บทที่ 53 พี่สาว ผมยังมีหุ้นก่อตั้งเหลืออยู่นะ

"นี่มันสถานการณ์อะไร?"

"อาจารย์จาง เซิร์ฟเวอร์ล่มได้ยังไงครับ?"

"ไม่รู้สิ เมื่อกี้อยู่ ๆ ก็มีข้อมูลการเข้าถึงหลายหมื่นรายการหลั่งไหลเข้ามา สงสัยว่าจะมีคนโจมตี"

อาจารย์จางผู้ดูแลระบบวินิจฉัยเบื้องต้น

"โจมตีพวกเราเหรอครับ ที่นี่ก็แค่ห้องเซิร์ฟเวอร์ ก็ไม่ได้มีอะไรสำคัญมากนี่ครับ?"

"อันนี้ก็ไม่รู้เหมือนกัน เดี๋ยวผมตรวจดูข้อมูลก่อน"

อธิบายไปพลาง อาจารย์จางก็ตัดการเชื่อมต่อเครือข่ายเพื่อรีสตาร์ต แล้วค้นหาข้อมูลที่หลั่งไหลเข้ามาเมื่อกี้จากล็อกบันทึก

"เหอ ๆ หวังฉ่าง เหมือนจะไม่ได้โจมตีพวกเรานะ แต่โจมตีเว็บไซต์ 5173 ของเธอต่างหาก"

"อ้าว"

หวังฉ่างแปลกใจสุดขีด "เว็บไซต์ของพวกเราเพิ่งสร้างได้ไม่นาน แถมไม่มีคู่แข่งอะไร ไม่น่าจะมีแฮกเกอร์คนไหนมาโจมตีพวกเรานี่คะ"

"ก็ได้ ไม่ใช่การโจมตี"

ตรวจดูข้อมูลในล็อกบันทึกอย่างละเอียด อาจารย์จางก็พูดอย่างประหลาดใจสุดขีด "เหมือนจะเป็นข้อมูลการเข้าถึงปกติทั้งหมด"

"ข้อมูลการเข้าถึงปกติเหรอคะ?"

"ใช่ ผมดูแล้ว ข้อมูลพวกนี้ไม่เหมือนการเข้าถึงแบบแฮกเกอร์โจมตี แต่เป็นข้อมูลการเข้าถึงตามปกติ เอ๊ะ ๆ ใช้ได้นี่หวังฉ่าง เว็บไซต์ของเธอดังขึ้นมาแล้วนะ"

ตอนแรกอาจารย์จางยังไม่ค่อยใส่ใจ

แต่พอเห็นข้อมูลเหล่านี้ปรากฏขึ้นมา อาจารย์จางก็ประหลาดใจสุดขีด

"ไม่จริงมั้งคะ"

หวังฉ่างยังไม่ค่อยกล้าเชื่ออยู่บ้าง

แต่เธอก็รีบล็อกอินบัญชีผู้ดูแลระบบของ 5173 ในทันที

"เป็นจริงด้วย"

พอตรวจดู

เมื่อกี้ปริมาณการเข้าถึงของ 5173 เพิ่มขึ้นมหาศาลจริง ๆ

แถมการเข้าถึงนี้ไม่ได้มีแค่การเข้ามาดูเฉย ๆ แต่ยังมีคำขอสมัครสมาชิกอีกหลายหมื่นรายการ

และเป็นคำขอหลายหมื่นรายการที่หลั่งไหลเข้ามาในเวลาอันสั้นนี่เองที่ทำให้เซิร์ฟเวอร์ของห้องเซิร์ฟเวอร์ล่มลงในทันที

"ไม่ธรรมดาเลยนะ ไม่ธรรมดา เมื่อกี้มีการเข้าถึงตั้ง 10 หมื่นหมายเลข"

ดูไปพลาง อาจารย์จางก็อุทานชมไปพลาง

"ฉันว่านะหวังฉ่าง ดูแบบนี้แล้ว เมื่อกี้ที่เซิร์ฟเวอร์ห้องเซิร์ฟเวอร์ล่ม เธอต้องชดใช้พวกเรานะ"

