บทที่ 59 พวกเรามาซื้อแฟรนไชส์กันทั้งนั้น

"พ่อ เป็นไงครับ คุยกันลงตัวไหม?"

"ลงตัวแล้ว"

"งั้นก็ดี เรากลับกันเถอะครับ"

"อือ ยังดีที่พกเงินมา 1 หมื่นหยวน แต่ว่าไอ้พวกนั้นโหดจริง ๆ"

"พ่อ ทำธุรกิจน่ะ เงินแค่นี้ไม่นับว่าอะไรหรอกครับ"

"พ่อก็รู้ แต่ว่าก็ไม่รู้ว่าผลจะเป็นยังไง"

"ไม่ต้องห่วงครับพ่อ สื่อหนังสือพิมพ์ตอนนี้ยังมีอิทธิพลมาก ถึงตอนนั้นพ่อรอรับโทรศัพท์อย่างเดียวก็พอ"

คุยกับหนังสือพิมพ์รายวันเมืองก้านลงตัวแล้ว เฉินอวี่กับพ่อก็เดินทางกลับ

......

โฆษณาที่หนังสือพิมพ์รายวันเมืองก้านจัดให้ซีซือหอยขมอยู่ที่หน้าสอง

ถึงจะไม่ใช่หน้าหนึ่ง แต่หน้าสองก็สะดุดตาไม่แพ้กัน

แต่ถึงจะบอกว่าเป็นโฆษณา หนังสือพิมพ์รายวันเมืองก้านก็ไม่ได้ทำแบบแข็งทื่อ แต่ใช้รูปแบบของบทสัมภาษณ์แทน

บทความรายงานว่าที่ซิ่นเฟิงในเมืองก้านมีร้านของกินเล่นร้านหนึ่งที่คึกคักมาก

นักข่าวนอกจากรายงานเรื่องร้านของกินเล่นร้านนี้แล้ว ยังแนบโฆษณาแฟรนไชส์ของซีซือหอยขมมาด้วย

แน่นอนว่ายังมีตารางกำไรที่สำคัญที่สุดอีกด้วย

วันรุ่งขึ้นพอหนังสือพิมพ์รายวันเมืองก้านตีพิมพ์บทความออกไป ก็เป็นไปตามที่เฉินอวี่คาดไว้ โทรศัพท์ของเฉินซื่อเหมียนดังไม่หยุด

"ซีซือหอยขมใช่ไหม?"

"ใช่ครับ"

"พวกต้มตุ๋น"

"ฮะ?"

"ฮะอะไร พวกคุณคิดว่าจะหลอกคนได้ง่าย ๆ ขนาดนี้เหรอ?"

"พวกเราไม่ได้หลอกคนนะครับ"

"ไม่ได้หลอกคน เหอะ คุณคิดว่าพวกเราปัญญาอ่อนเหรอ ลงทุนแค่ไม่กี่หมื่นหยวน ปีเดียวได้สิบกว่าหมื่น คุณคิดว่าเก็บเงินจากบนฟ้าเหรอ"

"พวกเราไม่ได้หลอกคนจริง ๆ ครับ"

วางสาย เฉินซื่อเหมียนหัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ได้

"เสี่ยวอวี่ ดูสิ นี่คือที่แกบอกให้รอรับโทรศัพท์"

"เหอ ๆ พ่อ อย่าเพิ่งร้อนใจสิครับ คนนี้ไม่เชื่อก็ช่างเขา ก็ไม่ได้มีเขาคนเดียวสักหน่อย"

"ก็ได้"

จากนั้น หลังจากคนแรกโทรมา ก็มีอีกคนโทรเข้ามา

แต่น่าเสียดาย

เหมือนกับสายแรก คนที่สองก็ด่าเฉินซื่อเหมียนว่าเป็นพวกต้มตุ๋นเหมือนกัน

"เสี่ยวอวี่ พ่อว่าเงิน 1 หมื่นหยวนของเราทิ้งน้ำเปล่าแล้ว"

"พ่อ จะเป็นไปได้ยังไงครับ"

"ทำไมจะไม่ได้ แกดูสิ แค่เช้าเดียว พ่อรับสายคนด่าว่าเป็นพวกต้มตุ๋นไปหลายสิบสายแล้ว"

