บทที่ 85 ความเสี่ยงสูงผลตอบแทนสูง

หลังจากวางสาย หลิวหยางก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก เขารู้สึกว่านี่อาจจะเป็นหนึ่งในหมากตาที่ฉลาดที่สุดตั้งแต่เขาได้กลับมาเกิดใหม่ เมื่อต้องเผชิญกับช่วงเวลาแห่งความวุ่นวายในอีกหลายปีข้างหน้า อย่างน้อยก็ยังเหลือทางถอยให้กับตัวเองและครอบครัว ถือซะว่าเป็นการไถ่ตัวตัวเองออกมาก็แล้วกัน ไม่สิ เกาะฮ่องกงก็เป็นของประเทศเราเหมือนกันนี่นา

หลิวหยางที่กำลังอารมณ์ดีดูเวลา ตอนนี้ก็ใกล้จะห้าโมงครึ่งแล้ว ช่างเถอะ เอกสารประเมินพวกนี้ทำแป๊บๆ ก็คงไม่เสร็จหรอก หลิวหยางปิดคอมพิวเตอร์และเก็บของเตรียมตัวออกเดินทาง

พอนึกขึ้นได้ว่าคราวก่อนที่เขาเลี้ยงข้าว หวังหงจวินเอาเหล้าอู่เหลียงเย่มาด้วยสองขวด เขาจึงหยิบเหล้าเหมาไถสองขวดออกมาจากตู้เล็กข้างโต๊ะทำงาน แล้วส่งข้อความหาหวังหงจวินไปด้วย

หงจวิน คืนนี้ไม่ต้องเอาเหล้ามาแล้วนะ ทางฉันมีเฟยเทียนอยู่สองขวดพอดี

ผ่านไปไม่กี่วินาที หวังหงจวินก็ตอบกลับมาว่า โอเค

จากนั้นหลิวหยางก็ล็อกประตูห้องทำงาน หิ้วเหล้าเหมาไถสองขวดแล้วขับรถมุ่งหน้าไปยังสถานที่ประจำใกล้ๆ กับเครือบริษัท

เขาจอดรถไว้ที่ปากซอยย่านชุมชนเก่าแก่ใกล้กับร้านอาหารเล็กๆ หลิวหยางหิ้วเหล้าเหมาไถสองขวดเดินไปที่ร้านอาหาร พอถึงหน้าประตูก็เห็นเจ้าอ้วนกับหวังหงจวินเดินทอดน่องมาจากคนละทิศทางพอดี ทั้งสามคนมาถึงไล่เลี่ยกัน

เจ้าอ้วนเหลือบไปเห็นเหล้าเหมาไถสองขวดในมือหลิวหยางทันที ตาเล็กๆ ก็หยีลงเป็นเส้นตรง เอ่ยแซวกลั้วรอยยิ้มว่า โอ้โห ท่านผู้จัดการหลิว พวกเราไม่ได้ดื่มเหล้าคนรวยของคุณมานานแล้วนะ วันนี้ต้องจัดให้หนักซะหน่อยแล้ว

หลิวหยางมองดูใบหน้าที่น่าโดนอัดของเจ้าอ้วน ยื่นมือไปกอดคอเขาแล้วด่าปนหัวเราะ เจ้าอ้วน ปากแกนี่มันน่าโดนตบขึ้นทุกวันเลยนะ อะไรคือเหล้าคนรวย เมื่อก่อนแกดื่มของฉันไปน้อยซะที่ไหนล่ะ แน่จริงคืนนี้แกก็ไม่ต้องดื่ม นั่งดูพวกฉันสองคนดื่มก็แล้วกัน

แบบนั้นไม่ได้หรอก เจ้าอ้วนส่ายหัวดิก ฉันไม่เพียงแต่ต้องดื่ม แต่ยังต้องดื่มด้วยสายตาที่วิพากษ์วิจารณ์ด้วย ต้องสัมผัสชีวิตอันหรูหราฟู่ฟ่าของชนชั้นนายทุนอย่างลึกซึ้ง ถึงจะสามารถยึดมั่นในอุดมการณ์ปฏิวัติของชนชั้นกรรมาชีพอย่างพวกเราได้ดียิ่งขึ้นยังไงล่ะ

