บทที่ 94 อคติทางภูมิภาค

นี่มันเป็นลางบอกเหตุของความวุ่นวายชัดๆ ทว่าในสายตาของผู้บริหาร การที่คนเยอะหมายความว่าโครงการได้รับความสนใจ และลูกบ้านก็มีความกระตือรือร้นที่จะมารับมอบบ้าน ซึ่งถือเป็นเรื่องดี ส่วนความวุ่นวายในขั้นตอนการทำงานนั้นกลับดูเป็นเรื่องเล็กน้อยไปเลย

หลิวหยางรีบพูดผสมโรง หลักๆ เป็นเพราะว่าชื่อเสียงของโครงการจินปี้ซื่อจี้ฮวาหยวนของเราในครั้งนี้โด่งดังมากจริงๆ ครับ ได้ยินมาว่าตอนนี้ในตลาดบ้านมือสองแถวๆ นี้ ราคาของโครงการเรายืนหยัดได้แข็งแกร่งที่สุดเลย สูงกว่าโครงการอื่นๆ ในช่วงเวลาเดียวกันตั้งหลายร้อยหยวนต่อตารางเมตร ลูกบ้านให้การยอมรับ ก็เลยรีบมารับมอบบ้านกันเป็นธรรมดาครับ

ประธานหยางพยักหน้าและยืนดูต่ออีกสักพัก หลิวหยางกังวลว่าอาจจะเกิดเหตุการณ์เชิงลบอะไรขึ้นมากะทันหัน จึงเอ่ยขึ้นว่า ประธานหยางครับ ตรงนี้คนเยอะ พวกเราอยู่ตรงนี้ก็คงช่วยอะไรไม่ได้เป็นชิ้นเป็นอัน ดีไม่ดีอาจจะไปเกะกะการทำงานของพวกเขาด้วยซ้ำ เอาอย่างนี้ดีไหมครับ ไปนั่งพักดื่มชาที่ห้องทำงานผมสักหน่อยดีไหมครับ

เอาสิ คราวก่อนมาแบบรีบๆ คราวนี้จะได้ไปลองชิมชาดีๆ ของเธอซะหน่อย พูดจบทั้งสองคนก็หันหลังเดินออกจากศูนย์ส่งมอบ มุ่งหน้าไปยังแผนกโครงการ

ระหว่างทางหลิวหยางก็เป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อน ประธานหยางครับ ที่ห้องทำงานผมยังมีชาเถี่ยกวนอินที่ยังไม่ได้แกะกล่องอยู่อีกกระป๋องนึง ถ้าคุณดื่มแล้วถูกปาก ตอนกลับก็หยิบติดมือไปได้เลยนะครับ

ประธานหยางหัวเราะ โอ้โห ใจป้ำขนาดนี้เลยเหรอ ชานั่นราคาไม่ถูกเลยนะ เธอตัดใจให้ได้เหรอ

คุณก็พูดไป มีอะไรที่ผมจะตัดใจไม่ได้ล่ะครับ ผมน่ะดื่มชาแบบดื่มส่งๆ ไปงั้นแหละ ชาดีแค่ไหนมาอยู่กับผมก็เสียของเปล่าๆ ชานี้ต้องไปอยู่ในมือคุณถึงจะเรียกว่าได้เจอคนที่รู้จริง แต่ว่านะ หลิวหยางพูดด้วยน้ำเสียงทีเล่นทีจริง หัวหน้าครับ ถ้าคุณเอาชาผมไปแล้ว วันหลังก็ต้องนึกถึงความดีของผมบ้างนะครับ

ประธานหยางถูกการติดสินบนและการทวงบุญคุณอย่างโจ่งแจ้งของเขาทำเอาหัวเราะลั่น แค่นเสียงหัวเราะแล้วพูดว่า อืม ที่เธอพูดมาก็มีเหตุผล กินของเขาปากก็ต้องอ่อน รับของเขามือก็ต้องอ่อน ดูท่าทางหลังจากส่งมอบโครงการนี้เสร็จ คงต้องเพิ่มภาระให้เธอสักหน่อยแล้วล่ะ ต้องจัดหางานที่ท้าทายกว่านี้ให้ทำซะหน่อย ไม่อย่างนั้นคงจะรู้สึกผิดกับชาชั้นดีที่แฝงไปด้วยจุดประสงค์แอบแฝงกระป๋องนี้ของเธอแย่เลย