"ก็ต้องมีบางคนที่เตรียมจะมาสำรวจบ้างสิครับ"

"ใครจะไปรู้ว่าพวกเขาจะมาหรือไม่มา"

"พวกเขาโทรเข้ามาได้ ก็พิสูจน์แล้วว่าพวกเขาอยากรู้ พ่อจะไปสนใจพวกที่ไม่เชื่อเราทำไม ต่อให้เป็นธุรกิจที่ดีแค่ไหน ก็มีคนไม่เชื่ออยู่ดี"

เฉินอวี่มีปฏิกิริยาต่อเรื่องนี้ค่อนข้างเฉย ๆ

การทำธุรกิจเป็นศาสตร์อย่างหนึ่ง ไม่ใช่ทุกคนที่เหมาะกับการทำธุรกิจ

อย่างธุรกิจขายหอยขมนี้ คนอื่นมองแล้วเป็นแค่ร้านเล็ก ๆ แต่กลับไม่รู้ถึงกำไรที่ซ่อนอยู่ในนั้น

อันที่จริงในช่วงราวปี 2000 มีร้านเล็ก ๆ มากมายที่หาเงินก้อนแรกของชีวิตได้แบบนี้

แน่นอนว่าถ้าเอาธุรกิจนี้ไปวางในยุคหลัง ต่อให้ผ่านไปอีก 10 ปี ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง

ยังไงในตอนนั้นแทบทุกร้านที่คุณเปิด คุณก็หาคู่แข่งเจอ

และแทบทุกธุรกิจก็ไม่แน่ว่าจะมีกำลังกวาดคู่แข่งเรียบได้

และที่สำคัญกว่านั้นคือต้นทุนค่าเช่าและต้นทุนแรงงานในยุคหลังพุ่งขึ้นอย่างมาก

ถ้าไม่ใช่ธุรกิจที่แปลกใหม่ไม่เหมือนใครจริง ๆ ก็หาเงินยากมาก

"เสี่ยวอวี่พูดถูก ตอนแรกพวกเราเองก็ไม่เคยคิดถึงกำไรที่อยู่ในนี้เหมือนกัน"

จางเหวินซิ่วสนับสนุนเฉินอวี่ "ถ้าอยากทำธุรกิจจริง ๆ พวกเขาต้องมาสำรวจถึงหน้างานแน่นอน อย่างหลิ่วชุนเซิงคนนั้น เขาก็มาที่ร้านเราด้วยตัวเองไม่ใช่เหรอ"

"ก็ได้ งั้นก็ดูกันต่อไป" เรื่องแบบนี้ก็รีบไม่ได้ เฉินซื่อเหมียนพยักหน้าตอบ

คืนนั้น ท้องฟ้ายามค่ำสงบ อากาศฤดูใบไม้ร่วงแจ่มใสเย็นสบาย อากาศดีแบบนี้ ชาวเมืองไม่น้อยจึงพากันออกมากินมื้อดึก

ในฐานะของกินเล่นที่มีเอกลักษณ์อย่างยิ่งของซิ่นเฟิง ซีซือหอยขมก็ย่อมมีลูกค้ามาอีกหลายสิบโต๊ะ

ยังดีที่หน้าร้านมีลานว่างผืนนั้นอยู่ บวกกับช่วงมื้อดึกร้านที่ไม่ได้ขายมื้อดึกบางร้านก็ปิดไปแล้ว จึงยังพอนั่งได้ แต่ถึงจะเป็นแบบนั้น ถ้าคุณมองไปทางนั้น ก็จะเห็นคนดำมืดเป็นพรืดที่มากินหอยขมกันทั้งนั้น

"เอ๊ะ ๆ หอยขมร้านนี้อร่อยจริง ๆ"

"ใช่สิ ชามละสามหยวนกินได้ตั้งหลายชั่วโมง"

"แค่เผ็ดเกินไป โอ๊ยเว้ย กูดื่มนมถั่วเหลืองไปตั้งหลายขวดแล้ว"

"เผ็ดก็เผ็ดอยู่ แต่เผ็ดแล้วจุใจนี่ ไม่เผ็ดกูยังไม่ชอบกินเลย"

ทุกคนกินไปคุยไป

คุยกันสารพัดเรื่อง คุยเล่นนินทากัน คืนนี้ก็ผ่านไปในการกินหอยขมและคุยเล่นแบบนี้

"ไอ้เฒ่าเฉิน ตีสองแล้ว เก็บร้านเถอะ"

"ฉันก็อยากเก็บ แต่เธอดูสิ ยังมีลูกค้าอีกเจ็ดแปดโต๊ะ"

"เกิดอะไรขึ้น ทำไมพวกเขากินดึกขนาดนี้ ยังคุยกันอยู่อีก?"

