บทที่ 78 อุบัติเหตุด้านความปลอดภัย

หลิวหยาง แบบนี้คงไม่ได้หรอก งานประกาศเกียรติคุณพรุ่งนี้ ผู้บริหารจากระดับมณฑลและระดับเมืองให้ความสำคัญมาก มีสื่อมวลชนกับสถานีโทรทัศน์หลายช่องจะมาถ่ายรูปทำข่าว พระเอกของงานอย่างคุณไม่มาจะไปได้ยังไง แค่วันเดียวเอง ตั๋วเครื่องบินไปกลับทางสถานีตำรวจเราซื้อไว้ให้ล่วงหน้าแล้ว นั่งเครื่องมาตอนเช้า ประชุมเสร็จตอนบ่ายก็กลับได้เลย ไม่เสียเวลาคุณมากหรอกน่า

อีกฝ่ายอุตส่าห์ซื้อตั๋วเครื่องบินให้ล่วงหน้าขนาดนี้ ถ้าขืนปฏิเสธอีกก็คงจะดูไม่รู้กาลเทศะเกินไป ถึงแม้ที่โครงการจะยุ่งมากจริงๆ แต่แค่ปลีกตัวไปแค่วันเดียวก็คงไม่น่าจะมีปัญหาอะไร

เมื่อคิดได้ดังนี้ หลิวหยางจึงตอบตกลงอย่างง่ายดาย ตกลงครับสารวัตรหวัง เอาตามที่คุณจัดการเลยครับ งั้นก็ต้องรบกวนด้วยนะครับ พรุ่งนี้ผมจะไปให้ตรงเวลาแน่นอนครับ

ดี งั้นตกลงตามนี้นะ เดี๋ยวรายละเอียดเที่ยวบินผมจะส่งข้อความไปให้ พรุ่งนี้เจอกัน

พรุ่งนี้เจอกันครับ สารวัตรหวัง

หลังจากวางสาย หลิวหยางก็เดินกลับไปหาพวกหวังเฟยแล้วอธิบายสั้นๆ ว่า ทางซานยามีธุระนิดหน่อย พรุ่งนี้ผมต้องบินไปที่นั่นหนึ่งวัน เรื่องที่ไซต์งานคุณช่วยดูแลให้ดีด้วยนะ ทำตามแผนและตารางเวลาที่เรากำหนดไว้อย่างเคร่งครัด ถ้ามีตรงไหนไม่แน่ใจให้โทรหาผมได้ตลอดเวลา

หวังเฟยรีบพยักหน้ารับ ได้ครับผู้จัดการหลิว วางใจได้เลยครับ ผมจะจับตาดูให้ดี

จัดการเรื่องงานเสร็จ หลิวหยางก็โทรไปขอลาหยุดกับประธานหยาง ทางประธานหยางก็ไม่ได้ว่าอะไร เพียงแต่กำชับให้เขาเดินทางปลอดภัย รีบไปรีบกลับ

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ฟ้าเพิ่งจะสาง หลิวหยางก็ขับรถมุ่งหน้าไปยังสนามบินไป๋อวิ๋น นั่งเที่ยวบินที่สถานีตำรวจเมืองซานยาจองไว้ให้ หลังจากบินอยู่ชั่วโมงกว่าๆ เขาก็ได้เหยียบลงบนผืนแผ่นดินเมืองซานยาอีกครั้ง

พอเดินออกจากประตูผู้โดยสารขาเข้า หลิวหยางก็มองเห็นหวังหมิงที่ยืนรออยู่ในกลุ่มคนมารับ สารวัตรหวัง ลำบากคุณมารับด้วยตัวเองแบบนี้ เกรงใจแย่เลยครับ

หวังหมิงหัวเราะพลางตบไหล่หลิวหยางอย่างแรง จะมาเกรงใจอะไรกันเล่า ไปเถอะ รถจอดอยู่ข้างนอก ทั้งสองคนทักทายกันไปพลางเดินไปที่ลานจอดรถไปพลาง