อาจารย์จางพูดพร้อมรอยยิ้ม

"อาจารย์จาง อาจารย์ต่างหากที่ต้องชดใช้พวกเรา ถ้าไม่ใช่เพราะอาจารย์ให้สิทธิ์พวกเราน้อยเกินไป คราวนี้เซิร์ฟเวอร์ก็คงไม่ล่มหรอกค่ะ"

"นี่ยังจะโทษพวกเราอีกเหรอ"

อาจารย์จางพยักหน้า "ได้ เรื่องนี้พวกเรารับผิดชอบเอง แต่ว่า เพื่อที่ต่อไปผมจะให้บริการเซิร์ฟเวอร์ที่มืออาชีพกว่านี้กับพวกเธอได้ ตอนนี้รีบจ่ายค่าฝากเซิร์ฟเวอร์มาซะ"

"อ้าว..."

หวังฉ่างแลบลิ้น เธอรู้ดีว่าอาจารย์จางล้อเล่น แต่ก็ยังแกล้งทำเป็นร้องไห้ "อาจารย์จาง ขนาดอาจารย์ยังมารังแกนักศึกษาจน ๆ อย่างพวกเราอีก นักศึกษาจน ๆ อย่างพวกเราจะสร้างเว็บไซต์สักเว็บมันง่ายเหรอคะ หนู หนูจะไปฟ้องท่านคณบดี"

"ฮ่า ๆ ๆ นักศึกษาหวังฉ่าง ได้ประโยชน์ไปแล้วยังทำเป็นน่าสงสารอีก"

อาจารย์จางก็อารมณ์ดีเหมือนกัน

ถึงเมื่อกี้เซิร์ฟเวอร์จะล่ม แต่ก็ไม่ได้กระทบอารมณ์ของเขาแม้แต่น้อย

ยิ่งไปกว่านั้น เขายังได้ค้นพบเว็บไซต์ที่มีศักยภาพสุดขีดอีกด้วย

ดูท่าหลายปีมานี้โรงเรียนก้าวหน้าไปเร็วมาก ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป ในด้านคอมพิวเตอร์ก็ไม่แน่ว่าจะชิงชัยกับจิงต้าและสุ่ยมู่ไม่ได้

"เอ่อ อาจารย์จาง เมื่อกี้ที่อาจารย์พูดถึงคือเว็บ 5173 เหรอครับ?"

คำพูดชุดเมื่อกี้ทำเอาหลินฉีเฟิงฟังแล้วตาค้าง

"ใช่สิ"

อาจารย์จางพยักหน้า "ก็เว็บ 5173 นี่แหละ"

"เอ่อ..."

สีหน้าของหลินฉีเฟิงกระอักกระอ่วนสุดขีด

เท้าหน้ายังดูถูกเว็บไซต์นี้อยู่เลย เท้าหลังชั่วพริบตาก็ตบหน้าตัวเองซะแล้ว

การตบหน้าครั้งนี้เจ็บจริง ๆ

เพียงแต่ถึงจะเป็นอย่างนั้น หลินฉีเฟิงก็ยังพูดออกมาโดยไม่ทันคิด "เป็นไปไม่ได้ มันก็แค่เว็บไซต์เกมเว็บหนึ่งเท่านั้น เว็บไซต์เกมจะมียอดผู้เข้าชมได้มากแค่ไหนกัน" ตลกสิ้นดี

วันหนึ่งมียอดผู้เข้าชมสักไม่กี่หมื่นก็ถือว่าโคตรเทพแล้ว

กลับทำจนเซิร์ฟเวอร์ล่มได้

ของปลอม

ต้องเป็นของปลอมแน่นอน

"ขอโทษด้วย ลืมบอกเธอไป จนถึงตอนนี้ ยอดผู้เข้าชมของ 5173 ทะลุ 20 หมื่นไปแล้ว ถ้าถึงตอนกลางคืนก็จะทะลุ 30 หมื่น"

"30 หมื่น?"