"ใครจะไปรู้ รออีกหน่อยเถอะ ยังมีลูกค้าเยอะขนาดนี้ ตอนนี้จะบอกว่าเก็บร้านก็ไม่เหมาะมั้ง"

ถึงจะง่วงอยู่บ้าง แต่พอเห็นว่ายังมีลูกค้าอีกหลายโต๊ะ เฉินซื่อเหมียนก็ได้แต่เฝ้าต่อไป

"ไอ้เฒ่าเฉิน กี่โมงแล้ว?"

"ตีสามแล้ว"

"คุณพระ ตีสามแล้วเหรอ ฉันแทบจะหลับแล้ว"

"ฉันก็เหมือนกัน"

"เอ่อ ทนไม่ไหวแล้วจริง ๆ หรือว่าไปคุยกับพวกเขาหน่อยดี"

"ก็ได้"

ทำธุรกิจต้องหาเงินก็จริง แต่ก็เอาชีวิตแลกเงินไม่ได้

นี่ปาไปตีสามแล้ว เฝ้าต่อไปก็ตายพอดี

"เอ่อ ท่านเถ้าแก่ทุกท่านครับ ตีสามแล้ว ดึกเกินไปจริง ๆ ร้านเล็ก ๆ ของเราเตรียมจะเก็บร้านแล้ว พวกท่าน..."

ยิ้มไปพลาง เฉินซื่อเหมียนก็แจกบุหรี่ให้เถ้าแก่แต่ละโต๊ะไปพลาง "ต้องขอโทษด้วยจริง ๆ ครับ คุณป้าที่ร้านเลิกงานกันหมดแล้ว"

เพียงแต่เฉินซื่อเหมียนยิ้มขอโทษ ลูกค้าเจ็ดแปดโต๊ะกลับไม่รับน้ำใจ "เถ้าแก่เฉิน พวกเรายังมีเรื่องสำคัญต้องคุยกันอยู่ ดังนั้นตอนนี้กลับไปไม่ได้"

"ใช่ เถ้าแก่เฉิน พวกเราก็เหมือนกัน"

"แล้วพวกคุณล่ะ?"

"พวกเราก็เหมือนกัน"

ลูกค้าเจ็ดแปดโต๊ะพยักหน้ากันหมด

"งั้น งั้น งั้นก็ได้ พวกท่านคุยกันไป"

เฉินซื่อเหมียนปวดหัวขึ้นมา

ไม่มีทางเลือก

ช่างเถอะ ลูกค้าคือพระเจ้า วันนี้ก็ยอมโต้รุ่งเป็นเพื่อนพวกเขาก็แล้วกัน

"เฮ้ย เถ้าแก่เฉิน อย่าเพิ่งไปสิ"

"พวกท่านต้องการอะไรอีกครับ?"

"ไม่ใช่ครับเถ้าแก่เฉิน พวกเราอยากคุยกับคุณ"

"คุยกับผมเหรอ"

เฉินซื่อเหมียนยิ้มขมขื่น กลั้นความอยากนอนไว้ แล้วเดินไปหาลูกค้า

"เอ่อ เถ้าแก่เฉิน กิจการของพวกคุณคึกคักมากเลยนะครับ"

"ก็โอเคครับ โอเค ต้องขอบคุณที่ทุกท่านอุดหนุน"

"เหนื่อยไหมครับ"

"จะว่าเหนื่อยก็เหนื่อย จะว่าไม่เหนื่อยก็ไม่เหนื่อยครับ"

"เอ๊ะ อันนี้ว่ายังไงครับ?"