พอขึ้นรถ หลิวหยางถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่าอินธนูบนบ่าของหวังหมิงไม่เหมือนกับคราวก่อน จึงเอ่ยถามขึ้นว่า สารวัตรหวัง อินธนูบนบ่าของคุณนี่ ได้เลื่อนยศเหรอครับ

หวังหมิงสตาร์ทรถไปพลางหัวเราะไปพลาง ก็เพราะบารมีของน้องชายนี่แหละ หลังจากคดีคราวก่อน ก็ได้รับความดีความชอบระดับหนึ่ง เพิ่งจะถูกย้ายไปที่กองบังคับการสืบสวนสอบสวนอาชญากรรมของเมือง รับตำแหน่งรองผู้บังคับการน่ะ

หลิวหยางรีบประสานมือแสดงความยินดีทันที โอ้โห นี่มันเรื่องน่ายินดีเลยนะเนี่ย ขอแสดงความยินดีกับสารวัตรหวัง เอ๊ะ ไม่สิ ตอนนี้ต้องเรียกว่าผู้กองหวังแล้ว ขอแสดงความยินดีที่ได้เลื่อนตำแหน่งและขึ้นเงินเดือนนะครับ อนาคตไกลแน่นอน

หวังหมิงโบกมือปฏิเสธยิ้มๆ ไม่พูดเรื่องนี้แล้ว มาพูดเรื่องสำคัญดีกว่า รางวัลเชิดชูเกียรติพลเมืองดีที่มอบให้ครั้งนี้ ทางมณฑลและทางเมืองมีเงินรางวัลให้ที่ละสามหมื่น รวมเป็นหกหมื่นหยวน น้องชาย เงินก้อนนี้เธออย่าทำเหมือนคราวก่อนที่บริจาครวดเดียวหมดเกลี้ยงอีกล่ะ การช่วยเหลือคนมันเป็นเรื่องดี แต่ก็ต้องดูตามกำลังของตัวเองด้วย ดูแลตัวเองกับคนในครอบครัวก่อนเถอะ ข่าวพวกนั้นฉันดูหมดแล้ว เงินก้อนนี้ก็เก็บไว้ใช้เองเถอะนะ

หลิวหยางสัมผัสได้ถึงความจริงใจในคำพูดของหวังหมิง จึงยิ้มตอบ ตกลงครับ ครั้งนี้ผมจะฟังผู้กองหวัง เงินก้อนนี้ผมไม่บริจาคแล้ว เอามาใช้ปรับปรุงชีวิตความเป็นอยู่พอดี แล้วก็จะได้ซื้อของใช้เข้าบ้านให้พ่อกับแม่ด้วย

เดิมทีเขาก็ไม่ได้คิดจะบริจาคอีกอยู่แล้ว คราวก่อนที่บริจาคไปสองแสนหยวนก็เพราะสถานการณ์บังคับ ตอนนี้บรรลุเป้าหมายแล้ว เงินหกหมื่นหยวนที่เป็นกอบเป็นกำขนาดนี้ เขาย่อมต้องเก็บไว้เองแน่นอน

จริงสิ ทางฝั่งหม่าเจียเจวี๋ย มะรืนนี้ก็จะขึ้นศาลพิจารณาคดีแล้วนะ

ความจริงหลิวหยางไม่ได้กังวลอะไรเลย เพราะเขารู้ผลลัพธ์จากในชาติก่อนอยู่แล้ว แต่ก็ยังคงแกล้งถามไปตามน้ำ อ้าวเหรอครับ คาดว่าจะตัดสินยังไงครับ

น้องชายวางใจได้เลย คดีที่คนจับตามองกันทั้งประเทศแบบนี้ พยานหลักฐานมัดตัวแน่นหนา เจ้าตัวก็ให้การรับสารภาพ ต่อให้ไม่โดนโทษประหารชีวิต ก็ต้องโดนจำคุกตลอดชีวิตแน่นอน ไม่มีทางมาเป็นภัยคุกคามนายได้หรอก