เขาพูดไปพลางยื่นมือไปรับถุงในมือของหลิวหยางไปพลาง มา ท่านผู้จัดการหลิว ภาระอันหนักอึ้งที่กัดกร่อนจิตใจแบบนี้ ปล่อยให้ฉันเป็นคนแบกรับเองเถอะ

หลิวหยางหัวเราะด่าพลางยื่นถุงให้เขา ไสหัวไปเลย แกนี่มันข้ออ้างเยอะจริงๆ

หวังหงจวินยืนยิ้มมองดูทั้งสองคนเถียงกัน ทั้งสามคนก็เดินหยอกล้อกันเข้าไปในร้านอาหารเล็กๆ แบบนี้

เถ้าแก่เนี้ยดูเหมือนจะรู้จักพวกเขาดี จึงรีบพาเข้าไปนั่งที่มุมเงียบๆ ริมกำแพงด้านในอย่างกระตือรือร้น พอนั่งลงปุ๊บเจ้าอ้วนก็สั่งอาหารจานเด็ดอย่างคล่องแคล่ว มีหมูสามชั้นตุ๋น ปลาต้มเกี้ยมฉ่าย เนื้อวัวเหลืองผัดพริก ลำไส้หมูผัดแห้ง แถมด้วยผัดผักอีกหนึ่งอย่างและซุปมะเขือเทศใส่ไข่อีกหนึ่งชาม

ถั่วลิสงทอดกับแตงกวาทุบที่ทางร้านแถมฟรีเพิ่งจะยกมาเสิร์ฟ เจ้าอ้วนก็แทบจะทนไม่ไหวรีบเปิดขวดเหล้าเหมาไถทันที

มาๆๆ ดื่มกันก่อนเลยหนึ่งจอก ฉลองให้สหายหงจวินที่ได้เลื่อนตำแหน่ง เจ้าอ้วนรินเหล้าใส่แก้วใบเล็กตรงหน้าทั้งสามคนจนเต็ม

แล้วก็ขออวยพรล่วงหน้าให้แกได้เลื่อนตำแหน่งไวๆ จะได้หลุดพ้นจากขุมนรกสักที หลิวหยางพูดเสริมยิ้มๆ

แล้วก็ขอให้โครงการของท่านผู้จัดการหลิวผ่านการตรวจรับอย่างราบรื่น ส่งมอบได้ไวๆ ด้วยนะ หวังหงจวินยกแก้วขึ้นพูดบ้าง

หมดแก้ว ทั้งสามคนชนแก้วแล้วกระดกรวดเดียวหมด ความรู้สึกแสบร้อนของเหล้าขาวดีกรีแรงแผ่ซ่านจากลำคอลงไปถึงกระเพาะ แต่ก็เปลี่ยนเป็นความอบอุ่นและสดชื่นอย่างรวดเร็ว

อาศัยจังหวะที่ฤทธิ์เหล้ายังไม่ออกฤทธิ์และทุกคนยังมีสติสัมปชัญญะครบถ้วน หลิวหยางก็คีบถั่วลิสงเข้าปากสองสามเม็ดกินไปพลางพูดไปพลาง เจ้าอ้วน คราวก่อนแกเคยพูดไว้ไม่ใช่เหรอว่าครึ่งปีหลังเครือบริษัทเตรียมจะส่งคนกลุ่มหนึ่งไปบุกเบิกตลาดตามเมืองชั้นหนึ่งและชั้นสองทั่วประเทศน่ะ

เจ้าอ้วนกำลังคีบแตงกวาทุบเข้าปาก พอได้ยินก็พยักหน้า ใช่ ทำไมล่ะ แกจะถามเรื่องนี้ไปทำไม จู่ๆ เขาก็นึกอะไรขึ้นมาได้ เบิกตาโพลงมองหลิวหยาง หลิวหยาง แกคงไม่ได้ สนใจเรื่องนี้จริงๆ หรอกนะ

