บทที่ 57 ผมเป็นแค่เด็กอาชีวะคนหนึ่งนะ

"เชี่ย ตายแล้ว ตายแล้ว"

มองไอดีนักรบของตัวเองที่โดนช็อตตายไปในสามที หลี่เหวินเจี๋ยก็ลุกขึ้นยืนพรวด

"เฉินอวี่ นี่ไอดีของนายเหรอ?"

"ใช่สิ"

"ไม่ เป็นไปไม่ได้"

"งั้นมาดูเองสิ"

หลี่เหวินเจี๋ยพุ่งไปที่หน้าคอมพิวเตอร์ของเฉินอวี่ด้วยความเร็วราวสายลม

"เลเวล 40"

"ไอดีจอมเวทเลเวล 40"

"อ๊า อ๊า อ๊า..."

หลี่เหวินเจี๋ยสติแตก

"นี่ไอดีของนายจริง ๆ เหรอ?"

"ใช่สิ"

"นายปั๊มขึ้นเลเวล 40 ได้ยังไง?"

"ความลับ"

เฉินอวี่ยิ้ม

เพียงแต่พอเห็นชื่อของตัวเองกลายเป็นชื่อเหลือง เฉินอวี่ก็จนใจอยู่บ้าง "เอ่อ ยังจะดวลเดี่ยวอีกไหม?"

ในเกม การจงใจฆ่าคนอื่นหนึ่งครั้งจะทำให้ชื่อกลายเป็นสีเหลือง

ถ้าฆ่าอีกคนในช่วงที่ชื่อยังเหลืองอยู่ ก็จะกลายเป็นชื่อแดง

"ดวลเดี่ยวอะไรล่ะ ไอดีนักรบเลเวล 26 ของฉันจะไปดวลเดี่ยวกับไอดีจอมเวทเลเวล 40 ของนายได้ยังไง"

"เมื่อกี้นายไม่ได้พูดเรื่องดวลเดี่ยวตลอดเหรอ มาอีกสิ"

"ฉันผิดไปแล้วได้ไหม"

"ก็ได้"

เฉินอวี่ก็ไม่ได้ต้อนหลี่เหวินเจี๋ยต่อ

"หลี่เหวินเจี๋ย ฉันยังมีธุระ พวกนายเล่นกันไปเถอะ"

เล่นใน Legend of Mir อยู่พักหนึ่ง เฉินอวี่ก็ออกจากเกม

"เฉินอวี่ จะไปเร็วขนาดนี้เลยเหรอ"

เฉินอวี่ลงจากเครื่อง ตอนนั้นไอ้อ้วนหวังก็ทักทายเฉินอวี่ "ไม่อยู่เป็นเพื่อนพี่อ้วนอีกหน่อยเหรอ อ้อ ช่วงนี้ทางนายเป็นไงบ้าง ฉันดูแล้วใช้ได้เลยนะ"

"ใช้ได้อะไรกันครับ พี่อ้วนก็ใช่ว่าจะไม่รู้ ช่วงนี้ผมทุ่มเงินอยู่ตลอด"

"ทำเว็บไซต์ก็เป็นแบบนี้แหละ พี่สาวลูกพี่ลูกน้องฉันบอกว่าการทำเว็บไซต์ก็คือหลุมที่ไม่มีก้น ไม่ว่านายจะมีเงินเท่าไหร่ นายก็ใช้หมดได้"

"ก็นั่นน่ะสิครับ"

"หรือว่า เงิน 5000 หยวนทางฉันคืนให้นายดีไหม ยังไงสตูดิโอของเราก็ต้องปั๊มเลเวลอยู่แล้ว เท่ากับเอาเปรียบพวกนายฟรี ๆ"

"พี่อ้วน ถือตัวเป็นคนนอกไปแล้วนะครับ อันนี้จะนับว่าเอาเปรียบได้ยังไง สตูดิโอของพวกคุณเก่งมากนะครับ ช่วงนี้ปั๊มขึ้นเป็นอันดับหนึ่งในเซิร์ฟใหม่ของ Legend of Mir ไม่เพียงสร้างชื่อให้เว็บไซต์ของเรา พวกคุณก็ได้เงินไปไม่น้อยเหมือนกัน"

"อันนั้นก็ต้องขอบคุณนายนะ ถ้าไม่มีนาย พวกเราจะเปิดหัวได้ดีขนาดนี้ได้ยังไง ตอนเย็นไปกินมื้อดึกด้วยกัน"

"ขอโทษด้วยครับพี่อ้วน หลายวันนี้กินไม่ได้ ทางสตูดิโอค่อนข้างยุ่ง ไว้ผมเลี้ยงคุณ"

"ได้เลย งั้นพี่อ้วนก็จะรอมื้อดึกของนายนะ"

คุยกับไอ้อ้วนหวังอยู่พักหนึ่ง เฉินอวี่ก็กลับไปที่สตูดิโอ

"พี่เจี้ยนหมิง เป็นไง คุ้นเคยกับการใช้งานหรือยัง?"