หลิวหยางพยักหน้า แบบนั้นก็ดีครับ เรื่องนี้จะได้จบๆ กันไปสักที

รถขับมาถึงสถานีตำรวจภูธรเมืองอย่างรวดเร็ว งานประกาศเกียรติคุณจัดขึ้นในห้องประชุมห้องหนึ่งของสถานี ก็เหมือนกับที่หวังหมิงบอก ผู้บริหารจากระดับมณฑลและระดับเมืองมากันเยอะมาก ด้านล่างเวทีก็มีกล้องวิดีโอจากสื่อมวลชนท้องถิ่นและสถานีโทรทัศน์หลายช่องตั้งรออยู่จริงๆ

ขั้นตอนไม่ได้ซับซ้อนอะไร แต่เต็มไปด้วยความเป็นทางการ ท่านผู้นำผลัดกันขึ้นกล่าวสุนทรพจน์ ยกย่องชื่นชมในความรับผิดชอบและความกล้าหาญของหลิวหยางในฐานะพลเมืองดีที่ต้องเผชิญหน้ากับคนร้ายที่โหดเหี้ยมอำมหิต พร้อมทั้งยกย่องให้เขาเป็นแบบอย่างของเยาวชนคนรุ่นใหม่

ท่ามกลางเสียงปรบมืออันกึกก้องและแสงแฟลชที่สาดส่อง หลิวหยางได้เข้ารับใบประกาศเกียรติคุณสีแดงสดสองใบ คือ บุคคลต้นแบบผู้กล้าหาญผดุงความธรรมแห่งมณฑลฉยง และ พลเมืองดีผู้กล้าหาญแห่งเมืองซานยา พร้อมด้วยเงินสดอีกหกหมื่นหยวน

หลิวหยางได้กล่าวสุนทรพจน์สั้นๆ เช่นเดียวกัน โดยเนื้อหาก็ยังคงเป็นการขอบคุณองค์กร ขอบคุณผู้บริหาร ขอบคุณเจ้าหน้าที่ตำรวจ และแสดงความมุ่งมั่นว่าจะรักษาเกียรติยศนี้ไว้ พร้อมทั้งตั้งใจทำงานต่อไป อะไรทำนองนั้น

หลังจบงาน หวังหมิงขับรถไปส่งหลิวหยางที่สนามบิน ระหว่างทาง หวังหมิงได้กำชับเป็นพิเศษว่า หลิวหยาง ใบประกาศเกียรติคุณพลเมืองดีสองใบที่เพิ่งได้ไปเมื่อกี้ นายต้องเก็บรักษาไว้ให้ดีนะ ต่อไปถ้านายมาเที่ยวที่มณฑลฉยงของเรา เอาใบประกาศนี้มาแสดง ก็จะสามารถนั่งรถเมล์แล้วก็เข้าชมสถานที่ท่องเที่ยวทุกแห่งได้ฟรีเลยนะ สิทธิประโยชน์นี่ถือว่าคุ้มค่ามากเลยล่ะ

จริงเหรอครับ ดีเลย ขอบคุณผู้กองหวังที่เตือนนะครับ ผมจะเก็บรักษาไว้อย่างดีเลยครับ

แต่สิ่งที่เขาคิดในใจกลับเป็น ใบประกาศเกียรติคุณระดับมณฑลและระดับเมืองแบบนี้ ขอบเขตสิทธิประโยชน์ก็ยังจำกัดอยู่แค่มณฑลฉยงเท่านั้น ในชาติก่อนคนที่จับหม่าเจียเจวี๋ยได้ รู้สึกว่าหลังจากนั้นยังได้รับรางวัลเชิดชูเกียรติพลเมืองดีระดับชาติด้วยนี่นา