หลิวหยางพยักหน้า หยิบขวดเหล้าขึ้นมารินเติมให้เจ้าอ้วนกับหวังหงจวิน คราวก่อนตอนที่เถ้าแก่สวี่มาตรวจรับงานที่โครงการ ฉันก็แอบเปรยๆ กับเขาเป็นการส่วนตัวไปแล้ว

เชี่ย เจ้าอ้วนตกใจจนตะเกียบแทบหลุดมือ หลิวหยาง แกดื่มเหล้าจนสมองเสื่อมไปแล้วหรือไง อยู่สำนักงานใหญ่ของเครือบริษัทมันดีจะตายไป อยู่ใกล้ชิดผู้บริหาร มีผลงานนิดหน่อยเขาก็มองเห็นง่าย เลื่อนขั้นขึ้นเงินเดือนไม่เร็วกว่าลงไปอยู่ข้างล่างหรือไง

ลงไปประจำสาขาภูมิภาค ปากก็บอกว่าบุกเบิกตลาด แต่นั่นมันงานกรรมกรชัดๆ ไม่คุ้นเคยกับสถานที่และผู้คน ต้องเริ่มจากศูนย์ ทั้งต้องวิ่งเต้นหาเส้นสาย กว้านซื้อที่ดิน ดำเนินเรื่องขออนุมัติ สร้างทีมงาน มีอะไรบ้างที่มันง่าย ทำไปทำมาตกระกำลำบากอยู่หลายปีซมซานกลับมา ตำแหน่งก็โดนคนอื่นแย่งไปหมดแล้ว

คำพูดของเจ้าอ้วนก็ถือเป็นมุมมองทั่วไปของคนส่วนใหญ่จริงๆ สำนักงานใหญ่ของเครือบริษัทหมายถึงความมั่นคง อำนาจ และช่องทางการเลื่อนตำแหน่งที่รวดเร็ว การถูกส่งลงไปประจำในภูมิภาค โดยเฉพาะในช่วงบุกเบิก ย่อมหมายถึงความเสี่ยงและอนาคตที่ไม่แน่นอน

ในสายตาคนนอก หลิวหยางในฐานะคนโปรดของเถ้าแก่สวี่ เพิ่งจะสร้างผลงานชิ้นใหญ่ แถมยังแสดงฝีมือในโครงการสำคัญได้อย่างโดดเด่น อนาคตสดใสสว่างไสว การเสนอตัวขอไปบุกเบิกตลาด มันก็เหมือนกับการแกว่งเท้าหาเสี้ยน หรือถึงขั้นทำตัวโง่เขลาเลยทีเดียว

การขยายธุรกิจไปทั่วประเทศของเหิงต้าในชาติก่อนเริ่มต้นขึ้นในปีสองพันสี่จริงๆ แต่การลงเสาเข็มโครงการและการก่อตั้งบริษัทสาขาในระดับภูมิภาคอย่างเป็นรูปเป็นร่างนั้น ก็ปาเข้าไปปีสองพันหกหรือแม้กระทั่งปีสองพันเจ็ดแล้ว แถมหลังจากนั้นยังต้องมาเผชิญกับวิกฤตเศรษฐกิจโลกในปีสองพันแปดอีก ช่วงเวลานั้นบ้านขายไม่ออก หลายโครงการต้องยอมหั่นราคาเพื่อกระตุ้นยอดขาย ทำให้เกิดความกดดันเรื่องการดึงเงินทุนกลับคืนมาอย่างมหาศาล

ที่สำคัญยิ่งกว่านั้น แผนเดิมของเครือบริษัทที่จะไปจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ฮ่องกงเพื่อระดมทุนในปีสองพันแปด ต้องถูกระงับไปเพราะวิกฤตเศรษฐกิจ ส่งผลให้สภาพคล่องทางการเงินตึงตัวจนแทบจะประคองตัวไม่รอด ท้ายที่สุดก็ต้องอาศัยความกล้าหาญและชั้นเชิงที่เหนือกว่าของเถ้าแก่สวี่ ในการวิ่งเต้นดึงดูดการลงทุนและผู้สนับสนุนในเกาะฮ่องกงจากหลายฝ่าย ถึงจะสามารถประคับประคองมาจนถึงปีสองพันเก้าและเข้าสู่ตลาดหลักทรัพย์ได้สำเร็จ ผ่านพ้นวิกฤตมาได้