"โดยพื้นฐานก็คุ้นเคยพอสมควรแล้ว นี่ไง พวกเราลงข่าวบนหน้าแรกไปไม่น้อยแล้ว"

"อ๋อ ขอดูหน่อย"

เฉินอวี่เปิดเว็บไซต์ 5173 ขึ้นมา เพราะเพิ่มส่วนเข้าไป 5173 จึงไม่ได้ขายแต่ของสวมใส่อย่างเดียว แต่ยังอ่านข่าวสารเกมได้ด้วย

"ข่าวพวกนี้มาจากไหน?"

"ส่วนใหญ่เป็นข่าวจากเว็บทางการของแต่ละเกม แล้วก็มีบางส่วนที่คัดลอกมาจากที่อื่น"

"ที่อื่น ที่ไหนล่ะ?" [?]

"เชี่ย แกรู้ได้ยังไง?"

จางเจี้ยนหมิงรู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง "มีบางส่วนที่หามาจากที่นั่นจริง ๆ"

"ลบเนื้อหาที่คัดลอกมาทิ้งซะ คราวหน้าอย่าไปเอาเนื้อหาจากที่นั่น พวกเราต้องมีแหล่งเนื้อหาของตัวเอง"

"ครับ"

จางเจี้ยนหมิงพยักหน้า "แต่ว่าช่วงหลังมานี้ที่นั่นเหมือนจะเคลื่อนไหวไม่น้อยเหมือนกัน กูดูยอดผู้เข้าชมของพวกเขาแล้ว ถึงภาพรวมจะสู้พวกเราไม่ได้ แต่ยอดเข้าชมหน้าเพจของพวกเขากลับไม่น้อยเลย มีศักยภาพมาก"

"ยอดเข้าชมหน้าเพจ พี่เจี้ยนหมิง เก่งนี่หว่า กูว่าแกก้าวหน้าขึ้นทุกวันเลยนะ"

ยอดเข้าชมหน้าเพจหรือที่เรียกว่าจำนวนการเปิดหน้าเว็บ ทุกครั้งที่มีการเปิดหน้าหนึ่งหน้าก็จะนับเพิ่มหนึ่งครั้ง

มันไม่เหมือนกับการนับตามหมายเลขผู้เข้าชม

การนับตามหมายเลขผู้เข้าชมจะบันทึกการเข้าถึงของหนึ่งหมายเลขเพียงครั้งเดียว

ถ้าเว็บไซต์หนึ่งมีจำนวนผู้เข้าชมมาก แต่ยอดเข้าชมหน้าเพจน้อย ก็พิสูจน์ว่าเว็บไซต์นี้ไม่มีเสน่ห์ดึงดูด

ทุกคนก็แค่เข้าเว็บไซต์ของคุณทีหนึ่ง แล้วก็ไม่ค่อยได้ดูเนื้อหาข้างในเว็บของคุณ

แต่ถ้าเว็บไซต์หนึ่งมีจำนวนผู้เข้าชมไม่มาก แต่ยอดเข้าชมหน้าเพจสูงมาก

นี่ก็พิสูจน์ว่าเว็บไซต์นี้ดึงดูดผู้ใช้ได้ดีมาก

เพราะหลังจากผู้ใช้เข้าเว็บไซต์นี้แล้ว ก็ยังคลิกไปหน้าอื่น ๆ ต่อไปอีกไม่หยุด

"เอ่อ อันนี้ กูก็ไม่ค่อยเข้าใจเหมือนกัน หวังฉ่างเป็นคนบอกกู แล้วเธอยังบอกให้กูศึกษาเว็บไซต์อเล็กซาให้มากหน่อย บอกว่ามีประโยชน์ต่อการบริหารเว็บไซต์ของพวกเรา"

เดิมทีอเล็กซาเป็นบริษัทเสิร์ชเอนจิน

แต่ในประเทศ สิ่งที่อเล็กซาส่งอิทธิพลมากที่สุดกลับเป็นการค้นหาอันดับเว็บไซต์ตามจำนวนผู้เข้าชมทั่วโลก

พอเข้าเว็บไซต์อเล็กซา คุณก็จะเห็นข้อมูลทราฟฟิกต่าง ๆ ของเว็บไซต์ที่คุณอยู่ได้

แน่นอนว่าดูข้อมูลของเว็บไซต์ขนาดใหญ่อื่น ๆ ได้ด้วยเหมือนกัน

"หวังฉ่างพูดถูก ว่าง ๆ แกก็ศึกษาให้มากหน่อย แต่ว่าอย่างที่แกพูดมา ตอนนี้ที่นั่นกลายเป็นคู่แข่งของพวกเราไปแล้ว"

ก่อนหน้านี้เฉินอวี่ทำแค่การซื้อขายของเสมือน แน่นอนว่าย่อมไม่ขัดแย้งกับที่นั่น

แต่ตอนนี้เฉินอวี่จะทำข่าวสาร จริง ๆ แล้วก็คือตำแหน่งที่ใกล้เคียงกัน คือเดินเส้นทางเว็บท่าเกมเหมือนกัน

แต่ยังดีที่ตอนนี้ที่นั่นยังไม่เติบใหญ่ ยังห่างไกลจากเว็บท่าเกมที่โตเป็นตัวเป็นตนในยุคหลังมาก

"เฉินอวี่ พวกเราควรทำยังไง"

"เนื้อหา"

เฉินอวี่พูด

"เนื้อหาเหรอ?"

