บทที่ 80 ประสบการณ์สุดขั้ว

หลังจากจัดการเรื่องหุ้นเสร็จเรียบร้อย หลิวหยางก็โทรศัพท์หาวิศวกรอู๋จากแผนกบริหารงานทั่วไป ผ่านไปไม่กี่นาทีเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นจากด้านนอก

เข้ามา

วิศวกรอู๋ผลักประตูเข้ามา ผู้จัดการหลิว เรียกผมเหรอครับ

อืม หลิวหยางชี้ไปที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามเพื่อเป็นเชิงให้นั่งลง คืออย่างนี้นะ เมื่อเช้าคนงานของบริษัทเยว่ซื่อหยวนจิ่งล้มขาหักที่ไซต์งาน คนถูกส่งไปโรงพยาบาลแล้ว อาการไม่ได้ร้ายแรงอะไรมาก พรุ่งนี้เช้าคุณเป็นตัวแทนแผนกโครงการของเราไปเยี่ยมเขาที่โรงพยาบาลหน่อยนะ

นอกจากซื้อพวกผลไม้หรือของบำรุงแล้ว คุณไปเบิกเงินสดกับฝ่ายการเงินมาสักหนึ่งพันหยวนเอาติดตัวไปด้วย ถือซะว่าเป็นน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ จากฝั่งผู้ว่าจ้างอย่างเราก็แล้วกัน

วิศวกรอู๋รู้ดีว่าหลิวหยางทำเพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้เรื่องลุกลามใหญ่โต หรือป้องกันไม่ให้อีกฝ่ายพูดจาพล่อยๆ จึงพยักหน้ารับคำ ได้ครับผู้จัดการหลิว ผมเข้าใจแล้ว งั้นเดี๋ยวผมไปเขียนใบเบิกตามขั้นตอนเลยนะครับ

โอเค มีแค่นี้แหละ คุณไปทำงานต่อเถอะ หลิวหยางโบกมือไล่

ได้ครับผู้จัดการหลิว วิศวกรอู๋รับคำแล้วเดินออกไป

ภายในห้องทำงานกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง หลิวหยางลุกขึ้นเดินไปที่ชุดโต๊ะชงชา เสียบปลั๊กกาต้มน้ำไฟฟ้า เตรียมจะชงชาเถี่ยกวนอินดื่มเพื่อเรียกขวัญกำลังใจสักแก้ว เสียงหึ่งๆ เบาๆ เริ่มดังมาจากในกาต้มน้ำ ไม่นานน้ำก็เดือด ไอน้ำพุ่งออกมาจากพวยกาพร้อมกับเสียงน้ำเดือดปุดๆ

ขณะที่หลิวหยางกำลังเหม่อมองน้ำร้อนจัดอยู่นั้น โทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะรับแขกก็ดังขึ้น เขาปรายตามองหน้าจอ เป็นแม่ของเขา โจวเหลียนฮวา โทรมา

ครับแม่

หยางหยาง ยังทำงานอยู่หรือเปล่า แม่โทรมากวนเวลาทำงานลูกไหมเนี่ย

ไม่กวนครับ ผมเพิ่งยุ่งเสร็จพอดี โทรมามีธุระอะไรหรือเปล่าครับ

ก็ไม่ได้มีเรื่องสำคัญอะไรหรอก แค่จะบอกว่า ทีมช่างที่ทางอำเภอส่งมาถึงแล้วนะ บ้านดินหลังเก่าของเราเพิ่งถูกรื้อทิ้งไปเมื่อเช้านี้เอง

หลิวหยางนึกถึงความลำบากในชาติก่อนที่จะไม่มีวันเกิดขึ้นอีกต่อไปแล้ว ในใจรู้สึกยินดีแทนพ่อกับแม่อย่างมาก รื้อทิ้งก็ดีแล้วครับ ของเก่าไม่ไป ของใหม่ก็ไม่มา