"เหนื่อยก็ต้องเหนื่อยอยู่แล้วครับ ทุกท่านก็เห็นแล้ว ที่นี่เราขายกันถึงตีหนึ่งตีสองทุกวัน จะไม่เหนื่อยก็เป็นไปไม่ได้"

"แล้วที่ว่าไม่เหนื่อยล่ะครับ"

ตอนนี้เฉินซื่อเหมียนไม่ได้ต่อคำ แต่คนโต๊ะข้าง ๆ กลับพูดแทนเฉินซื่อเหมียนว่า "เฮ้ย ยังต้องพูดอีกเหรอ พอนึกถึงว่าหาเงินได้ทุกวันขนาดนี้ ต่อให้เหนื่อยแค่ไหนก็ไม่เหนื่อยแล้ว"

พอพูดแบบนี้ ทุกคนก็หัวเราะกันลั่น

"เอ่อ เถ้าแก่เฉิน เปิดเผยหน่อยได้ไหมครับว่าวันนี้ได้เท่าไหร่?"

"จะได้อะไรครับ ล้วนเป็นเงินที่แลกมาด้วยความเหนื่อยทั้งนั้น" เฉินซื่อเหมียนปวดหัวขึ้นมา

ไอ้พวกนี้เป็นคนแบบไหนกันเนี่ย ดึกขนาดนี้ยังไม่กลับ แถมยังมีอารมณ์มาคุยเรื่องนี้กับเขาอีก

อีกอย่าง ต่อให้คุยเรื่องนี้ คุณคิดว่าคนเป็นเจ้าของร้านอย่างผมจะบอกคุณเหรอ

"เถ้าแก่เฉิน ไม่พูดความจริงแล้วสินะ คุณไม่ได้บอกในหนังสือพิมพ์เหรอว่าวันหนึ่งได้อย่างน้อย 1200 หยวน"

"ฮะ?"

"คุณไม่ได้บอกอีกเหรอว่ากำไรเดือนละหมื่นหก สามสี่เดือนก็คืนทุน ปีหนึ่งได้อย่างน้อย 19 หมื่น"

"พวกคุณนี่?"

เฉินซื่อเหมียนถูกคนกลุ่มนี้ทำเอางงไปหมด

"เถ้าแก่เฉิน วันนี้ผมมาที่ร้านคุณก็เพื่อซื้อแฟรนไชส์ซีซือหอยขมของพวกคุณนี่แหละครับ"

"อ้าว"

"เถ้าแก่เฉิน อ้าวอะไรครับ ไม่เชื่อเหรอ"

"ไม่ใช่ ผมหมายถึง พวกคุณล้วน?"

เฉินซื่อเหมียนชี้ไปที่ลูกค้าเจ็ดแปดโต๊ะแล้วพูด

"ใช่ครับ"

"พวกเราทั้งหมดเลย"

ทุกคนพยักหน้ากันหมด

ว่าไปก็บังเอิญเหมือนกัน

ตั้งแต่หนังสือพิมพ์รายวันเมืองก้านตีพิมพ์โฆษณาชวนลงทุนของซีซือหอยขมออกไป บรรดานักธุรกิจที่คิดจะซื้อแฟรนไชส์ก็รีบมาที่ซิ่นเฟิงทันที เหมือนกับหลิ่วชุนเซิง พวกเขาก็ไม่ได้แจ้งให้ใครรู้ ไม่ได้ติดต่อเฉินซื่อเหมียน แค่มาสั่งหอยขมของซีซือหอยขมหลายที่พร้อมเพื่อนเหมือนเป็นลูกค้าคนหนึ่ง

แล้วก็สังเกตกิจการที่นี่ไปพลางระหว่างที่กินหอยขม

แต่ไม่นึกเลยว่าคนที่คิดเหมือนกับเขากลับมีอยู่หลายกลุ่ม

พอเห็นว่าตีสองกว่าแล้วทุกคนยังไม่กลับ ทุกคนก็ขำขึ้นมา แล้วเข้าใจขึ้นมาทันทีว่าเรื่องนี้มันคืออะไร

ที่แท้ไอ้พวกเจ็ดแปดโต๊ะนี้ล้วนเป็นคนที่อยากมาซื้อแฟรนไชส์ซีซือหอยขมกันทั้งนั้น