บทที่ 96 สร้างเหิงต้าขึ้นใหม่อีกยี่สิบแห่ง

เปล่า ไม่ได้พูดอะไร เจ้าอ้วนรีบโบกมือ ผมบอกว่าผู้จัดการหลิวมีวิสัยทัศน์กว้างไกล มองการณ์ไกลต่างหาก เอ้อ ดึกมากแล้ว ผมไปนอนก่อนนะ พรุ่งนี้ต้องไปทำงานอีก พูดจบโดยไม่รอให้หลิวหยางตอบสนอง เขาก็มุดกลับเข้าห้องตัวเองแล้วปิดประตูไปอย่างรวดเร็ว

หลิวหยางมองประตูห้องที่ปิดสนิทแล้วส่ายหน้ายิ้มๆ ดื่มโค้กที่เหลือจนหมดแล้วก็กลับเข้าห้องไปนอน อาบน้ำเหรอ เอาไว้พรุ่งนี้เช้าค่อยว่ากันก็แล้วกัน

วันรุ่งขึ้นยังไม่ทันถึงแปดโมง หลิวหยางก็มาถึงสำนักงานใหญ่ของเครือบริษัท วันนี้เขาตั้งใจสวมชุดสูทลำลองสีเข้ม เซตผมมาอย่างเนี้ยบ

ขึ้นลิฟต์ตรงไปยังชั้นบนสุด วินาทีที่ประตูลิฟต์เปิดออก ก็ยังคงเป็นพี่ชายชุดดำคนเดิม แต่คราวนี้หายไปหนึ่งคน สิ่งที่ต่างไปจากการทำตามหน้าที่ในคราวที่แล้วก็คือ คราวนี้พี่ชายชุดดำเห็นหลิวหยางก็เป็นฝ่ายเอ่ยปากทักทายก่อน ผู้จัดการหลิว อรุณสวัสดิ์ครับ เถ้าแก่ยังมาไม่ถึงบริษัท คาดว่าน่าจะต้องรออีกสักพัก คุณไปนั่งรอที่โซฟาด้านข้างก่อนดีไหมครับ

หลิวหยางพยักหน้ารับอย่างเกรงใจ ได้ครับ ขอบคุณมากครับ

เขานั่งลงบนโซฟาตัวเดิมที่เคยนั่งเมื่อคราวที่แล้ว วางกระเป๋าเป้ไว้ข้างกาย ผ่านไปไม่กี่นาที เสียงติ๊งก็ดังขึ้น ประตูลิฟต์อีกตัวเปิดออก เสียงหัวเราะสดใสและกลิ่นน้ำหอมจางๆ ลอยมาก่อนเป็นอันดับแรก ตามมาด้วยหญิงสาววัยรุ่นห้าหกคนที่สวมชุดยูนิฟอร์มเหมือนกันเดินออกมา แต่ละคนดูสวยสดใสสมวัย

เมื่อพวกเธอเห็นว่ามีชายหนุ่มคนหนึ่งนั่งอยู่หน้าโซนห้องทำงานของเถ้าแก่ก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย พากันมองมาทางหลิวหยางด้วยความอยากรู้อยากเห็น และยังซุบซิบกระซิบกระซาบกันเองด้วย

หลิวหยางสบตากับพวกเธอแล้วก็มองสำรวจพวกเธอด้วยความอยากรู้อยากเห็นเช่นกัน เพียงแต่จุดที่ทั้งสองฝ่ายอยากรู้อยากเห็นนั้นมันต่างกันก็เท่านั้นเอง

ประมาณแปดโมงครึ่ง ร่างของเถ้าแก่สวี่ก็ปรากฏขึ้นที่หน้าลิฟต์ ด้านหลังมีบอดี้การ์ดชุดดำอีกคนที่เห็นเมื่อคราวที่แล้วเดินตามมา

หลิวหยางรีบเดินเข้าไปต้อนรับทันที อรุณสวัสดิ์ครับอาจารย์

โอ๊ะ หลิวหยาง มาเช้าดีนี่ ไป เข้าไปคุยกันข้างใน

ครับ หลิวหยางรับคำ เบี่ยงตัวเดินตามหลังเถ้าแก่สวี่ไปครึ่งก้าว บอดี้การ์ดหน้าประตูได้ดึงประตูเปิดออกล่วงหน้าไปก้าวหนึ่งแล้ว หลิวหยางเดินตามหลังเถ้าแก่สวี่เข้าไป จึงได้สัมผัสกับความรู้สึกคนมาประตูเปิดดูบ้าง ในหัวอดไม่ได้ที่จะนึกถึงฉากเด็ดที่แพร่หลายว่อนเน็ตในชาติก่อน