"ทำไม ไม่เชื่อเหรอ ให้ดูข้อมูลในระบบหลังบ้านไหม"

หวังฉ่างเปิดสถิติยอดผู้เข้าชมในระบบหลังบ้านพร้อมรอยยิ้ม จากนั้นเหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้ จึงพูดว่า "ไม่ทราบว่ายอดผู้เข้าชมของฉันเทียบกับพลังโฆษณาทั้งเครือข่ายที่เว็บซินล่างให้ยูซีของพวกเธอได้ไหมนะ"

คำพูดนี้ทำเอาหลินฉีเฟิงยิ่งคลุ้มคลั่งเข้าไปใหญ่

เพียงแต่ในใจจะคลุ้มคลั่งแค่ไหน หลินฉีเฟิงก็ไม่ยอมแพ้ "ฮึ่ม ยอดผู้เข้าชมแค่นี้จะเป็นอะไรไป การต่อสู้เพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น ยังเหลืออีกสองเดือนไม่ใช่เหรอ อีกสองเดือนฉันจะทำให้เธอรู้ว่าอะไรคือราชาแห่งยอดผู้เข้าชมตัวจริง"

พูดจบ หลินฉีเฟิงก็ทำหน้าเย็นชาแล้วเดินจากไป

......

"พี่สาว เกิดอะไรขึ้นครับ เว็บไซต์ของเราเข้าไม่ได้เลย"

"เซิร์ฟเวอร์ล่ม"

"ฮะ?"

เฉินอวี่รู้สึกอึดอัด แล้วก็ร้อนใจอยู่บ้าง "พี่สาว เซิร์ฟเวอร์ของมหาวิทยาลัยมณฑลอู่พวกพี่ห่วยเกินไปแล้วมั้ง แค่นี้ก็ล่มแล้วเหรอ?"

"ท่านประธานเฉิน อะไรคือเซิร์ฟเวอร์ของมหาวิทยาลัยมณฑลอู่พวกเราห่วยเกินไป ราวกับว่าเธอจ่ายเงินไปแน่ะ"

"อันนี้..."

เฉินอวี่ก็กระอักกระอ่วนเหมือนกัน

อันนี้พูดถูกจริง

ค่าฝากวางเซิร์ฟเวอร์เธอไม่ได้จ่ายสักหยวน จะเอาบริการดี ๆ ที่ไหน

แต่เฉินอวี่ก็ยังพูดว่า "พี่สาว อย่ามาล้อเล่นได้ไหมครับ พี่เป็นนักศึกษาหัวกะทิของมหาวิทยาลัยมณฑลอู่ไม่ใช่เหรอ ยังไงก็ต้องหาเซิร์ฟเวอร์ที่ดีกว่านี้ให้ผมหน่อยสิ ถ้าต่อไปล่มแบบนี้อีกสักสองสามครั้ง 5173 ของเราจบเห่แน่"

"ไม่ต้องห่วง ฉันยื่นเรื่องขอเปลี่ยนเป็นเซิร์ฟเวอร์ขนาดใหญ่กับทางโรงเรียนแล้ว แต่ก็แค่ยื่นเรื่อง จะผ่านหรือไม่ยังไม่รู้"

"ผ่านมีเงื่อนไขอะไรครับ ยอดผู้เข้าชมเหรอ?"

"ยอดผู้เข้าชมเป็นแค่ข้อหนึ่ง ยังต้องดูศักยภาพในการพัฒนาของเว็บไซต์ทั้งเว็บด้วย"

"หรือพูดอีกอย่างคือ ถ้าเว็บไซต์ของเรามีศักยภาพมหาศาล โรงเรียนของพี่ก็จะให้การสนับสนุนในระดับหนึ่ง"

"ตอบถูกต้อง"

หวังฉ่างส่งอิโมจิหยิ่ง ๆ มา "นี่ฉันวิ่งไปตั้งหลายฝ่ายกว่าจะยื่นเรื่องให้เธอได้นะ คนที่ไม่รู้ยังนึกว่าเว็บไซต์นี้เป็นของฉัน แต่ใครจะไปรู้ว่าฉันเป็นแค่ลูกจ้างคนหนึ่ง"

"รู้ครับ รู้ พี่สาว เหนื่อยแล้ว เหนื่อยแล้ว เอาแบบนี้ ผมยังมีหุ้นก่อตั้งเหลืออยู่บ้าง พี่จองซื้อไว้สักหน่อยไหมครับ ถึงตอนนั้น 5173 ก็จะมีส่วนของพี่ด้วยไงครับ"

"ไปเลย"