ถ้าเกิดปีหน้ารางวัล บุคคลต้นแบบผู้กล้าหาญผดุงความธรรมระดับชาติ ตกมาเป็นของเขาได้ด้วยล่ะก็ ถึงจะเรียกว่าสะใจของจริง ได้นั่งรถเมล์ รถไฟใต้ดิน และเข้าชมสถานที่ท่องเที่ยวฟรีทั่วประเทศ แบบนั้นมูลค่ามันจะพุ่งปรี๊ดขึ้นไปอีกระดับเลยล่ะ

แน่นอนว่าคำพูดพวกนี้เขาได้แต่เก็บเอาไว้ในใจ

เมื่อถึงสนามบินและบอกลาหวังหมิงแล้ว หลิวหยางก็ถือบอร์ดดิ้งพาสเดินผ่านด่านตรวจรักษาความปลอดภัย พอกลับมาถึงเมืองเย่ว์ฟ้าก็เพิ่งจะมืดลง ยังไม่ถือว่าดึกมากนัก หลิวหยางแวะไปที่ตู้เอทีเอ็มของธนาคารเพื่อฝากเงินเข้าบัญชีก่อนจะกลับไปที่โครงการ

เช้าวันต่อมา หลิวหยางสวมหมวกนิรภัยสีขาวเดินตรวจงานตามแนวแกนหลักของภูมิทัศน์ที่วางแผนไว้เหมือนเช่นเคย

ผู้จัดการหวัง หินแกรนิตลายทองล็อตนี้ ต้องทาน้ำยาเคลือบกันซึมให้ครบทั้งหกด้านให้เรียบร้อยนะ โดยเฉพาะตรงรอยตัดเด็ดขาดเลยห้ามข้ามขั้นตอน หลิวหยางชี้ไปที่กองหินที่วางอยู่ข้างๆ แล้วกำชับ ถ้าปูลงไปแล้วเกิดมีคราบสกปรกฝังลงไป ค่าทำความสะอาดในภายหลังมันจะสูงมาก แถมผลลัพธ์ที่ได้ก็จะไม่สวยงามอีกด้วย

เข้าใจแล้วครับผู้จัดการหลิว ขั้นตอนนี้เดี๋ยวผมจะลงไปคุมด้วยตัวเองเลยครับ หวังเฟยรีบพยักหน้ารับคำ

ในตอนนั้นเอง เสี่ยวเฉิน เจ้าหน้าที่ความปลอดภัยของโครงการ ก็วิ่งหน้าตั้งกระหืดกระหอบตรงมาทางหลิวหยาง พร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก ผู้ ผู้จัดการหลิว แย่แล้วครับ ข้างหน้า เกิดเรื่องแล้วครับ

จะลนลานอะไรนักหนา ค่อยๆ พูด เกิดอะไรขึ้น

เสี่ยวเฉินสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วพูดต่อ คื คือว่า คนงานของบริษัทเยว่ซื่อหยวนจิ่ง ตกลงไป ตกลงไปในหลุมครับ

อะไรนะ หลิวหยางรู้สึกเหมือนมีกระแสความเย็นเยียบพุ่งปรี๊ดจากฝ่าเท้าขึ้นมาถึงกลางกระหม่อมในเสี้ยววินาที จนแทบจะยืนไม่อยู่

อุบัติเหตุด้านความปลอดภัย นี่คือข่าวที่คนเป็นผู้รับผิดชอบโครงการอย่างเขาหวาดกลัวที่จะได้ยินมากที่สุด โดยเฉพาะอย่างยิ่งในโครงการที่ตกเป็นเป้าสายตาอย่างจินปี้ซื่อจี้ฮวาหยวนแห่งนี้ หากเกิดอุบัติเหตุร้ายแรงขึ้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งถ้ามีการบาดเจ็บหรือเสียชีวิต เขาก็คงไม่มีหน้าจะอยู่ทำงานที่เหิงต้าต่อไปได้อีกแล้ว