ตามข่าวลือเวลาเถ้าแก่สวี่ปรากฏตัว แค่ขยับไหล่เบาๆ เสื้อโค้ทที่คลุมไหล่อยู่ก็จะเลื่อนหลุดลงมาตามแรง และบอดี้การ์ดที่ตามติดมาด้านหลังก็จะรับไว้ได้อย่างแม่นยำ ท่วงท่าลื่นไหลต่อเนื่อง เผยให้เห็นถึงมาดของลูกพี่ใหญ่ หลิวหยางเมื่อกี้ยังเผลอเตรียมจะก้าวไปข้างหน้าครึ่งก้าวตามสัญชาตญาณ กะว่าจะลองทำตามดูเพื่อโชว์ผลงานสักหน่อย

น่าเสียดายที่วันนี้เถ้าแก่สวี่สวมเสื้อโค้ททับไว้บนตัว ทำให้ความคิดของหลิวหยางไม่มีโอกาสได้ใช้งาน แต่ตอนที่เถ้าแก่สวี่เดินไปถึงหลังโต๊ะทำงานแล้วถอดเสื้อโค้ทออก หลิวหยางก็ยังตาไวรับมาถือไว้ แล้วนำไปแขวนไว้บนไม้แขวนเสื้อไม้แท้ด้านข้างอย่างระมัดระวัง โชคดีที่เจ้าอ้วนไม่อยู่ด้วย ไม่อย่างนั้นคงต้องโดนดูถูกเข้าให้แน่

ตอนนั้นเอง พนักงานเสิร์ฟที่สวมชุดกี่เพ้าก็เดินเข้ามา วางชาที่เพิ่งชงเสร็จใหม่ๆ แก้วหนึ่งลงบนโต๊ะตรงหน้าเถ้าแก่สวี่ จากนั้นก็ยกมาเสิร์ฟให้เขาแก้วหนึ่งถึงได้เดินออกไป

เถ้าแก่สวี่นั่งลงแล้วยกแก้วชาขึ้นมาเป่าใบชาที่ลอยอยู่ให้แยกออก จิบไปหนึ่งคำ แล้วมองไปทางหลิวหยางที่อยู่ฝั่งตรงข้ามพลางหัวเราะ เรื่องการส่งมอบโครงการจินปี้ซื่อจี้ฮวาหยวน เมื่อวานฉันฟังประธานหยางเล่าให้ฟังคร่าวๆ แล้ว ทำได้ไม่เลวเลย ราบรื่นกว่าที่คิดไว้เยอะ ประธานหยางน่ะชมเธอไม่ขาดปากเลยนะ

พูดพลางวางแก้วชาลงแล้วถาม เป็นยังไงบ้าง ลำดับต่อไปมีแผนยังไงล่ะ ถ้าเฟสสองเริ่มโครงการ จะรับช่วงต่อไหม หรือว่าจะกลับไปที่ศูนย์บริหารงานวิศวกรรมของเครือบริษัท

อาจารย์ครับ คราวที่แล้วตอนที่คุณมาตรวจรับงานโครงการ ความคิดที่ผมเคยเกริ่นกับคุณไว้ คุณลืมแล้วเหรอครับ

อ้อ ยังอยากจะลงไปลองดูอีกเหรอ

เถ้าแก่สวี่เห็นหลิวหยางพยักหน้า ก็เงียบไปหลายวินาทีถึงได้เอ่ยปาก หลิวหยาง ฉันไม่ได้ไม่เชื่อในความสามารถของเธอนะ ศึกจินปี้ซื่อจี้ฮวาหยวนครั้งนี้ เธอสู้ได้สวยงามมากจริงๆ พิสูจน์ให้เห็นถึงศักยภาพที่สามารถยืนหยัดด้วยตัวเองได้ แต่ว่า เขาเปลี่ยนเรื่องสนทนา