แม่กับพ่อก็คิดแบบนั้นเหมือนกันแหละ ตอนแรกนะ เจ้าหน้าที่ที่มาจากอำเภอ บอกว่าจะสร้างบ้านสองชั้นให้บ้านเรา จะได้ดูภูมิฐาน แม่กับพ่อปรึกษากันแล้วก็ไม่ตกลงหรอก

ในหมู่บ้านเรามีแค่สิบกว่าหลังเองนะที่สร้างบ้านสองชั้น นั่นก็เงินที่พวกเขาหามาสร้างเองทั้งนั้น แต่บ้านเรานี่ใช้เงินรัฐบาล ถึงแม้จะเป็นเพราะลูกทำความดีความชอบก็เถอะ แต่ถ้าสร้างใหญ่โตเกินหน้าเกินตาไป ก็กลัวว่าต่อไปจะตกเป็นขี้ปากชาวบ้าน ให้คนเขาเอาไปนินทาลับหลังได้

ถึงแม้พ่อแม่ของเขาจะเป็นชาวนาที่ซื่อสัตย์และไม่ค่อยรู้อีโหน่อีเหน่ แต่ในเรื่องแบบนี้พวกท่านกลับมองขาด ไม่อย่างนั้นก็คงไม่ยอมไปกู้หนี้ยืมสินเพื่อส่งหลิวหยางเรียนหรอก

แม่กับพ่อทำถูกแล้วครับ ต้นไม้ใหญ่ล่อลมแรง ถ้าสร้างบ้านสองชั้นจริงๆ ตอนนี้อาจจะยังไม่มีใครพูดอะไร แต่พอนานไปก็คงหนีไม่พ้นคนในหมู่บ้านอิจฉาตาร้อนแล้วก็เอาไปนินทาแน่ๆ

ใช่ไหมล่ะ พ่อกับแม่ก็คิดแบบนี้เหมือนกัน เมื่อได้รับการสนับสนุนจากลูกชาย โจวเหลียนฮวาก็ยิ่งรู้สึกภูมิใจมากขึ้นไปอีก ตอนหลังก็เลยคุยกับทางอำเภอ ขอเปลี่ยนเป็นสร้างบ้านอิฐหลังคากระเบื้องสามห้อง แล้วก็ทำห้องน้ำกับห้องครัวแยกออกมาต่างหาก แค่นี้ก็พออยู่แล้ว ดูดีมีระดับแถมยังไม่เป็นที่เตะตาด้วย

แบบนั้นก็ดีครับ ว่าแต่รื้อบ้านเก่าไปแล้ว ตอนนี้แม่กับพ่อพักอยู่ที่ไหนล่ะครับ

เรื่องนี้ลูกไม่ต้องเป็นห่วงหรอก โจวเหลียนฮวาหัวเราะ รัฐบาลเขาจะปล่อยให้เราไปนอนข้างถนนได้ยังไง ข้าวของในบ้านก็เอาไปฝากไว้ที่บ้านอาสะใภ้สามของลูกชั่วคราวก่อน ตอนนี้พ่อกับแม่พักอยู่ที่หอพักของที่ทำการรัฐบาลระดับตำบล สภาพความเป็นอยู่ดีกว่าบ้านเก่าเราตั้งเยอะ แถมยังไปทำงานสะดวกด้วย

ถ้างั้นก็ดีแล้วครับ งั้นแม่กับพ่อก็อยู่ไปอย่างสบายใจเถอะ รอจนสร้างบ้านใหม่เสร็จแล้ว ถ้ามีเวลาผมค่อยกลับไปเยี่ยมนะครับ

