บทที่ 61 เสริมสร้างงานด้านเนื้อหา

"ดี ทำได้ดีมาก"

เฉินอวี่ปรบมือให้จางเจี้ยนหมิง

วันนี้จางเจี้ยนหมิงทำให้ตัวเองต้องมองด้วยสายตาใหม่จริง ๆ

"พี่เจี้ยนหมิง แกไปบอกทุกคนหน่อย หลายวันมานี้ทุกคนเหนื่อยกันแล้ว วันนี้บริษัทเลี้ยงมื้อใหญ่"

"จริงเหรอ"

"ถามได้"

"ดีมากเลย เดี๋ยวกูไปบอกพวกเขา"

วิ่งไปรวดเดียว จางเจี้ยนหมิงก็แจ้งข่าวลงไปในทันที

แน่นอนว่าเซี่ยจางกับพวกตื่นเต้นอยู่ในใจ เฝ้ารอมื้อใหญ่ตอนกลางคืน

"มา ๆ ๆ ทุกคน หลายวันมานี้ทุกคนทำได้ดีมาก ชนแก้วกันหน่อย"

"ขอบคุณท่านประธานเฉินครับ ขอบคุณท่านประธานเฉิน"

"ขอบคุณอะไรกันมากมาย ขอแค่ต่อไปทุกคนทำได้ดี งานเลี้ยงแบบนี้พวกเราจัดกันได้ทุกวันเลย"

"จริงเหรอครับ?"

"จริงสิ"

"ยังมาที่เถาเจียงอยู่เหรอครับ?"

"เถาเจียงจะเป็นอะไรไป ต่อไปพวกเราไปกินกันที่เมืองก้าน"

"ดีมากเลยครับท่านประธานเฉิน คุณต้องรักษาคำพูดนะ"

"ต้องอยู่แล้ว"

ถึงเฉินอวี่จะเป็นเจ้านาย แต่จริง ๆ แล้วทุกคนอายุพอ ๆ กัน บรรยากาศจึงคึกคักไม่น้อย

"เซี่ยจาง บทความเรื่องวิธีกลายเป็นเซียนอันดับหนึ่งของตำนานจอมยุทธ์จินยงที่คุณเขียนดีมากเลยนะ น่าสนใจมาก"

"เหอ ๆ ท่านประธานเฉิน ผมเขียนมั่ว ๆ ไปเองครับ ไม่นึกเลยว่าทุกคนจะชอบอ่านกันขนาดนี้"

"อันนี้ก็ปกติ ตอนนี้ทุกคนยังไม่มีแนวคิดเรื่องเว็บท่าเกม พวกเราก็เหมือนกำลังคลำก้อนหินข้ามแม่น้ำ แต่ไม่เป็นไร ต่อไปทุกคนมีความคิดอะไร มีไอเดียที่น่าสนใจอะไร พวกเราลองกันได้หมด อย่ากลัวผิด ถ้าต้องใช้เงินทุน ก็ยื่นเรื่องกับผู้จัดการจางได้ตลอด"

"ขอบคุณท่านประธานเฉินครับ ผมขอคารวะ" "ขอบคุณอะไรกัน วันนี้ทุกคนไม่ต้องมีมารยาทอะไรมาก กินตามสบาย ดื่มตามสบาย"

ถึงจะพูดแบบนี้ แต่เฉินอวี่ก็ยกแก้วเหมือนกัน

ดื่มหมดในอึกเดียว

เฉินอวี่ใช้กระดาษทิชชูเช็ดปาก "อ้อ เกือบลืมเรื่องสำคัญไปเรื่องหนึ่ง"

พูดพลาง เฉินอวี่ก็หยิบเงินปึกหนึ่งออกมาจากกระเป๋า "คราวนี้ทุกคนทำได้ดีมาก ส่วนผมก็ไม่ใช่คนขี้เหนียว แจกเงินรางวัลคนละ 500 หยวน เซี่ยจางเป็นคนแรกที่ออกความคิด ให้รางวัล 1000 หยวน ส่วนผู้จัดการจางให้รางวัล 3000 หยวน"

"ว้าว..."

