บทที่ 97 ไม่มีทางให้ถอย

สร้างเหิงต้าขึ้นมาอีกยี่สิบแห่ง

คำพูดประโยคนี้ ราวกับระเบิดนิวเคลียร์ระดับยุทธศาสตร์ที่ถูกโยนลงกลางใจของเถ้าแก่สวี่ เขาราวกับมองเห็นภาพอันน่าตื่นตะลึงของธงสีฟ้าแห่งเหิงต้าที่ถูกนำไปปักอยู่ทั่วทุกเมืองใหญ่ทั่วประเทศด้วยความเร็วที่ไม่เคยมีมาก่อน ภายใต้การขับเคลื่อนอย่างบ้าคลั่งของเครื่องยนต์หมุนเวียนเร็ว ทิ้งห่างคู่แข่งเก่าแก่ไปทีละรายๆ

ทำให้มาเฟียแห่งวงการอสังหาริมทรัพย์ที่ผ่านศึกมาอย่างโชกโชนอย่างเขา ถึงกับรู้สึกเลือดลมสูบฉีด หัวใจเต้นแรงขึ้นมาในชั่วพริบตา

แต่เถ้าแก่สวี่ก็คือเถ้าแก่สวี่ หลังจากตื่นเต้นอยู่เพียงครู่เดียว เขาก็กดข่มอารมณ์ลงอย่างรวดเร็ว วางเอกสารในมือลงแล้วชี้ไปที่หน้าปก

เอกสารฉบับนี้มีแนวคิดที่แปลกใหม่และกล้าหาญมาก การแยกแยะเส้นทางและการปรับปรุงขั้นตอนในนี้ก็ดูเหมือนจะนำไปปฏิบัติจริงได้ดีมาก สามารถนำไปปรับแก้เพิ่มเติม ทำให้กรอบทฤษฎีและข้อมูลสนับสนุนสมบูรณ์ขึ้น เอาไปใช้เป็นวิทยานิพนธ์ตอนเรียนปริญญาโทของเธอได้เหลือเฟือเลยล่ะ หรืออาจจะโดดเด่นมากด้วยซ้ำ

หลิวหยางรีบประจบเอาใจ อาจารย์ครับ ยังไงก็เป็นคุณที่มองการณ์ไกลและรอบคอบ ก่อนหน้านี้ผมคิดแค่ว่าจะทำงานนี้ให้สำเร็จได้ยังไง ไม่ได้นึกถึงเรื่องวิทยานิพนธ์เลย รอให้เรื่องทางนี้เข้าที่เข้าทางเมื่อไหร่ ผมจะกลับไปตั้งใจแก้ไขแน่นอนครับ ถึงตอนนั้นคงต้องรบกวนอาจารย์ช่วยตรวจสอบและชี้แนะด้วยนะครับ

เถ้าแก่สวี่พยักหน้า อืม เรื่องนี้ยังไม่รีบ เธอยังอีกนานกว่าจะเรียนจบ สิ่งสำคัญที่สุดในตอนนี้ก็คือ รูปแบบการพัฒนาแบบหมุนเวียนเร็วนี้จะทำได้จริงไหม จะเข้ากับสภาพแวดล้อมหรือเปล่า

เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า เธอรอเดี๋ยวนะ ฉันจะเรียกผู้รับผิดชอบสายงานที่เกี่ยวข้องมาให้หมด จะได้ฟังไปพร้อมๆ กัน แล้วระดมความคิดเห็นจากทุกคน

พูดจบ โดยไม่รอให้หลิวหยางตอบรับ เถ้าแก่สวี่ก็ยกโทรศัพท์ภายในบนโต๊ะขึ้นมาทันที

ห้องทำงานประธานบริหารใช่ไหม ช่วยแจ้งประธานหลัว ประธานหยาง ประธานถาน ประธานหลิน ประธานจ้าว ประธานจาง ประธานสือ และประธานกัว ให้พวกเขามาที่ห้องทำงานฉันเดี๋ยวนี้เลย ใช่ ตอนนี้เลย

