรัพย์มันเครียดขนาดไหน โดยเฉพาะคนเป็นผู้รับผิดชอบโครงการแบบพี่ วันๆ มีแต่เรื่องวุ่นวาย เวลาที่รู้สึกผ่อนคลายและคลายเครียดที่สุด ก็คือตอนที่ถือปืนฉีดน้ำแรงดันสูงฉีดล้างรถนี่แหละ โดยเฉพาะรถที่วิ่งลุยโคลนในไซต์งานมาทั้งวัน พอได้ฉีดน้ำล้างมันรู้สึกสะใจมาก เยียวยาจิตใจสุดๆ ไปเลย

จางอี้หมิงพยักหน้าเหมือนจะเข้าใจแต่ก็ไม่เข้าใจ อ๋อ เป็นแบบนี้นี่เอง

หลิวหยางแอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก นึกในใจว่า เกือบไปแล้วไหมล่ะ

พอถึงห้องพักในโรงแรม จางอี้หมิงก็รู้สึกเสียใจขึ้นมาทันที จึงเตือนหลิวหยางด้วยความหวังดี พี่เขย กลิ่นเท้าพี่เนี่ย ต้องรักษาหน่อยนะ พี่อิงเป็นคนรักความสะอาดมากมาตั้งแต่เด็ก เธอต้องรังเกียจเรื่องนี้แน่ๆ

ได้ๆๆ เดี๋ยวพี่จะไปรักษา เดี๋ยวจะไปรักษา หลิวหยางรับคำส่งๆ ไปอย่างนั้น แต่ในใจกลับคิดว่า นายจะไปรู้อะไร พี่สาวนายน่ะมีภูมิคุ้มกันตั้งนานแล้ว ทว่า เขาก็แอบคิดอยู่เหมือนกันว่าวันหลังต้องให้หวังหงจวินช่วยส่งยาทาแก้ฮ่องกงฟุตแบบเห็นผลชะงัดมาให้สักหน่อยแล้ว

เช้าวันรุ่งขึ้น หลิวหยางเห็นจางอี้หมิงยังไม่ตื่น ก็เลยทิ้งโน้ตไว้แผ่นหนึ่งแล้วออกจากโรงแรม ขับรถกลับไปที่โครงการ

ระหว่างทางกลับ หลิวหยางรู้สึกซับซ้อนในใจอย่างบอกไม่ถูก มีความตื่นเต้นที่อธิบายเป็นคำพูดไม่ได้ เหมือนกับได้ค้นพบเหมืองทองคำที่ซุกซ่อนความมั่งคั่งไว้อย่างมหาศาลซึ่งยังไม่มีใครในโลกล่วงรู้ ถึงแม้จะเหลือเวลาอีกแปดปีกว่าที่เขาจะก่อตั้งบริษัทไบต์แดนซ์ก็ตาม

ปล่อยให้เขาเก็บเลเวลในมหาวิทยาลัยและในสังคมไปก่อนก็แล้วกัน ฉันเองก็ต้องรีบใช้เวลาสะสมทุนและเครือข่ายเส้นสายให้มากขึ้นแล้วเหมือนกัน

เขารู้สึกว่า เส้นทางการเกิดใหม่ของตัวเองดูเหมือนจะกว้างขวางขึ้น และก็มีเป้าหมายให้พุ่งชนมากขึ้นด้วย

วันที่สิบเก้าเดือนเมษายน หลิวหยางยืนอยู่บนลานภูมิทัศน์ส่วนกลางที่กำลังจะเริ่มปูพื้นหิน กำลังดูแบบแปลนร่วมกับหวังเฟยและผู้จัดการโครงการของบริษัทเยว่ซื่อหยวนจิ่ง เพื่อยืนยันรายละเอียดของแผนการปูพื้นและการเก็บขอบซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ตอนนั้นเองโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น หน้าจอแสดงชื่อว่าเป็นสารวัตรหวังหมิงจากซานยา สวัสดีครับสารวัตรหวัง ไม่ได้คุยกันนานเลยนะครับ นึกยังไงถึงโทรหาผมได้ล่ะเนี่ย

สหายหลิวหยาง สวัสดีนะ ไม่ได้ติดต่อกันพักใหญ่เลย ที่โทรมาครั้งนี้ ก็เพราะมีข่าวดีจะมาแจ้งให้ทราบน่ะสิ

รางวัลเชิดชูเกียรติพลเมืองดีของมณฑลและเมืองอนุมัติลงมาแล้วนะ บุคคลต้นแบบผู้กล้าหาญผดุงความธรรมแห่งมณฑลฉยง และ พลเมืองดีผู้กล้าหาญแห่งเมืองซานยา รบกวนพรุ่งนี้คุณเดินทางมาร่วมงานประกาศเกียรติคุณ เพื่อรับใบประกาศนียบัตรและเงินรางวัลด้วยนะ

หลิวหยางเหลือบมองหวังเฟยและผู้จัดการโครงการที่อยู่ไม่ไกล แล้วหันกลับมามองไซต์งานที่กำลังคึกคัก ก่อนจะตอบด้วยความลำบากใจว่า สารวัตรหวัง ขอบคุณมากเลยนะครับที่แจ้งให้ทราบ แต่ว่า ตอนนี้ผมอยู่ที่เมืองเย่ว์ ที่โครงการมีงานเยอะมากจริงๆ ปลีกตัวไปไม่ได้เลยครับ คุณดูสิ ใบประกาศนียบัตรกับเงินรางวัลพวกนี้ รบกวนทางคุณช่วยรับแทนผมหน่อยจะได้ไหมครับ