การบริหารโครงการที่เป็นรูปธรรมให้ดี กับการไปบริหารบริษัทสาขาภูมิภาคในเมืองใดเมืองหนึ่ง มันเป็นคนละเรื่องกันเลยนะ ความตื้นลึกหนาบางในวงการนี้มันลึกกว่าที่เธอจินตนาการไว้เยอะ เธออายุยังน้อย ประสบการณ์ยังตื้นเขิน พอลงไปแล้ว สิ่งที่ต้องเผชิญไม่ได้มีแค่งาน แต่ยังมีความสัมพันธ์กับคนในพื้นที่ที่ซับซ้อน การบริหารทีมงาน ความกดดันเรื่องเงินทุน หรือแม้กระทั่งการลอบกัดที่คาดไม่ถึงด้วย

อยู่ที่เครือบริษัทยังมีพวกเราคอยดูให้ แต่พอไปอยู่ต่างถิ่น เรื่องหลายๆ เรื่องก็ต้องพึ่งพาตัวเองล้วนๆ แล้ว ฉันก็แค่กลัวว่าถ้าเกิดเจออุปสรรคขึ้นมา มันจะไปทำลายความมั่นใจของเธอเอาน่ะสิ

คำพูดที่ออกมาจากใจจริงของเถ้าแก่สวี่ หลิวหยางสามารถสัมผัสได้ แต่เขาก็ยังอธิบายว่า อาจารย์ครับ ความกังวลของคุณผมเข้าใจดีครับ แต่ถึงจะไปอยู่ต่างถิ่น พวกเราก็ยังขึ้นตรงต่อเครือบริษัทอยู่ดีไม่ใช่เหรอครับ ถ้าเจอเรื่องยาก ผมจะต้องขอความช่วยเหลือจากเครือบริษัท จากคุณเป็นอันดับแรกแน่นอนครับ

อีกอย่าง วงการอสังหาริมทรัพย์ของเรา ไม่เหมือนกับวงการอินเทอร์เน็ตที่เผาเงินทิ้งแล้วมองไม่เห็นแม้แต่เงา ถ้าล้มเหลวก็คือสูญเปล่าจริงๆ ของพวกเราต่อให้แย่สุด ที่ดินมันก็ยังตั้งอยู่ตรงนั้น อย่างมากก็แค่ระยะเวลาโครงการยืดเยื้อออกไป กำไรน้อยลงหน่อยเท่านั้นเองครับ

เขาเห็นเถ้าแก่สวี่ยังคงลังเลอยู่ รู้ว่าเหตุผลธรรมดาๆ คงยากที่จะทำให้เขาใจอ่อนได้อย่างเด็ดขาด จึงตัดสินใจงัดไม้ตายสุดท้ายออกมา หลิวหยางเชื่อว่าไม้นี้น่าจะแทงทะลุกลางใจเถ้าแก่สวี่ได้อย่างแน่นอน

เขาหยิบเอกสารฉบับหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเป้ทันที เดิมทีเอกสารฉบับนี้เขาเก็บไว้ใช้ทำวิทยานิพนธ์ตอนเรียนจบปริญญาโท แต่ตอนนี้คงต้องเอาออกมาใช้ก่อนแล้ว หัวข้อเอกสารคือ การศึกษาเบื้องต้นเกี่ยวกับรูปแบบการพัฒนาแบบหมุนเวียนเร็วขององค์กรอสังหาริมทรัพย์ และวิสัยทัศน์ในการนำมาประยุกต์ใช้กับเหิงต้า

เขาวางเอกสารลงตรงหน้าเถ้าแก่สวี่ เถ้าแก่สวี่มองหลิวหยางด้วยความสงสัยเล็กน้อย จากนั้นก็หยิบเอกสารขึ้นมาเปิดอ่าน