"ใช่" "พี่เจี้ยนหมิง เมื่อกี้แกเอาบทความจากที่นั่นมาไม่ใช่เหรอ ทำไมต้องไปเอาจากที่นั่น ก็เพราะมีเนื้อหาบางส่วนที่ค่อนข้างมีเอกลักษณ์ เว็บไซต์อื่นไม่มีไง"

"ใช่"

จางเจี้ยนหมิงพยักหน้า "พูดแบบนี้ พวกเราก็ต้องสร้างทีมเนื้อหาของตัวเองขึ้นมาด้วย"

"ถูกต้อง"

สิ่งที่สำคัญที่สุดของเว็บไซต์บนอินเทอร์เน็ตคืออะไร

บางคนบอกว่าคือจำนวนผู้เข้าชม

ขอแค่ยอดผู้เข้าชมมาก เว็บไซต์นี้ก็มีมูลค่า

แต่ถ้าพูดให้ลึกกว่านั้น สิ่งที่สำคัญที่สุดของเว็บไซต์ไม่ใช่จำนวนผู้เข้าชม แต่คือเนื้อหาต่างหาก

ถ้าไม่มีเนื้อหาเว็บไซต์ที่โดดเด่น ต่อให้เว็บไซต์นี้มีจำนวนผู้เข้าชมมาก มันก็ไม่มีมูลค่ามากนัก

เหมือนกับเว็บไคซินในยุคหลัง ที่ครองจำนวนผู้เข้าชมมหาศาลขนาดนั้น แต่เพราะเนื้อหาซ้ำซากเกินไป สุดท้ายก็ได้แต่ปิดตัวลง

"พี่เจี้ยนหมิง เรื่องเนื้อหาเว็บไซต์นี้กูยกให้แกแล้วนะ"

เฉินอวี่ไม่ได้ชี้แนะจางเจี้ยนหมิงต่อ

เขาเตรียมจะให้จางเจี้ยนหมิงคิดเองสักสองสามวัน

แน่นอนว่าเฉินอวี่ก็ไม่ได้หวังว่าจางเจี้ยนหมิงจะคิดอะไรออกได้ในทันที

แต่ในเมื่อดึงจางเจี้ยนหมิงมาอยู่ฝั่งตัวเองแล้ว ยังไงก็ต้องฝึกฝนกันบ้าง

"อ้าว ยกให้กูเหรอ"

จางเจี้ยนหมิงร้อนใจอยู่บ้าง "ไม่ได้ เฉินอวี่ อันนี้ไม่ได้นะ"

"ทำไมจะไม่ได้ล่ะ?"

"กูทำไม่เป็นนี่"

"ไม่เป็นก็เรียนได้นี่"

"กูไม่รู้ว่าจะเรียนจากไหนนี่"

"ง่ายจะตาย คิดให้มากหน่อย ใช้สมองให้มากหน่อยก็เข้าใจเอง เหมือนตอนที่พวกเราทำเกมกันไง ก็คิดไปพลางพัฒนาช่องทางหาเงินต่าง ๆ ไปพลางไม่ใช่เหรอ"

"แต่ว่า..."

"ไม่มีแต่ว่าอะไรทั้งนั้น กูไปก่อนละ"

การบริหารเว็บไซต์ไม่ใช่เรื่องวันสองวัน เฉินอวี่ยังพอมีเวลาอยู่

"เชี่ย ไปเลยเหรอ"

"เอ่อ พี่เจี้ยนหมิง เป็นอะไรเหรอครับ?"

"จะเป็นอะไรได้ เมื่อกี้ท่านประธานเฉินสั่งงานให้พวกเรามาอย่างหนึ่ง"

"งานอะไรครับ?"

"ให้พวกเราหาแหล่งเนื้อหาที่มีเอกลักษณ์มาสักหน่อย" "อะไรคือแหล่งเนื้อหาที่มีเอกลักษณ์ครับ?"

"ก็ข่าวที่เว็บไซต์อื่นไม่มี บทความที่เว็บไซต์อื่นไม่มี ข่าวสารที่เว็บไซต์อื่นไม่มีไง"

จางเจี้ยนหมิงปวดหัวสุดขีด

ในใจเขาอยากพูดเหลือเกินว่า ผมเป็นแค่เด็กอาชีวะคนหนึ่งนะ ทำอะไรไม่เป็นสักอย่าง

เพียงแต่คำพูดนี้จางเจี้ยนหมิงกลับไม่ได้พูดออกมา

เขารู้ว่าโอกาสเฉินอวี่ให้เขามาแล้ว ถ้ายังทำตัวเป็นปลาเค็มเหมือนเมื่อก่อน ต่อไปก็คงได้แค่นี้แหละ