บทที่ 58 เปิดเกมมาแค่รูปเดียว เนื้อหาที่เหลือแต่งเอาเอง

"จบเห่ จบเห่แล้ว"

"พี่เจี้ยนหมิง พี่ทำอะไรอยู่ครับ?"

"กูกำลังจะโดนไล่ออก"

"ฮะ?"

ทุกคนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก "เอ่อ พี่เจี้ยนหมิง จะเป็นไปได้ยังไง ท่านประธานเฉินเป็นเพื่อนซี้ของพี่ไม่ใช่เหรอครับ"

"เพื่อนซี้ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะเลี้ยงพวกหนอนกินแรงอย่างพวกเราไว้ไม่ใช่เหรอ"

"พวกแกมองกูทำไม ช่วยกันคิดหาวิธีให้กูหน่อยสิ ถ้าคิดไม่ออก ถึงตอนนั้นพวกเราก็เก็บของกลับบ้านกันหมด"

"อย่าเลยครับ ผมชอบงานที่นี่นะ"

ทุกคนพากันส่ายหน้า

หลายวันมานี้ที่ได้ทำงานที่นี่ ไม่รู้ว่าฟินขนาดไหน

งานทั้งสบาย แถมยังได้ความรู้ ยิ่งไปกว่านั้นยังเปิดโลกทัศน์ได้อีก

แถมได้เดือนละ 500 หยวน เหมือนสวรรค์ชัด ๆ

คราวก่อนเซี่ยจางกับพวกสามคนยังได้เงินรางวัลไปตั้ง 2000 หยวน ไม่รู้ว่าทำให้คนอื่นตาร้อนกันไปเท่าไหร่

แล้วก็คราวก่อนที่กลับไปโรงเรียน ทั้งห้องฮือฮากันหมด พากันโวยวายถามว่าบริษัทยังรับคนอีกไหม

พวกเขาเป็นแค่เด็กอาชีวะ แถมยังไม่จบด้วย

ถ้างานแบบนี้หลุดมือไป อาจจะหางานที่ดีกว่านี้ไม่ได้อีกเลยทั้งชีวิต

"เอ่อ พี่เจี้ยนหมิง อย่าเพิ่งร้อนใจครับ ผมคิดวิธีออกได้อย่างหนึ่ง"

สติมาปัญญาเกิด

พอทุกคนคิดว่าจะโดนไล่กลับบ้านกันจริง ๆ สมองก็หมุนอย่างบ้าคลั่ง

แค่ครู่เดียว เซี่ยจางก็คิดวิธีออกมาได้อย่างหนึ่ง

"เซี่ยจาง แกคิดวิธีอะไรออก?"

"ผมดูความหมายของท่านประธานเฉินแล้ว ก็คือข่าวสารของเราต้องเป็นต้นฉบับพิเศษเฉพาะของเราเอง"

"ใช่"

"วิธีทำต้นฉบับเองมีสองทาง ทางแรกคือร่วมมือกับบริษัทเกมใหญ่ ๆ เพื่อให้ได้ข่าวที่พวกเขาจะเปิดเผยมาก่อนล่วงหน้า แต่ว่าอันนี้ไม่ได้ผล เพราะตอนนี้บริษัทเกมใหญ่ ๆ ยังไม่ได้ร่วมมือกับเรา"

"งั้นแกพูดมาทำห่าอะไร"

"ก็ยังมีทางที่สองไงครับ นั่นคือพวกเราแต่งเอง"

"พวกเราแต่งเอง?"

"เปิดเกมมาแค่รูปเดียว เนื้อหาที่เหลือแต่งเอาเอง เชี่ย แกคิดวิธีอะไรของแก"

จางเจี้ยนหมิงน้ำตาไหลอาบแก้ม

"อันนี้ อันนี้ พี่เจี้ยนหมิง ความหมายก็ประมาณนี้แหละ แต่ว่าพวกเราแต่งเองก็ไม่แน่ว่าจะดึงดูดคนไม่ได้นะครับ" "อ๋อ ว่ามาสิ"

"เช่น ตอนนี้ผมแต่งบทความเรื่องผมกลายเป็นเซียนอันดับหนึ่งของตำนานจอมยุทธ์จินยงได้ยังไงสักบทหนึ่ง"

"ผมกลายเป็นเซียนอันดับหนึ่งของตำนานจอมยุทธ์จินยงได้ยังไง..."