พอรางวัลที่หนักหน่วงขนาดนี้ปรากฏออกมา ทุกคนก็ถึงกับตะลึงไปหมด

ไม่นึกเลยว่าคราวนี้ไม่เพียงมีมื้อใหญ่ แต่ยังได้รางวัลอีก 500 หยวน

นี่มันเงินเดือนหนึ่งเดือนเลยนะ

ไม่สิ

ถ้าเป็นคนทั่วไปที่อายุพอ ๆ กับพวกเขา เดือนหนึ่งยังหาไม่ได้ถึง 500 เลย

"ขอบคุณท่านประธานเฉินครับ ขอบคุณท่านประธานเฉิน"

ทุกคนกล่าวขอบคุณเฉินอวี่กันไม่หยุด แล้วยกแก้วคารวะเฉินอวี่อีกครั้ง

คืนนั้น ทุกคนดื่มกันไปพอสมควร

เฉินอวี่ก็กะประมาณให้พอดี ถึงจะให้ทุกคนกินกันอย่างสะใจ แต่จะให้เมาหัวราน้ำก็ไม่ได้

พอเห็นว่าทุกคนเมาราวเจ็ดส่วนแล้ว เฉินอวี่ก็ให้จางเจี้ยนหมิงปิดวงอาหาร ทุกคนถึงได้กลับ

"ท่านประธานเฉิน ลาก่อนครับ"

"ลาก่อน พรุ่งนี้อย่าลืมมาทำงานให้ตรงเวลานะ"

"ไม่ต้องห่วงครับ ตรงเวลาแน่นอน"

หลี่โย่วหู่กับพวกร่ำลาเฉินอวี่ แล้วพากันจากไป

"เชี่ย เซี่ยจาง ไอ้เวรแกได้รางวัลตั้ง 1000 หยวนได้ยังไง กูไม่ยอม"

"ไม่ยอมก็ไปหาท่านประธานเฉินสิ ท่านประธานเฉินให้กูเอง อีกอย่างไอเดียนี้กูเป็นคนออกนะ"

"แกออกกะผีสิ พูดกันตรง ๆ กระทู้ที่ดังที่สุดไม่ใช่แกเขียน แต่เป็นกูต่างหาก กระทู้เรื่องวิธีจีบสาวในเกมของกูต่างหากที่ดังที่สุดในเว็บ อ๊า อ๊า อ๊า เมื่อกี้ทำไมกูไม่เตือนท่านประธานเฉินนะ นี่มันตั้ง 1000 หยวน 1000 หยวน..."

"ไม่ต้องห่วง คราวนี้กูได้รางวัล 1000 หยวน คราวหน้าถ้าแกมีผลงานอะไร กูกล้ารับประกันเลยว่า 1000 หยวนก็ไม่ขาดของแกหรอก"

"ก็จริง"

ทุกคนพูดคุยหัวเราะกันไป แล้วก็ชวนกันกลับบ้าน

...... "เฉินอวี่ ไอ้หนุ่มแกก็ไม่ได้มีเงินมากมายอะไรสักหน่อย ให้รางวัลกูตั้ง 3000 หยวน"

"เหอะ แกไม่เอาเหรอ?"

"กูก็อยากเอานะ แต่กลัวจะกินจนแกจน"

"จะเป็นไปได้ยังไง"

หลังเซี่ยจางกับพวกจากไปแล้ว เฉินอวี่กับจางเจี้ยนหมิงก็ยืนอยู่หน้าโรงแรม รับลมเย็น

"อ้อ เพื่อนร่วมชั้นกลุ่มนั้นของกูเป็นยังไงบ้าง?"