จ้าๆ โจวเหลียนฮวารับคำ จู่ๆ ก็นึกเรื่องสำคัญขึ้นมาได้ จริงสิหยางหยาง มีอีกเรื่องที่ต้องบอกลูกไว้ก่อนนะ ถ้าลุงโหยวจงผู้ใหญ่บ้านโทรหาลูก ลูกเลี่ยงไม่รับได้ก็ไม่ต้องรับนะ แต่ถ้าจำเป็นต้องรับจริงๆ ไม่ว่าเขาจะพูดอะไร ลูกก็อย่าเพิ่งไปรับปากส่งเดชล่ะ

หลิวหยางรู้สึกสงสัยเล็กน้อย ลุงโหยวจงเหรอครับ เขาทำไมเหรอครับ

จะทำไมล่ะ ก็ในหมู่บ้านเราใกล้จะถึงงานวันที่หกเดือนหกที่ต้องเอาตากพงศาวดารครอบครัวแล้วไง ตากก็ตากไปสิ ทุกปีก็ไม่เห็นเขาจะกระตือรือร้นมาถามไถ่ถึงบ้านเราขนาดนี้เลย ปีนี้แวะเวียนมาถามอยู่บ่อยๆ ก็เพราะเห็นว่าตอนนี้ลูกกำลังดัง ได้ออกทีวีแถมยังได้รางวัลด้วย ก็เลยอยากจะให้บ้านเราออกเงินเยอะหน่อยน่ะสิ เอาเป็นว่าลูกรู้ไว้ก็พอ ไม่ต้องรับโทรศัพท์เขาก็สิ้นเรื่อง

เรื่องน้ำใจหรือธุระของสายตระกูลในชนบทนั้นซับซ้อนที่สุด หลิวหยางเองก็พอจะเดาความคิดของลุงผู้ใหญ่บ้านออกไปได้เจ็ดแปดส่วน เขาหัวเราะและปลอบใจแม่ แม่ครับ ไม่เป็นไรหรอก คราวหน้าถ้าเขามาถามแม่อีก แม่ก็บอกไปเลยว่าผมงานยุ่งมากปลีกตัวไม่ได้ ส่วนเรื่องออกเงิน ถ้าทุกบ้านในหมู่บ้านออกกันหมด คนอื่นออกกันเท่าไหร่ เราก็ออกเท่านั้นแหละครับ ไม่ทำตัวแปลกแยก แต่ก็เด็ดขาดว่าจะไม่ยอมเป็นไอ้หน้าโง่ให้ใครมาหลอกเอาเงินไปฟรีๆ หรอกครับ

ลูกจะไปรู้อะไรล่ะ โจวเหลียนฮวาบ่นอย่างไม่จริงจังนัก ลุงโหยวจงของลูกน่ะ ร้อยเล่มเกวียนพันเล่ห์เหลี่ยมเชียวนะ ถ้าคิดจะให้ออกเงินตามมาตรฐานเดียวกับทุกคนจริงๆ เขาจะใจดีมาถามลูกเป็นพิเศษทำไมล่ะ เขาก็แค่อยากจะมาหยั่งเชิงดู เผื่อว่าจะรีดไถเงินจากบ้านเราได้เพิ่มขึ้นก็เท่านั้นแหละ เอาล่ะๆ เรื่องนี้ลูกไม่ต้องไปสนใจหรอก ตั้งใจทำงานของลูกไปเถอะ เรื่องที่บ้านมีพ่อกับแม่อยู่ ลูกไม่ต้องเป็นห่วง รู้ไว้แค่นี้ก็พอแล้ว แค่นี้นะ

ปลายสายมีเสียงอู้อี้ของพ่อหลิวเฉียงดังแทรกเข้ามา อย่าเพิ่งรีบวางสิ ให้พ่อคุยกับหยางหยางสักสองประโยคก่อน

จะคุยอะไรกันนักหนา ค่าโทรทางไกลมันแพงนะ หยางหยางเขางานยุ่งอยู่ จากนั้นเสียงสัญญาณสายไม่ว่างก็ดังขึ้นจากโทรศัพท์

