บทที่ 95 วัฒนธรรมเฉพาะตัวของเจียงเฉิง

เฮ้อ ทำไงได้ หลิวหยางถอนหายใจ ก็เพราะความจนนั่นแหละ รอให้ต่อไปเศรษฐกิจประเทศพัฒนาขึ้น ช่องว่างระหว่างภูมิภาคลดลง พวกคำพูดเหยียดภูมิภาคแย่ๆ พวกนี้ก็จะค่อยๆ น้อยลงไปเอง

อู๋จงดูเหมือนจะไม่ได้มองโลกในแง่ดีขนาดนั้น เศรษฐกิจดีขึ้น ก็ไม่รู้ว่าจะมีประโยชน์อะไรกับหมู่บ้านในชนบทบ้านเกิดเรา คนที่ต้องออกไปทำงานรับจ้างก็ยังต้องออกไป คนที่ต้องทำนาก็คงยังต้องทำนาต่อไป ไม่รู้ว่าจะต้องรอไปจนถึงเมื่อไหร่

หลิวหยางไม่ได้สานต่อหัวข้อสนทนาอันยิ่งใหญ่นี้ต่อ เขามาคุยกับอู๋จงเพราะมีจุดประสงค์ที่ชัดเจน อู๋จง ถ้าเกิดว่า ผมหมายถึงถ้าเกิดว่านะ เครือบริษัทจะตั้งบริษัทสาขาภูมิภาคแห่งใหม่ในต่างถิ่น อย่างเช่นไปบุกเบิกตลาดที่เมืองอู่ซื่อ คุณยินดีจะไปกับผมไหม

สาเหตุที่เขาถามแบบนี้ เป็นเพราะเขาถูกใจอู๋จงจริงๆ จากการสังเกตในช่วงที่ผ่านมา เจ้าหมอนี่ทำงานละเอียดรอบคอบ หัวไว มีความสามารถในการปฏิบัติงานสูง แถมยังมีไหวพริบและรู้จักกาลเทศะ

งานของแผนกบริหารงานทั่วไปดูเหมือนจะจุกจิก แต่จริงๆ แล้วทดสอบความสามารถในการประสานงาน การบริการ และการแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้าของคนมาก ถือเป็นบทบาทที่ขาดไม่ได้ในช่วงเริ่มต้นของบริษัทสาขาภูมิภาค และที่หายากยิ่งกว่าก็คืออู๋จงมีความตั้งใจที่จะเข้าหาเขาด้วยตัวเอง

ส่วนทางด้านอู๋จง นับตั้งแต่หลิวหยางเข้ามารับช่วงโครงการ เขาก็เฝ้าคิดหาวิธีที่จะเกาะขาใหญ่ที่ดูมีศักยภาพไร้ขีดจำกัดนี้ให้ได้มาตลอด คิดไม่ถึงเลยว่าเซอร์ไพรส์จะมาเร็วขนาดนี้ ถึงกับทำให้มือที่จับพวงมาลัยอยู่กำแน่นขึ้นมากะทันหัน

ผู้จัดการหลิว ผม ผมยินดีครับ ผมยินดีแน่นอน เมืองซิ่นซื่ออยู่ใกล้กับเมืองอู่ซื่อมาก นั่งรถไฟแค่ไม่กี่ชั่วโมงก็ถึง ตอนเด็กๆ ผมยังเคยไปเมืองอู่ซื่อกับพ่อตั้งหลายครั้งเลยนะครับ

หลิวหยางเห็นเขาตอบสนองแรงขนาดนี้ ก็กลัวว่าเขาจะตื่นเต้นจนขับรถตกคูน้ำไปเสียก่อน จึงรีบเตือนว่า ใจเย็นๆ ใจเย็นๆ มองทางให้ดี ความปลอดภัยต้องมาก่อน

ขอโทษทีครับผู้จัดการหลิว อู๋จงเองก็รู้ตัวว่าเสียอาการ เมื่อกี้ตื่นเต้นไปหน่อยครับ ผู้จัดการหลิว พวกเรา จะไปกันประมาณช่วงไหนเหรอครับ

เวลาที่แน่นอนยังไม่ได้กำหนดตายตัว แต่คาดว่าน่าจะเร็วๆ นี้แหละ ประมาณปลายเดือนล่ะมั้ง หลิวหยางบอกกรอบเวลาคร่าวๆ แล้วกำชับว่า แต่ว่า เรื่องนี้ตอนนี้ยังไม่ได้ข้อสรุปนะ เครือบริษัทจะตัดสินใจขั้นสุดท้ายยังไง ประธานสวี่จะอนุมัติหรือเปล่าก็ยังไม่แน่ เพราะฉะนั้นเรื่องที่ผมคุยกับคุณวันนี้ ห้ามเอาไปแพร่งพรายให้ใครฟังเด็ดขาด รวมถึงเพื่อนร่วมงานในแผนกโครงการด้วย รอฟังประกาศอย่างเป็นทางการจากผม เข้าใจไหม