หลิวหยางที่ยืนฟังเถ้าแก่สวี่ร่ายรายชื่อบรรดาประธานออกมาเป็นชุดอยู่ข้างๆ ก็รู้สึกใจสั่นขึ้นมาเล็กน้อย ประธานหลัวที่เป็นประธานกรรมการบริหาร ประธานหยางที่ดูแลด้านวิศวกรรม ประธานถานที่ดูแลด้านต้นทุนและการดำเนินงาน ประธานหลินที่ดูแลด้านการประกวดราคา ประธานจ้าวที่ดูแลด้านการพัฒนาโครงการ ประธานจางที่ดูแลด้านการตลาด ประธานสือที่ดูแลด้านการออกแบบ และประธานกัวที่ดูแลด้านการเงิน

ทีมบริหารระดับแกนนำของเครือบริษัท ยกเว้นฝ่ายที่ดูแลด้านทรัพยากรบุคคลและธุรการแล้ว แทบจะถูกกวาดต้อนมาจนหมด ขบวนทัพแบบนี้ ถ้าโยนประทัดใส่สักนัดก็คงไม่ต้องมีเรื่องราวตามมาให้วุ่นวายอีกแล้ว

รออยู่ประมาณห้านาที บรรดาผู้บริหารระดับสูงทั้งแปดท่านก็ทยอยเดินเข้ามา โชคดีที่โซนรับแขกในห้องทำงานของเถ้าแก่สวี่กว้างขวางพอ ต่อให้นั่งสิบคนก็ไม่ได้ดูแออัดเลยแม้แต่น้อย

หลิวหยางรีบลุกขึ้นยืนและเดินเข้าไปทักทายทีละคนทันที

สวัสดีครับประธานหลัว

สวัสดีครับประธานถาน

สวัสดีครับประธานหยาง

ตอนที่ประธานหยางเห็นหลิวหยางก็ถามด้วยความประหลาดใจเล็กน้อยว่า ไอ้หนู แกวิ่งมาที่เครือบริษัทตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย เมื่อเช้าฉันไม่เห็นแกที่ศูนย์เลยนะ

เถ้าแก่สวี่ที่นั่งอยู่ตำแหน่งประธานได้ยินดังนั้นก็หัวเราะ อย่าว่าแต่ไปที่ศูนย์ของนายเลย วันนี้ฉันมาทำงานเพิ่งจะออกจากลิฟต์ ก็ถูกไอ้หนูนี่ดักรออยู่หน้าประตูแล้ว

อ๋อ ว่าแล้วเชียว นี่แกวิ่งเอาของดีมาถวายเถ้าแก่ถึงที่เลยสินะ คำพูดนี้ดูเหมือนเป็นการล้อเล่น แต่จริงๆ แล้วด้านหนึ่งเป็นการชี้ให้เห็นว่าพฤติกรรมข้ามหน้าข้ามตาของหลิวหยางอาจทำให้ผู้บริหารคนอื่นๆ ไม่พอใจ ส่วนอีกด้านหนึ่งก็ใช้คำพูดติดตลกแบบนี้มาช่วยลดผลกระทบเชิงลบที่อาจเกิดขึ้น เป็นการช่วยแบ่งเบาแรงปะทะให้กับหลิวหยาง

หลิวหยางเข้าใจความหมายนั้นได้ทันที จึงรีบเล่นตามน้ำ ประธานหยาง คุณไว้ชีวิตผู้น้อยเถอะครับ ผมก็แค่กลัวว่าเรื่องมันจะใหญ่เกินไปแล้วจะไปสร้างความลำบากให้ทุกท่านไงครับ ก็เลยคิดว่าจะมารายงานประธานสวี่ก่อน คุณจะไม่รับน้ำใจนี้ไม่ได้นะครับ

เถ้าแก่สวี่โบกมือขึ้นอย่างรู้จังหวะ เอาล่ะๆ เรื่องทักทายรำลึกความหลัง พวกเธอสองคนค่อยไปคุยกันทีหลัง คุยเรื่องสำคัญก่อน