เถ้าแก่สวี่ยิ่งอ่านแววตาก็ยิ่งเป็นประกาย เอกสารอธิบายอย่างชัดเจนว่าอะไรคือการหมุนเวียนเร็ว นั่นก็คือรูปแบบการพัฒนาแบบสามสูงหนึ่งต่ำ ได้แก่ หนี้สินสูง เลเวอเรจสูง หมุนเวียนเร็ว และต้นทุนต่ำ ชำแหละรายละเอียดอย่างลึกซึ้งว่า จะต้องทำอย่างไรถึงจะสามารถสร้างวงจรที่รวดเร็วแบบได้ที่ดินปุ๊บเริ่มสร้างปั๊บ เริ่มสร้างปุ๊บเริ่มขายปั๊บ ขายปุ๊บดึงเงินทุนกลับมาปั๊บ ผ่านการออกแบบผลิตภัณฑ์ที่ได้มาตรฐาน การจัดซื้อรวมศูนย์ การก่อสร้างที่รวดเร็ว การตลาดที่แม่นยำ และการดึงเงินทุนกลับอย่างมีประสิทธิภาพ เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพการใช้เงินทุนให้เกิดประโยชน์สูงสุด และทำให้ขนาดขององค์กรขยายตัวทวีคูณเป็นรูปเรขาคณิต

ถ้าไม่ติดว่าต้องรักษาภาพพจน์และสถานการณ์ เถ้าแก่สวี่ก็อยากจะตะโกนใส่หน้าหลิวหยางจริงๆ ว่า แกนี่มันเป็นอัจฉริยะจริงๆ ว่ะ

หลิวหยางรู้ว่าได้จังหวะแล้ว จึงตีเหล็กตอนกำลังร้อน อาจารย์ครับ สิ่งที่เรียกว่ารูปแบบหมุนเวียนเร็ว แก่นแท้ของมันก็คือการใช้แนวคิดทางการเงินมาทำอสังหาริมทรัพย์ ใช้เลเวอเรจของเวลามางัดสเกลให้ใหญ่ขึ้นครับ

หัวใจหลักของมันก็คือสี่เร็ว ได้แก่ กว้านซื้อที่ดินให้เร็ว พัฒนาให้เร็ว ขายให้เร็ว และดึงเงินทุนกลับมาให้เร็ว เหิงต้าของเราก่อตั้งช้ากว่าว่านเคอกับปี้กุ้ยหยวนไปมาก ถ้ามัวแต่ตามก้นเขาไปทีละก้าว ช่องว่างก็จะยิ่งห่างออกไปเรื่อยๆ ถ้าอยากจะไล่ตามให้ทันและก้าวกระโดดข้ามขั้น การเดินตามเส้นทางปกติมันไปไม่รอดหรอกครับ พวกเราต้องใช้แผนพิสดารเพื่อเอาชนะ

จะเอาชนะด้วยอะไร ก็ต้องเอาชนะด้วยสเกลที่ใหญ่ไงครับ ขอแค่สเกลใหญ่ขึ้น อิทธิพลของแบรนด์ ต้นทุนการระดมทุน อำนาจการต่อรองในการจัดซื้อ แรงดึงดูดบุคลากร ทุกสิ่งทุกอย่างถึงจะก่อตัวเป็นวงจรเชิงบวก และอาวุธที่ดีที่สุดในการสร้างการเติบโตแบบก้าวกระโดดของสเกล ก็คือรูปแบบการพัฒนาแบบหมุนเวียนเร็วที่เขียนไว้ในเอกสารฉบับนี้แหละครับ

หลิวหยางเหลือบมองเถ้าแก่สวี่แวบหนึ่ง จากนั้นก็พูดด้วยวาทศิลป์ที่ปลุกเร้าอารมณ์อย่างสุดขีด อาจารย์ครับ ผมเชื่อว่าขอเพียงแค่พวกเราสามารถผลักดันรูปแบบนี้ไปได้อย่างแน่วแน่และไม่ย่อท้อ ปรับปรุงให้ดีขึ้นในทุกๆ ขั้นตอน ก็มีความเป็นไปได้สูงมากที่ภายในห้าถึงสิบปีข้างหน้า เราจะสามารถสร้างเหิงต้าในวันนี้ขึ้นมาใหม่อีกยี่สิบแห่งได้เลยครับ

สิบวันแรกของการเปิดตัวหนังสือใหม่ คะแนนพุ่งขึ้นเป็นเจ็ดจุดสองคะแนนแล้ว คอมเมนต์วิจารณ์หนังสือสำคัญต่อคะแนนมากจริงๆ หวังว่าทุกคนจะช่วยคอมเมนต์ให้หน่อยนะ เพื่อนๆ ที่สนใจรบกวนช่วยเพิ่มเข้าชั้นหนังสือ กดเร่งให้อัปเดต การสนับสนุนของพวกคุณคือแรงผลักดันที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของผม ขอบคุณครับ