เข้าใจแล้วครับ ผู้จัดการหลิววางใจได้เลย ผมอู๋จงเป็นคนเก็บความลับเก่ง ผมจะไม่บอกใครเด็ดขาด

หลิวหยางพยักหน้าแล้วไม่ได้พูดอะไรต่อ เอนหลังพิงเบาะหลับตาพักผ่อน

แต่อู๋จงในตอนนี้ภายในใจกลับมีคลื่นลมพัดกระหน่ำ ไปเมืองอู่ซื่อ ตามผู้จัดการหลิวไปบุกเบิกตลาดใหม่ นี่มันโอกาสทองหล่นทับชัดๆ เขาแอบตั้งปณิธานในใจ ว่าจะต้องคว้าโอกาสนี้ไว้ให้แน่น

เมื่อมาถึงใต้ตึกหอพัก ก่อนลงจากรถหลิวหยางก็ยังกำชับอู๋จงซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า ขากลับขับรถช้าๆ หน่อยนะ ระวังความปลอดภัยด้วย ถึงแล้วก็ส่งข้อความมาบอกด้วยล่ะ

ได้ครับผู้จัดการหลิว คุณรีบพักผ่อนเถอะครับ อู๋จงพยักหน้ารัวๆ

มองดูหลิวหยางเดินเข้าตึกหอพักไป อู๋จงถึงได้พ่นลมหายใจยาวออกมา เขาไม่ได้ขับรถออกไปทันที แต่เงียบๆ นั่งอยู่ในรถครู่หนึ่ง จากนั้นถึงค่อยสตาร์ทรถกลับไปยังแผนกโครงการ

หลิวหยางสะพายกระเป๋าเป้และกระเป๋าใส่แล็ปท็อปกลับมาถึงหอพัก เพิ่งจะเอื้อมมือไปปิดประตูและกำลังจะคลำหาสวิตช์ไฟบนกำแพง ประตูห้องน้ำก็เปิดออก ร่างกลมดิกสีขาวจั๊วะขนาดใหญ่ก็พรวดพราดออกมาโดยไม่มีสัญญาณเตือนใดๆ

เชี่ย

เสียงร้องอุทานสองเสียงดังขึ้นแทบจะพร้อมกัน เจ้าอ้วนหลิวหย่งจั๋วถูกเงาคนที่จู่ๆ ก็โผล่มาในความมืดตรงประตูหลอกเอาเสียจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง สบถคำด่าออกมาอย่างลืมตัว ไขมันทั่วทั้งตัวสั่นกระเพื่อมอย่างรุนแรง หลิวหยางเองก็ตกใจจนสะดุ้งเฮือก

พอมองเห็นชัดๆ ว่าเป็นเจ้าอ้วน หลิวหยางก็ทั้งโมโหทั้งขำ ชี้หน้าเจ้าอ้วนแล้วบ่นอย่างรังเกียจ เจ้าอ้วน แกนี่มันมีนิสัยเสียอะไรวะเนี่ย อาบน้ำเสร็จออกมาไม่ใส่เสื้อผ้าหรือไง ดูสิ ตกใจจนหดกลับเข้าไปหมดแล้ว

เจ้าอ้วนเพิ่งจะตั้งสติจากความตกใจได้ พอก้มหน้าลงมองก็ไม่มีกะจิตกะใจจะมาเถียงกับหลิวหยาง รีบเอามือกุมเป้าวิ่งกลับเข้าห้องตัวเองไปทันที

หลิวหยางจงใจส่งเสียงตะโกนไล่หลังไป เจ้าอ้วน แกคงไม่ได้ฉวยโอกาสตอนที่ฉันไม่อยู่ แอบพาผู้หญิงกลับมาหรอกนะ

ได้ยินเพียงเสียงตะโกนด่าอย่างหัวเสียดังมาจากในห้องของเจ้าอ้วน หลิวหยาง ไอ้เวรเอ๊ย แกคิดว่าฉันเป็นเหมือนแกหรือไงวะ

หลิวหยางไม่แหย่เขาเล่นอีก เอากระเป๋าเป้และกระเป๋าคอมพิวเตอร์ไปเก็บในห้อง พอเขาเดินออกจากห้อง เจ้าอ้วนก็ใส่เสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว และกำลังยืนพิงอยู่หน้าประตูห้องของหลิวหยางด้วยสีหน้าหงุดหงิด

หลิวหยางปรายตามองเขาแวบหนึ่ง แล้วเบี่ยงตัวแทรกตัวผ่านข้างๆ เขาไป เอ้า แขม่วพุงหน่อย ขวางทางแล้วเนี่ย

เจ้าอ้วนไม่ได้ขยับตัว แต่กลับเดินตามหลังหลิวหยางมาที่หน้าประตูห้องครัว มองดูหลิวหยางหยิบโค้กกระป๋องเย็นเฉียบออกมาจากตู้เย็น ถึงได้ลองหยั่งเชิงถามดู หลิวหยาง โครงการของพวกนายส่งมอบเสร็จหมดแล้วไม่ใช่เหรอ ครั้งนี้กะจะย้ายกลับมาอยู่ถาวรเลยใช่ไหม