ท่องอยู่ในปากทีหนึ่ง ตาของจางเจี้ยนหมิงก็เป็นประกาย "ไม่เลวนี่หว่า"

บทความแบบนี้ถึงจะไม่ใช่ข่าวอะไร แต่ก็เกี่ยวกับเกม แถมยังมีจุดน่าสนใจมาก

อย่างน้อยพวกที่เล่นตำนานจอมยุทธ์จินยง ถ้าพวกเขาเห็นเข้า ก็มีโอกาสสูงมากที่จะดึงดูดให้พวกเขาอ่าน

"เซี่ยจาง แกรีบเขียนบทความนี้ออกมา เดี๋ยวพวกเราเอาไปแขวนดูผลหน่อย"

"ได้เลยครับ"

......

หนังสือพิมพ์รายวันเมืองก้าน

"เสี่ยวอวี่ แบบนี้จะได้เหรอ?"

"ได้อยู่แล้วครับ"

"จะเป็นการตุ๋นคนเกินไปหรือเปล่า?"

"ไม่หรอกครับ อีกอย่างเราตุ๋นคนตรงไหน?"

"แต่ถ้าหนังสือพิมพ์รายวันเมืองก้านไม่เชื่อล่ะ?"

"พ่อ มั่นใจหน่อยครับ ในกระเป๋าที่พ่อพกอยู่คืออะไรล่ะ?"

"อือ ก็ได้ พ่อเข้าไปก่อนละ"

ลูบซองธนบัตรปึกหนึ่งในกระเป๋าทีหนึ่ง เฉินซื่อเหมียนก็เดินเข้าสำนักงานความร่วมมือทางธุรกิจของหนังสือพิมพ์รายวันเมืองก้าน

"สวัสดีครับ ผมเป็นผู้ก่อตั้งซีซือหอยขมแห่งซิ่นเฟิง นี่นามบัตรของผมครับ"

พิมพ์นามบัตรมาเป็นพิเศษ เฉินซื่อเหมียนพอเข้าสำนักงานก็ยื่นให้ผู้อำนวยการสำนักงานธุรกิจของหนังสือพิมพ์รายวันเมืองก้านทันที

"อ๋อ ท่านประธานเฉินนี่เอง ผมแซ่จางครับ"

"ผู้จัดการจาง ก่อนหน้านี้เรานัดกันไว้ ผมอยากลงโฆษณาเรื่องความร่วมมือแฟรนไชส์ในหนังสือพิมพ์ของท่านสักชิ้นครับ"

"อันนี้ไม่มีปัญหาแน่นอน แต่ว่าท่านประธานเฉิน ผมอยากยืนยันก่อนว่า พวกคุณได้สิทธิ์ในเครื่องหมายการค้าซีซือหอยขมแล้วหรือยังครับ?"

"ตอนนี้อยู่ระหว่างจดทะเบียนครับ นี่คือคำขอจดทะเบียนของเรา ตอนนี้ถึงขั้นตอนประกาศโฆษณาแล้ว อีกประมาณไม่กี่เดือนก็จะได้ใบอนุญาตเครื่องหมายการค้า"

"งั้นการทำแฟรนไชส์แบบนี้ก็ไม่ค่อยถูกกฎเกณฑ์นะครับ"

ผู้จัดการจางขมวดคิ้ว เดิมทีคิดจะปฏิเสธ แต่ก็ยังไม่ได้พูดออกไป

ตอนนี้งานหาลูกค้าโฆษณาของหนังสือพิมพ์ทำได้ยากนะ ถ้าปฏิเสธไปง่าย ๆ ก็เสียงานไปอีกหนึ่งชิ้น