หวังฉ่างส่งอิโมจิหัวกะโหลกมา

พอพูดถึงหุ้นก่อตั้งราคาหุ้นละ 100 หมื่นนั่น เธอก็อยากบ่นสุดขีด

"อย่าทำแบบนี้สิพี่สาว เราสนิทกันขนาดนี้แล้ว ผมลดราคาให้พี่หน่อยก็ได้"

"หยุดเลย"

"ก็ได้ครับ"

เฮ้อ

เฉินอวี่ก็จนใจเหมือนกัน

เขารู้ดีว่าไอ้อ้วนหวังกับหวังฉ่างล้วนเป็นลูกคนรวย

เมื่อกี้เฉินอวี่ยังคิดจะตุ๋นหวังฉ่างให้ลงเงินมาสักหน่อยเลย

ตอนนี้ดูแล้ว เทคนิคการตุ๋นนี้ยังต้องพัฒนาอีก ไม่ใช่สิ

นี่นับว่าเป็นการตุ๋นเหรอ

แม่ง

ถ้าเธอเชื่อฉัน ต่อไปถ้า 5173 เข้าตลาดหุ้นจริง ๆ ก็ให้ผลตอบแทนเธอหลายสิบเป็นร้อยเท่าแน่นอน

"เล่าทางเธอมาบ้างสิ เกิดอะไรขึ้น ทำไมยอดผู้เข้าชมของ 5173 ถึงพุ่งขึ้นมาในทันที?"

"ผมทำการตลาดครับ"

"อ๋อ เหรอ เธอทุ่มเงินซื้อโฆษณาไปเท่าไหร่ล่ะ"

"ไม่มาก สี่ห้าหมื่นมั้งครับ"

"แค่สี่ห้าหมื่นเหรอ?"

"ไม่งั้นล่ะครับ"

ถ้าไม่ใช่เพื่อเว็บไซต์ สี่ห้าหมื่นเฉินอวี่ก็ยังเสียดายเลย

"เป็นไปไม่ได้ ถ้าจะให้ถึงยอดผู้เข้าชมหลายสิบหมื่น ค่าโฆษณาของเธออย่างน้อยต้องทุ่มไปหลายสิบหมื่น สี่ห้าหมื่นจะทุ่มออกมาได้ยังไง"

"พี่สาวครับ ผมก็ไม่ได้ไปหาเว็บท่าลงโฆษณาสักหน่อย อีกอย่าง ไปหาเว็บท่าลงโฆษณามีประโยชน์กะผีอะไร ทราฟฟิกของพวกเขาเยอะก็จริง แล้วก็พายอดผู้เข้าชมมาให้เราได้ไม่เลวด้วย แต่ยอดผู้เข้าชมพวกนั้นไม่มีประโยชน์ ไม่มีอัตราการเปลี่ยนเป็นลูกค้าอะไรเลย อย่างมากพวกเขาก็แค่คลิกทีเดียวแล้วก็ไป ถ้าจะทำการตลาด ก็ต้องดึงผู้เล่นตัวจริงเข้ามาให้ได้"

เฉินอวี่ก็เล่าเรื่องการทำการตลาดด้วยการจ้างผู้เล่นเกมไปปั๊มเลเวลในแต่ละเกมให้ฟัง

หวังฉ่างฟังแล้วกลับทำหน้าตกใจสุดขีด "น้องชาย เก่งนี่หว่า คิดไม้นี้ออกมาได้ด้วย"

"ก็งั้น ๆ ครับ อันนี้ก็ไม่นับว่าอะไร"

"ทำเอาฉันอยากลงทุนกับเธอเลย"

"จริงเหรอครับ งั้นก็ดีเลย"

เฉินอวี่รู้สึกว่ามีหวัง จึงพูดว่า "ผมลดให้พี่ 12 เปอร์เซ็นต์เป็นยังไงครับ 88 หมื่น ซื้อแล้วไม่ขาดทุน ซื้อแล้วไม่โดนหลอกครับ"

"มาอีกแล้ว..."

หวังฉ่างขำจนหยุดไม่ได้ "หลอกเธอเล่นน่ะ หุ้นก่อตั้งเธอเก็บไว้เองเถอะ"

"พวกต้มตุ๋น"

เฉินอวี่ส่งอิโมจิโกรธไป