หลิวหยางดึงสลักกระป๋องดังป๊อกแล้วกระดกดื่มไปอึกหนึ่ง จากนั้นก็ปรายตามองเจ้าอ้วนแล้วตั้งใจแซว ทำไม ยังจะปากแข็งบอกว่าไม่ได้พาผู้หญิงกลับมาอีกเหรอ ดูจากท่าทางแกแล้ว กลัวว่าฉันจะกลับมาอยู่ถาวรแล้วไปกวนเวลาโลกส่วนตัวของแกสองคนสิท่า

ไสหัวไปเลย พอเจ้าอ้วนร้อนรนก็เผลอหลุดภาษาถิ่นตงเป่ยออกมา คาดว่าช่วงนี้คงดูซีรีส์เรื่องหม่าต้าส่วยมาไม่น้อย ใครมันจะมีโลกส่วนตัวสองต่อสองวะ ถามเรื่องจริงจังอยู่นะเว้ย

หลิวหยางกลัวว่าเจ้าอ้วนจะโมโหจริงๆ ก็เลยเลิกเล่น พรุ่งนี้เช้าต้องไปรายงานสถานการณ์การส่งมอบโครงการให้ประธานสวี่ฟัง รายงานเสร็จก็จะกลับไปที่โครงการเลย อีกอย่างเรื่องส่งมอบงานก็ยังไม่เรียบร้อย ช่วงนี้ก็ยังคงต้องพักอยู่ที่โครงการนั่นแหละ คราวนี้แกสบายใจได้หรือยังล่ะ พูดจบเขาก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้อีก

ฉันจะมีอะไรให้ต้องสบายใจหรือไม่สบายใจล่ะ แกอยากจะพักที่ไหนมันก็เรื่องของแก เข้าเรื่องเลยดีกว่า พรุ่งนี้ที่แกจะไปรายงานกับเถ้าแก่สวี่ กะว่าจะเกริ่นเรื่องไปบุกเบิกตลาดที่เมืองอู่ซื่อด้วยใช่ไหม

หลิวหยางพยักหน้า อืม ก็จะถือโอกาสเกริ่นๆ หยั่งเชิงดูหน่อย จู่ๆ เขาก็นึกเรื่องอื่นขึ้นมาได้ จึงถามว่า จริงสิ ก่อนหน้านี้ที่ประธานสือของพวกนายบอกว่าจะเลื่อนขั้นให้นายเป็นผู้ช่วยผู้จัดการน่ะ มีความคืบหน้าอะไรไหม ถึงขั้นไหนแล้วล่ะ

พอพูดถึงเรื่องนี้ใบหน้าของเจ้าอ้วนก็บานแฉ่ง ใกล้จะเรียบร้อยแล้วล่ะ กะว่าปลายเดือนก็น่าจะมีประกาศอย่างเป็นทางการออกมา

แบบนั้นก็ดี ก่อนไปเมืองอู่ซื่อถ้าได้ตำแหน่งผู้ช่วยผู้จัดการอย่างเป็นทางการติดตัวไป พอไปถึงที่นู่นเวลาเป็นโต้โผจัดตั้งงานฝ่ายบุคคลก็จะได้ดูมีน้ำหนักหน่อย ไม่อย่างนั้นขืนไปแบบเป็นแค่เจ้าหน้าที่ธรรมดาๆ คงคุมใครเขาไม่อยู่หรอก

เจ้าอ้วนได้ยินดวงตาเล็กๆ ก็เปล่งประกายขึ้นมา แบบนั้นก็เยี่ยมไปเลยสิ ถ้าเกิดได้ไปจริงๆ นะ พอถึงเมืองอู่ซื่อเมื่อไหร่ น้องชายคนนี้จะเลี้ยงอาบน้ำที่ร้านที่ดีที่สุดให้นายเอง พวกเราจะได้ไปสัมผัสวัฒนธรรมเฉพาะตัวของเมืองเจียงเฉิงกันซะหน่อย

หลิวหยางได้ยินก็มองค้อนเจ้าอ้วนอย่างหงุดหงิด แกเล่นตลกอะไรกับฉันเนี่ย ถ้าถึงตอนนั้นจริงๆ อย่างน้อยๆ ฉันก็นับว่าเป็นผู้รับผิดชอบระดับภูมิภาคแล้วนะ จะให้ตามแกไปหมกตัวอยู่แต่ในสถานที่แบบนั้นทุกวี่ทุกวันได้ยังไงล่ะ ระวังเรื่องภาพลักษณ์หน่อยได้ไหม มันไม่สมฐานะแล้วเว้ย

เจ้าอ้วนถูกตอกกลับก็เบ้ปาก ชิ โคตรจะสร้างภาพเลย เมื่อก่อนเห็นไปบ่อยกว่าใครเพื่อน

เจ้าอ้วน แกพูดว่าอะไรนะ