"ผู้จัดการจาง ช่วงแรกเราใช้รูปแบบความร่วมมือในการทำแฟรนไชส์ได้ครับ พอเครื่องหมายการค้าของเราได้รับอนุญาตแล้ว เราค่อยเปลี่ยนไปเป็นสัญญาแฟรนไชส์อย่างเป็นทางการ"

"แบบนี้ก็ได้"

พอพูดแบบนี้ ผู้จัดการจางก็คลายคิ้วลง

ดูท่าร้านของกินเล่นที่ชื่อซีซือหอยขมนี้จะมีความสามารถทางธุรกิจไม่เลว คิดเรื่องพวกนี้ไว้หมดแล้ว

ถ้าเป็นแบบนี้ ในแง่กฎหมายก็ไม่มีปัญหาแล้ว

"ได้ แผนของพวกคุณเขียนเสร็จหรือยังครับ หรือจะให้พวกเราเขียนให้?"

"เขียนเสร็จแล้วครับ เชิญดูเลย" เฉินซื่อเหมียนยื่นแผนแฟรนไชส์ที่เฉินอวี่เขียนไว้เมื่อไม่กี่วันก่อนให้ผู้จัดการจาง

แผนแฟรนไชส์ค่อนข้างเรียบง่าย เก็บค่าแฟรนไชส์แค่ 3 หมื่นหยวน

แต่ว่าพอเห็นตารางกำไรของซีซือหอยขมที่อยู่ด้านล่างนั้น ผู้จัดการจางกลับตาค้างอ้าปากค้าง

ค่าแฟรนไชส์ 3 หมื่นหยวน ค่าตกแต่งร้าน 5000 ค่าเช่า 1500 ต่อเดือน ต้นทุนแรงงาน 700 ต่อเดือนสำหรับ 2 คน ค่าน้ำค่าไฟค่าแก๊ส 500 หยวน ค่าใช้จ่ายเฉลี่ยต่อคน 6 หยวนต่อวัน จำนวนลูกค้าต่อวัน 200 คน ยอดขายต่อวัน 1200 หยวน ยอดขายต่อเดือน [ตัวเลขหายไปในต้นฉบับ] ต้นทุนวัตถุดิบ... กำไรสุทธิต่อเดือน [ตัวเลขหายไปในต้นฉบับ] กำไรต่อปี 19 หมื่น 2000 หยวน คืนทุนภายใน 3 ถึง 4 เดือน [?]

"ท่านประธานเฉิน นี่ นี่ นี่ ตารางกำไรแฟรนไชส์นี้มันเว่อร์เกินไปแล้วมั้งครับ"

ถึงก่อนหน้านี้จะมีโฆษณาแฟรนไชส์ของผู้ลงโฆษณาเป็นกองที่แต่งขึ้นมาค่อนข้างเว่อร์ แต่ก็ยังปกติอยู่ไม่มากก็น้อย

แต่ลองดูซีซือหอยขมสิ ค่าตกแต่งร้าน 5000 ค่าเช่า 1500 ต่อเดือน ถ้าไม่รวมค่าแฟรนไชส์ 3 หมื่น ก็เป็นร้านของกินเล่นที่ลงทุนแค่หมื่นกว่าหยวนเท่านั้น

ร้านของกินเล่นที่ใช้เงินแค่หมื่นกว่าหยวนก็เปิดได้ กลับทำกำไรปีละสิบกว่าหมื่นได้เนี่ยนะ

ถ้ามีจริง เขาก็อยากวิ่งไปทำเองแล้ว

"ผู้จัดการจาง พวกเราไม่ได้เว่อร์นะครับ นี่คือรายได้จริงจากการดำเนินกิจการ ถ้าทำได้ดี กำไรยังเกินตัวเลขนี้อีก"