หลิวหยางฟังบทสนทนาของพ่อแม่แล้วก็ส่ายหน้ายิ้มๆ อย่างจนใจ

นับตั้งแต่คราวที่แล้วที่หลิวหยางระเบิดอารมณ์เรื่องอุบัติเหตุตกบ่อพักน้ำฝน ในช่วงหนึ่งเดือนกว่าๆ ที่ผ่านมา การดำเนินโครงการก็เป็นไปอย่างราบรื่นจนน่าตกใจ การประสานงานในเรื่องต่างๆ ไหลลื่น การเชื่อมต่อขั้นตอนต่างๆ แน่นแฟ้น แม้แต่สภาพอากาศก็ยังเป็นใจอย่างยิ่ง ไม่เคยมีฝนตกหนักจนส่งผลกระทบต่อการก่อสร้างเลยสักครั้ง

เผลอแป๊บเดียวเวลาก็ล่วงเลยมาถึงวันที่แปดเดือนมิถุนายน ผ่านการต่อสู้อย่างไม่หยุดพักทั้งวันทั้งคืนของแผนกโครงการ บริษัทเยว่ซื่อหยวนจิ่ง และหน่วยงานสนับสนุนที่เกี่ยวข้อง งานก่อสร้างภูมิทัศน์สวนส่วนกลางของโครงการจินปี้ซื่อจี้ฮวาหยวน ก็เสร็จสมบูรณ์ก่อนกำหนดการเดิมถึงหนึ่งสัปดาห์เต็ม

ในวันนั้น หลิวหยางเป็นผู้นำทีม จัดให้แผนกวิศวกรรมและบริษัทเยว่ซื่อหยวนจิ่งดำเนินการตรวจสอบรับมอบงานภายในเบื้องต้น ซึ่งผลลัพธ์โดยรวมถือว่าเป็นที่น่าพอใจอย่างมาก

พรุ่งนี้จะมีการจัดการตรวจสอบรับมอบงานเฉพาะทางอย่างเป็นทางการ โดยมีแผนกออกแบบ แผนกต้นทุนของเครือบริษัท หน่วยงานที่ปรึกษา และหน่วยงานรับเหมาก่อสร้างเข้าร่วม และที่สำคัญยิ่งกว่านั้นก็คือ ผู้บริหารของเครือบริษัท รวมถึงเถ้าแก่สวี่ด้วยตัวเอง ก็จะเดินทางมาตรวจเยี่ยมสถานที่จริงด้วย

เพื่อเร่งความคืบหน้าของงาน ช่วงนี้หลิวหยางจึงทุ่มเทแรงกายแรงใจทั้งหมดให้กับโครงการ แทบจะไม่เคยปลีกตัวออกไปไหนเลย มีเพียงคืนวันที่ยี่สิบเก้าพฤษภาคมเท่านั้นที่ยอมให้หวงหว่านอิงลากไปดูหนังบล็อกบัสเตอร์แนวภัยพิบัติจากฮอลลีวูดเรื่อง วิกฤติวันสิ้นโลก ที่เพิ่งเข้าฉาย

ภาพยนตร์เรื่องนี้ หลิวหยางในชาติก่อนก็ชอบมากๆ อยู่แล้ว โดยเฉพาะฉากสึนามิถล่มเมือง ฉากนิวยอร์กถูกแช่แข็ง และฉากพายุเฮอริเคนยักษ์ที่อลังการงานสร้าง หลิวหยางดูแล้วรู้สึกทึ่งมาก น่าเสียดายที่ในชาติก่อนเขาไม่เคยมีโอกาสได้สัมผัสประสบการณ์ความสมจริงของสเปเชียลเอฟเฟกต์ระดับสุดขั้วนี้บนจอภาพยนตร์ใหญ่ๆ เลยสักครั้ง

การได้กลับมาเกิดใหม่ครั้งนี้ ก็ถือว่าได้เติมเต็มความเสียดายเล็กๆ น้อยๆ จากชาติก่อนไปได้บ้าง