ทั้งสองคนสบตากันแล้วก็หัวเราะลั่นออกมา ท่ามกลางเสียงหัวเราะนั้น ไม่เพียงแต่จะมีความสนิทสนมระหว่างเจ้านายกับลูกน้อง แต่ยังมีความเข้าใจที่ตรงกันถึงอนาคตโดยไม่ต้องเอื้อนเอ่ยออกมาอีกด้วย

การส่งมอบพร้อมกันระยะเวลาสองวันได้สิ้นสุดลงในที่สุด ถึงแม้ในระหว่างนั้นจะมีอุปสรรคเล็กๆ น้อยๆ บ้าง แต่ภายใต้การรับมืออย่างเต็มที่และการตอบสนองอย่างรวดเร็วของทีมงานโครงการและผู้รับเหมาทุกราย ปัญหาทั้งหมดก็ได้รับการจัดการและบรรเทาลงอย่างทันท่วงที ไม่ได้ลุกลามจนกลายเป็นเหตุการณ์ความวุ่นวายหมู่ที่ส่งผลกระทบต่อภาพรวม โดยรวมแล้วการส่งมอบเป็นไปอย่างราบรื่น ความพึงพอใจของลูกบ้านก็สูงเกินกว่าที่คาดการณ์ไว้

คืนวันอาทิตย์ หลิวหยางก็ได้ทำตามสัญญาที่ให้ไว้ก่อนหน้านี้ เขาเป็นเจ้ามือเลี้ยงอาหารค่ำพนักงานระดับบริหารของแผนกโครงการทุกคน รวมถึงผู้จัดการโครงการของทั้งผู้รับเหมาหลักและผู้รับเหมาช่วง ที่ภัตตาคารอาหารหวยหยางระดับดูดีแห่งหนึ่งใกล้ๆ โครงการ นั่งกันเต็มๆ ถึงสองโต๊ะใหญ่ รวมแล้วยี่สิบกว่าคน

เพื่อนร่วมงานจากแผนกโครงการ ตั้งแต่หวังเฟยไปจนถึงวิศวกรเฉพาะทางแต่ละคนต่างก็ผลัดกันลุกขึ้นยืนชนแก้วคารวะหลิวหยาง เพื่อขอบคุณสำหรับการเป็นผู้นำของเขาในช่วงเวลาที่ผ่านมา คนจากฝั่งผู้รับเหมายิ่งไม่ต้องพูดถึง กระตือรือร้นกันสุดๆ ถึงยังไงหลิวหยางก็ไม่เคยจงใจกลั่นแกล้งพวกเขาเพื่อผลประโยชน์ส่วนตัวเลย ไม่ว่าสิ่งที่พวกเขาพูดออกมาจะเป็นแค่คำพูดตามมารยาทหรือออกมาจากใจจริง หลิวหยางก็ตอบรับไมตรีและชนแก้วด้วยทั้งหมดไม่มีปฏิเสธ

ในขณะที่เขาเริ่มรู้สึกว่าแอลกอฮอล์เริ่มออกฤทธิ์ อู๋จงที่นั่งอยู่เยื้องๆ กันก็อาศัยจังหวะที่เข้ามาชนแก้ว วางเหยือกแบ่งเหล้าของตัวเองลงข้างๆ หลิวหยาง แล้วกระซิบเสียงเบาว่า ผู้จัดการหลิว เหยือกนี้ของผมผสมน้ำแร่ไปครึ่งนึงแล้วครับ

หลิวหยางมีสีหน้าเรียบเฉย เพียงแค่อาศัยจังหวะที่ยกแก้วขึ้นส่งสายตาชื่นชมไปให้อู๋จง ไม่เลวเลย เป็นคนหูตาไวและรู้ว่าต้องจัดการยังไง ไม่อย่างนั้นคืนนี้เก้าในสิบส่วนเขาคงต้องโดนคนหามกลับไปแน่ๆ

พอมีฝ่ายสนับสนุนด้านเสบียงแล้ว หลิวหยางก็ดื่มได้อย่างสบายใจยิ่งขึ้น ทั้งยังคงความกระตือรือร้นไว้ได้ และก็ไม่ถึงกับเสียกิริยา