จากนั้นเขาก็หันไปมองผู้บริหารทุกท่านแล้วพูดว่า วันนี้ที่เรียกทุกท่านมาด่วน หลักๆ ก็เป็นเพราะร่างแนวคิดเบื้องต้นเกี่ยวกับกลยุทธ์การพัฒนาในอนาคตของบริษัทที่หลิวหยางนำมาเสนอ หลิวหยาง เขาหันไปหาหลิวหยางที่ยืนอยู่ข้างๆ เธออธิบายสถานการณ์ให้ทุกคนฟังก่อนสิ

ได้ครับประธานสวี่ หลิวหยางแจกเอกสารที่เพิ่งถ่ายสำเนาเสร็จให้กับผู้บริหารทุกท่านที่นั่งอยู่ทีละคน

จากนั้นก็รายงานแนวคิดหลักของรูปแบบการหมุนเวียนเร็ว รวมถึงความสำคัญที่มีต่อเหิงต้าให้ฟังใหม่อีกรอบ ทว่าหลังจากที่เขารายงานจบ กลับพบว่าบรรยากาศแตกต่างจากที่เขาคาดคิดไว้อย่างสิ้นเชิง

เดิมทีคิดว่าหลังจากที่ผู้บริหารทุกท่านได้ฟังแล้วจะเลือดลมสูบฉีดด้วยความฮึกเหิม แต่ความเป็นจริงก็คือ นอกเหนือจากเถ้าแก่สวี่ที่กำลังจิบชาด้วยสีหน้าเรียบเฉยแล้ว ผู้บริหารอีกแปดท่านที่เหลือแทบจะขมวดคิ้วเข้าหากันโดยไม่ได้นัดหมาย แม้แต่ประธานหยางที่เพิ่งจะช่วยพูดไกล่เกลี่ยให้เขาเมื่อครู่นี้ ตอนนี้สีหน้าก็ยังดูแปลกประหลาดเป็นอย่างมาก

หลิวหยางใจหล่นวูบ บทมันไม่ใช่อย่างนี้นี่นา

ในที่สุดประธานหยางก็เป็นฝ่ายทำลายความเงียบขึ้นมาก่อน หลิวหยาง รูปแบบการพัฒนาแบบหมุนเวียนเร็วที่แกเพิ่งพูดถึง ตามความเข้าใจของฉัน พูดง่ายๆ ก็คือการใช้เงินทุนของตัวเองเพียงเล็กน้อย ใช้ประโยชน์จากอัตราทดที่สูงเพื่อดึงเงินกู้ก้อนโตจากธนาคาร หลังจากกว้านซื้อที่ดินแล้ว ก็รีบลงมือก่อสร้างด้วยความเร็วที่สุด พอถึงเงื่อนไขในการพรีเซลส์ก็รีบเปิดขายทันที

จากนั้นก็เอาเงินค่าบ้านที่ได้จากการพรีเซลส์ไปจ่ายคืนเงินกู้บางส่วน พร้อมกับเอาไปลงทุนกว้านซื้อที่ดินสำหรับโครงการใหม่ แล้วก็รีบพัฒนาและขายอย่างรวดเร็ว หมุนเวียนไปแบบนี้เรื่อยๆ เหมือนกับการกลิ้งก้อนหิมะ ทำให้ขนาดและจำนวนโครงการของบริษัทเติบโตแบบก้าวกระโดดภายในระยะเวลาสั้นๆ ฉันสรุปถูกไหม

หลิวหยางรีบพยักหน้า ประธานหยางสรุปได้ตรงประเด็นมากเลยครับ วงจรหลักๆ ก็เป็นแบบนี้แหละครับ แต่เพื่อให้การหมุนเวียนนี้มีประสิทธิภาพและปลอดภัย ยังจำเป็นต้องปรับปรุงให้เหมาะสมที่สุดและสร้างมาตรฐานในทุกๆ ขั้นตอนด้วยครับ เช่น การสร้างมาตรฐานด้านการออกแบบ การรวมศูนย์การจัดซื้อ การวางระบบขั้นตอนการก่อสร้าง และการตลาดที่แม่นยำ ทำแบบนี้ถึงจะสามารถบีบอัดต้นทุน ย่นระยะเวลา และควบคุมความเสี่ยงได้ในระดับสูงสุดครับ