เรื่องพวกนี้แน่นอนว่าหลิวหยางพูดออกไปตรงๆ ไม่ได้ แต่เขาก็มีแผนการในหัวของตัวเองอยู่แล้ว

เจ้าอ้วน หลิวหยางยกแก้วเหล้าขึ้นมาแกว่งไปมา แกเคยเห็นคนดื่มเหมาไถจนสมองเสื่อมไหมล่ะ นั่นส่วนใหญ่คงดื่มโดนเหล้าปลอมเข้าให้แล้วล่ะ ฉันน่ะมีสติสัมปชัญญะครบถ้วนดี

เขาวางแก้วเหล้าลงแล้วพูดต่อ อยู่สำนักงานใหญ่ทำตัวตามน้ำ รอเลื่อนขั้นขึ้นเงินเดือนมันก็ดีอยู่หรอก แต่แกเคยคิดไหม ว่าถ้าเครือบริษัทอยากจะเติบโตให้ยิ่งใหญ่อย่างแท้จริง การขยายไปทั่วประเทศคือเส้นทางที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ตอนนี้ถ้าลงไปก็จะเป็นผู้บุกเบิก เป็นผู้เบิกทาง ถึงจะลำบาก ถึงจะเหนื่อย แต่โอกาสก็มีมากที่สุดเหมือนกัน

รอจนทุกอย่างเข้าที่เข้าทาง โครงสร้างบริษัทสาขาภูมิภาคถูกจัดตั้งขึ้นมาเป็นรูปเป็นร่างแล้ว ถึงตอนนั้นต่อให้อยากจะลงไป มันจะยังมีตำแหน่งและสิทธิ์ในการออกเสียงเหมือนในตอนนี้อีกเหรอ

เขาตัดสินใจเพิ่มสิ่งจูงใจที่เป็นรูปธรรมเข้าไปอีก ยิ่งไปกว่านั้น พวกนายรู้ไหมว่าแรงดึงดูดใจที่มากที่สุดของผู้บริหารบริษัทสาขาภูมิภาคคืออะไร

เจ้าอ้วนและหวังหงจวินต่างก็ส่ายหน้า

โบนัสรวมของโครงการไง โดยเฉพาะอย่างยิ่งโครงการในช่วงบุกเบิก อย่างน้อยที่สุดก็ต้องเอากำไรสุทธิหนึ่งถึงสองเปอร์เซ็นต์มาเป็นเงินโบนัสสำหรับทีมผู้บริหารทั้งหมด

พูดแบบนี้พวกนายคงจะนึกภาพไม่ออก ขอยกตัวอย่างง่ายๆ ก็แล้วกัน โครงการขนาดกลางที่มียอดขายสักหนึ่งพันล้าน ทำกำไรสุทธิให้ได้สักยี่สิบเปอร์เซ็นต์ก็คงไม่ได้ฟังดูเวอร์เกินไปใช่ไหม นั่นก็คือสองร้อยล้าน ถ้าคิดเป็นโบนัสหนึ่งเปอร์เซ็นต์ก็คือสองล้านหยวน บริษัทว่านเคอก็ทำแบบนี้แหละ

หวังหงจวินและเจ้าอ้วนพอได้ยินคำว่าเงินโบนัสสองล้านหยวน สีหน้าก็เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด

หลิวหยางพูดต่อ แต่ถ้าอยากจะมีรายได้ระดับหลักล้านหยวนต่อปีในสำนักงานใหญ่ของเครือบริษัท อย่างน้อยก็ต้องเป็นผู้บริหารระดับรองประธานกรรมการบริหารเครือบริษัทขึ้นไป ซึ่งต้องใช้ประสบการณ์ทำงานตั้งกี่ปี ต้องได้รับการเลื่อนขั้นตั้งกี่ครั้ง สำหรับฉัน การลงไปประจำภูมิภาคคือเส้นทางที่เร็วกว่า ความเสี่ยงสูงผลตอบแทนก็สูง ฉันขอถามพวกนายแค่ประโยคเดียวนะ