ช่วงใกล้จะจบงาน หลิวหยางเตรียมจะเรียกพนักงานมาเก็บเงิน นึกไม่ถึงว่าผู้จัดการจางจากบริษัทเยว่ซื่อหยวนจิ่งจะเดินหัวเราะร่วนเข้ามาหา ผู้จัดการหลิว บิลนี้ผมจัดการเรียบร้อยแล้วครับ วันนี้คุณคือพระเอกของงาน จะปล่อยให้คุณเสียเงินได้ยังไงล่ะครับ ถือซะว่าบริษัทเราขอเป็นเจ้ามือเพื่อขอบคุณสำหรับความดูแลของคุณในช่วงที่ผ่านมาก็แล้วกันครับ

หลิวหยางก็ไม่ได้คิดมากอะไร ยิ้มพลางตบไหล่ผู้จัดการจาง ผู้จัดการจาง คุณนี่เกรงใจกันเกินไปแล้ว ได้เลย งั้นครั้งนี้ก็ต้องขอบคุณมากนะครับ พวกเราทำงานร่วมกันอย่างมีความสุข วันหลังก็อาจจะมีโอกาสได้ร่วมงานกันอีก อนาคตยังอีกยาวไกลครับ

ผู้จัดการหลิวพูดถูกครับ อนาคตยังอีกยาวไกล วันหน้าถ้ามีอะไรที่บริษัทเยว่ซื่อหยวนจิ่งของเราพอจะช่วยได้ ผู้จัดการหลิวแค่เอ่ยปากมาได้เลยครับ พวกเรายินดีทุ่มเทให้อย่างเต็มที่แน่นอนครับ

พูดคุยตามมารยาทกันอีกสองสามประโยค หลิวหยางก็เดินไปส่งผู้จัดการจางและผู้รับผิดชอบจากผู้รับเหมาอีกหลายท่านที่หน้าประตูภัตตาคาร และมองดูพวกเขาขึ้นรถจากไป

จากนั้นหลิวหยางก็เดินกลับเข้าไปที่ล็อบบี้ชั้นหนึ่งเพื่อหยิบกระเป๋าเป้และกระเป๋าแล็ปท็อป เตรียมตัวกลับไปพักที่หอพักของเครือบริษัท เพราะเช้าพรุ่งนี้เขาต้องเข้าไปที่สำนักงานใหญ่เพื่อรายงานสถานการณ์การส่งมอบโครงการให้เถ้าแก่สวี่ทราบ และถือโอกาสคุยเรื่องที่จะไปเมืองอู่ซื่อด้วย หอพักของเครือบริษัทอยู่ใกล้สำนักงานใหญ่มากกว่า ย่อมสะดวกกว่า

ขณะที่หลิวหยางกำลังโบกเรียกแท็กซี่อยู่ริมถนน รถซานตาน่าสีดำที่คุ้นตาก็แล่นมาจอดตรงหน้าเขา

ผู้จัดการหลิว ขึ้นรถเถอะครับ เดี๋ยวผมไปส่งคุณที่หอพักเครือบริษัทเองครับ วิศวกรอู๋พูดขึ้น

หลิวหยางมองเข้าไปในรถแล้วถามว่า วิศวกรอู๋ คืนนี้คุณก็ดื่มเหล้าไปไม่ใช่เหรอ ขับไหวไหมเนี่ย อย่าฝืนนะ

ผู้จัดการหลิววางใจได้เลยครับ ผมดื่มไปแค่สองจอกเล็กๆ เอง แถมยังเป็นตอนที่ชนแก้วกับคุณด้วย ตอนนี้สร่างตั้งนานแล้วครับ ผมรู้ว่าพรุ่งนี้คุณมีธุระสำคัญ ก็เลยตั้งใจยั้งๆ ไว้ ไม่ได้ดื่มเยอะครับ

หลิวหยางจึงเปิดประตูรถแล้วเข้าไปนั่งที่เบาะหน้าข้างคนขับ ดึงเข็มขัดนิรภัยมาคาดไปพลางถามไปพลาง มิน่าล่ะ ครึ่งหลังของงานถึงไม่ค่อยเห็นหน้านายเลย ที่แท้ก็แอบแวบไปเอารถที่โครงการนี่เอง

อู๋จงมองดูสภาพการจราจรด้านหน้า พอได้ยินก็หัวเราะ ผู้จัดการหลิว คุณอย่าเรียกผมว่าวิศวกรอู๋เลยครับ ฟังดูห่างเหินยังไงก็ไม่รู้ เรียกผมว่าเสี่ยวอู๋ หรือจะเรียกอู๋จงไปเลยก็ได้ครับ พ่อกับแม่ตั้งชื่อนี้ให้ผมก็เพราะหวังให้ผมเป็นคนซื่อสัตย์และพึ่งพาได้น่ะครับ