แน่นอนว่านี่คือในสภาพแวดล้อมที่ไม่มีการแข่งขัน

ถ้าในเขตเมืองหนึ่งมีร้านขายหอยขมโดยเฉพาะแค่ที่เดียว กำไรนี้ก็รับประกันได้

แต่ถ้าเปิดสองร้านหรือสามร้าน กำไรก็จะหดตัวลงอย่างมาก

ความหมายของเฉินอวี่คือ อาศัยจังหวะที่ตลาดยังไม่ทันตั้งตัว เข้ายึดครองตลาดทั้งหมดไว้ก่อน

ขอแค่ยึดครองตลาดได้ สร้างชื่อเสียงได้ ต่อให้ร้านของกินเล่นอื่นเข้ามาแข่ง ก็ยังมีกำไรมากพอสมควร

"ท่านประธานเฉิน คุณก็รู้ว่าหนังสือพิมพ์ไม่เหมือนโฆษณาสะเปะสะปะอื่น ๆ ถ้าลงโฆษณาเท็จบางอย่าง ผมก็จะถูกลงโทษด้วย เอาแบบนี้ พวกเราไปตรวจสอบที่ร้านของพวกคุณก่อน คุณว่าเป็นยังไงครับ?"

"ตรวจสอบใช้เวลานานแค่ไหนครับ?"

"ประมาณหนึ่งเดือนครับ"

เฉินซื่อเหมียนส่ายหน้า

หนึ่งเดือนถึงจะไม่นาน แต่ตอนนี้ในอำเภออื่นของเมืองก้านเริ่มมีเค้าลางที่คุกคามซีซือหอยขมแล้ว

รอให้พวกเขาตรวจสอบครบเดือน ไม่แน่ว่าในเมืองก้านอาจเปิดร้านแบบนี้ไปสิบกว่าร้านแล้ว

"หนึ่งเดือนนานเกินไป เอาแบบนี้ครับ"

เฉินซื่อเหมียนควักธนบัตรปึกหนึ่งออกมาจากกระเป๋า "ค่าโฆษณาที่ตกลงกันไว้คือ 2000 พวกเราจ่าย 4000"

"ท่านประธานเฉิน อันนี้ไม่ใช่ปัญหาเรื่องเงินครับ"

ผู้จัดการจางไม่หวั่นไหว

เฉินซื่อเหมียนไม่ได้พูดอะไร ควักออกมาอีก 2000 หยวน

"ท่านประธานเฉิน อันนี้ไม่ใช่ปัญหาเรื่องเงินจริง ๆ ครับ" เฉินซื่อเหมียนก็ยังไม่พูดอะไร เพิ่มไปอีก 2000 หยวน

"ท่านประธานเฉิน คุณทำแบบนี้ทำให้ผมลำบากใจมากนะครับ"

สุดท้าย เฉินซื่อเหมียนก็ควักเงินทั้งหมดในกระเป๋าออกมา "1 หมื่นหยวน พวกเราจ่ายค่าโฆษณา 5 เท่า ถ้าผู้จัดการจางยังรู้สึกว่าไม่ได้ งั้นผมก็จะไปพิจารณาสำนักพิมพ์อื่น"

พูดพลาง เฉินซื่อเหมียนก็จะเดินจากไป

"เฮ้ย ท่านประธานเฉิน มีอะไรก็คุยกันได้นี่ครับ"

พูดไปพลาง ผู้จัดการจางก็เก็บเงิน 1 หมื่นหยวนใส่โต๊ะทำงาน "ในแง่หลักการมันมีปัญหาอยู่จริง แต่ว่าก่อนหน้านี้พวกเราก็เคยตรวจสอบซีซือหอยขมของพวกคุณมาแล้ว ขั้นตอนทุกอย่างถูกกฎหมาย แถมทางคังหนานกับฉงอี้ก็มีร้านแฟรนไชส์อยู่หลายร้านจริง เอาแบบนี้ พรุ่งนี้ พรุ่งนี้ผมจัดโฆษณาให้พวกคุณเลย คุณว่าเป็นยังไงครับ?"

"งั้นก็ขอบคุณผู้จัดการจางมากครับ"

เฉินซื่อเหมียนพูดพร้อมรอยยิ้ม