หลิวหยางเพิ่งจะพูดจบ ประธานสือที่ดูแลด้านการออกแบบซึ่งนั่งอยู่เยื้องกับประธานหยางก็เอ่ยปากขึ้น หลิวหยาง ในรายงานของเธอระบุว่าการออกแบบจะต้องเป็นมาตรฐานทั้งหมด ถึงขั้นต้องทำให้ได้แบบว่าแบบแปลนชุดเดียวใช้ได้ทั่วแผ่นดิน ในจุดนี้ฉันมีความเห็นที่ต่างออกไปนะ

ประธานสือมองไปทางหลิวหยาง สลับกับมองเถ้าแก่สวี่และผู้บริหารคนอื่นๆ ฉันไม่ปฏิเสธหรอกนะ ว่าถ้าหากสามารถทำให้การออกแบบเป็นมาตรฐานได้อย่างสมบูรณ์แบบ ออกแบบบ้านเหมือนกับสายพานการผลิต มันจะสามารถลดต้นทุนการออกแบบและย่นระยะเวลาการออกแบบลงได้อย่างมหาศาลจริงๆ หรือแม้กระทั่งส่งผลดีอย่างมากต่อการจัดซื้อและการก่อสร้างในภายหลังด้วย ฟังดูแล้วมันก็สวยหรูดีนะ

เขาเปลี่ยนน้ำเสียง แต่ว่า สิ่งที่เรากำลังเผชิญอยู่คือตลาดอสังหาริมทรัพย์ ไม่ใช่โรงงานสายพานการผลิตจริงๆ ความต้องการของตลาดนั้นเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา ลูกค้าในแต่ละพื้นที่ ความชอบในความงาม พฤติกรรมการใช้ชีวิต สภาพภูมิอากาศ หรือแม้กระทั่งความเชื่อเรื่องฮวงจุ้ย ล้วนแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

ความต้องการของเมืองชั้นหนึ่งกับเมืองชั้นสามชั้นสี่มันจะเหมือนกันได้ยังไง การออกแบบผังห้องของทางใต้กับทางเหนือจะสามารถลอกเลียนแบบกันได้ทั้งหมดเลยเหรอ แม้แต่ในเมืองเดียวกัน สไตล์สถาปัตยกรรมและการออกแบบผังห้องที่ได้รับความนิยมในแต่ละช่วงเวลาก็ยังมีการปรับเปลี่ยน เธอจะรับประกันได้ยังไงว่าแบบแปลนที่เป็นมาตรฐานเพียงชุดเดียว จะสามารถปรับให้เข้ากับตลาดที่แตกต่างกันและช่วงเวลาที่แตกต่างกันมากมายทั่วประเทศได้

ถ้าเกิดบ้านของเราถูกออกแบบมาซ้ำๆ ซากๆ ไร้จุดเด่น หรือถึงขั้นไม่สอดคล้องกับพฤติกรรมการอยู่อาศัยในท้องถิ่น ลูกค้าจะยอมควักกระเป๋าซื้อไหม ถึงตอนนั้นถ้าขายไม่ออก แล้วการขายเพื่อดึงเงินทุนกลับมาอย่างรวดเร็วที่เป็นแกนหลักของการหมุนเวียนเร็วของเธอ จะเอาอะไรมาพูดล่ะ

คำพูดของประธานสือนั้นหนักหน่วงมาก เรียกได้ว่าไม่ไว้หน้าเลยแม้แต่น้อย

หลิวหยางฟังคำพูดของประธานสือจบ ก็เข้าใจแล้วว่าทำไมผู้บริหารทุกท่านถึงได้ขมวดคิ้วแน่น ที่แท้เขาก็ทำเพื่อประโยชน์ส่วนตัว จนเผลอไปแตะต้องเซฟโซนของใครหลายๆ คนเข้าอย่างไม่ได้ตั้งใจ แถมยังไปเพิ่มความยากในการทำงานให้กับพวกเขาอีก

แต่ลูกธนูที่ถูกปล่อยออกจากคันธนูย่อมไม่มีวันหวนกลับ เขาได้มายืนอยู่บนเวทีนี้แล้ว เขาไม่มีทางให้ถอยอีกต่อไป