เอาสิอู๋จง ฉันจำได้ว่านายเรียนจบจากมหาวิทยาลัยเซินเจิ้นใช่ไหม ตอนนี้ซื้อบ้านแต่งงานที่เมืองเย่ว์แล้วหรือยังล่ะ

ผู้จัดการหลิวครับ พูดไปก็กลัวคุณจะหัวเราะเยาะ ผมเรียนจบมหาวิทยาลัยเซินเจิ้นก็จริง แต่ในเมืองเย่ว์แห่งนี้ คนจบมหาวิทยาลัยเซินเจิ้นมีถมเถไปครับ ผมเรียนจบมาห้าปีแล้วยังไม่ได้ซื้อบ้านเลยครับ สาเหตุหลักๆ ก็คือช่วงสองปีมานี้ราคาบ้านในเมืองเย่ว์พุ่งขึ้นเร็วไปหน่อย จะหวังพึ่งแค่เงินเดือนมาเก็บเป็นเงินดาวน์มันก็ยากเกินไปครับ เรื่องแต่งงานยิ่งไม่ต้องพูดถึงเลย ไม่มีบ้านไม่มีรถ ผู้หญิงที่ไหนเขาจะอยากมาลำบากกับผมล่ะครับ

เมื่อปีที่แล้วตอนกลับบ้านเกิดช่วงตรุษจีน ก็ฝากคนช่วยแนะนำให้คนนึง คบกันได้สักพัก สุดท้ายก็เลิกกันไปครับ เขาอ้างว่าผมไม่มีความมั่นคงในเมืองเย่ว์ มองไม่เห็นอนาคตเลยครับ

หลิวหยางพยักหน้า ในชาติก่อนเขาก็เคยผ่านจุดนี้มาเหมือนกัน เลิกกันไปก็ดีแล้วล่ะ แสดงว่าผู้หญิงคนนั้นสายตาสั้น มองไม่เห็นศักยภาพในตัวนาย บ้านเกิดนายอยู่ที่ไหนล่ะ

อยู่เมืองซิ่นซื่อครับ ที่บ้านเรา เฮ้อ มันยากจนเกินไปครับ ไม่อย่างนั้นใครจะอยากจากบ้านมาทำงานไกลขนาดนี้ล่ะครับ ปีๆ นึงแทบจะไม่ได้กลับบ้านเกิดเลย

หลิวหยางหัวเราะ ของฉันยิ่งแย่กว่านายอีก ฉันเป็นคนมณฑลหว่าน เวลาอยู่ข้างนอกคนอื่นเขาก็ชอบบอกว่ามณฑลหว่านของเราเป็น บ้านเกิดขอทาน กันทั้งนั้น

อู๋จงได้ยินก็หัวเราะออกมาเช่นกัน ก่อนจะพูดล้อเลียนตัวเอง ฮ่าๆ ผู้จัดการหลิว คำพูดนี้ผมเคยได้ยินมาจริงๆ ครับ แต่ของมณฑลเหอของเรานี่สิหนักกว่า ตอนอยู่ข้างนอกมันมีคำคล้องจองกันไม่ใช่เหรอครับว่า ประชากรพันล้านคนเป็นพวกสิบแปดมงกุฎไปแล้วเก้าร้อยล้านคน ส่วนคนมณฑลเหอก็คือหัวหน้าผู้ฝึกสอน ออกมาอยู่ข้างนอก บางทีผมยังไม่กล้าบอกเลยว่าเป็นคนมณฑลเหอ ไม่อย่างนั้นใครๆ ก็ต้องคอยระแวงผมไปหมด

ภายในห้องโดยสารตกอยู่ในความเงียบไปสองสามวินาที ชายหนุ่มสองคนที่มาจากต่างมณฑลแต่กลับต้องแบกรับป้ายกำกับแห่งอคติทางภูมิภาคเหมือนๆ กัน ในเวลานี้กลับมีความรู้สึกร่วมกันอย่างน่าประหลาด มันเป็นประสบการณ์ร่วมกันของคนที่ต้องจากบ้านเกิดมาเผชิญโชคในยุคแรกเริ่ม ซึ่งแฝงไปด้วยความรู้สึกขมขื่นอยู่ลึกๆ