"ไม่เลว"

"เหอ ๆ ไม่เลวก็ดี กูกลัวว่าไอ้พวกนี้ระดับความสามารถจะไม่พอจริง ๆ"

"ระดับความสามารถจะค่อย ๆ เพิ่มขึ้นเอง ดูแกสิ ช่วงนี้ระดับความสามารถแกไม่ได้พุ่งขึ้นเหรอ"

"อย่ามาแซวกูเลย ตอนนี้กูเครียดเท่าภูเขาทุกวัน บอกให้เลยนะ ตั้งแต่ทำเว็บไซต์ กูไม่ได้เจอแฟนมาหลายวันแล้ว"

"โอ้โฮ คิดถึงแฟนแล้วเหรอ?"

"ก็ต้องสิ"

"ผลักล้มหรือยัง?"

"เหอะ ๆ"

จางเจี้ยนหมิงหัวเราะเหอะ ๆ

เฉินอวี่ก็ไม่ได้แฉต่อ พูดต่อไปว่า "คืนนี้รีบกลับเลย กลับไปเจอแฟนแกให้ดี ๆ พรุ่งนี้มีเรื่องสำคัญต้องทำ"

"พรุ่งนี้มีงานใหม่อีกเหรอ?"

"ใช่"

"งานอะไร?"

"ก็เรื่องเนื้อหาอีก พวกเราต้องเสริมสร้างงานด้านเนื้อหาให้มากขึ้น"

เฉินอวี่พูดว่า "กูดูบทความในเว็บไซต์ของเราวันนี้แล้ว ส่วนใหญ่เป็นเรื่องตำนานจอมยุทธ์จินยงกับ Legend of Mir ส่วนเกมอื่น ๆ กลับมีไม่มากเท่าไหร่"

"ไม่มีทางเลือกนี่ ตอนนี้พวกเราเล่นแค่ตำนานจอมยุทธ์จินยงกับ Legend of Mir เกมอื่นไม่ค่อยได้เล่น ที่มีก็แค่สร้างไอดีไว้ไม่กี่ไอดี ก็เขียนคู่มืออะไรออกมาไม่ได้ หรือว่าพวกเราไปเล่นเพิ่มดี"

"ถ้าเกมทุกเกมพวกเราต้องไปเล่นเองหมด จะต้องใช้เวลาเท่าไหร่ล่ะ?"

"งั้นจะทำยังไง?"

จางเจี้ยนหมิงลูบหัวตัวเอง "เป็นไปไม่ได้ที่จะให้คนอื่นมาเขียนมั้ง"

"ได้จริง ๆ นะ"

เฉินอวี่พยักหน้า "สิ่งที่ต้องทำพรุ่งนี้ก็คือให้คนอื่นมาเขียน"

"อ้าว"

จางเจี้ยนหมิงงง "เฉินอวี่ ให้คนอื่นมาเขียน แกหมายถึงให้คนจากสตูดิโอเกมพวกนั้นเหรอ?"

"ใช่ แต่ไม่ใช่แค่คนจากสตูดิโอเกม รวมถึงผู้เล่นทุกคนด้วย"

"คนพวกนี้ไม่รู้ว่าจะเขียนเป็นหรือเปล่า"

จางเจี้ยนหมิงคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูด "อย่าไปดูว่าช่วงนี้พวกเราลงบทความไปไม่น้อย จริง ๆ แล้วทุกบทความล้วนใช้ความคิดไม่น้อย แถมใช้เวลาไม่น้อยด้วย" "ดังนั้น พวกเราจะให้ค่าตอบแทนเขาไง"

"แกหมายถึงจ่ายเงินจ้างพวกเขาเขียนเหรอ?"

"ถูกต้อง"

"บทละเท่าไหร่?"

"ดูคุณภาพเนื้อหา น้อยก็ 30 50 มากก็ 100 200 500 ไม่จำกัดเพดาน"

"งั้นนี่ก็เป็นค่าใช้จ่ายก้อนมหาศาลเลยนะ"

ถ้าแค่หาคนมาเขียนไม่กี่คนก็ยังพอไหว ต่อให้ให้คนละหลายสิบเป็นร้อยก็ไม่มาก

แต่ถ้าเป็นการหาสตูดิโอเกมทุกเจ้า ผู้เล่นเกมทุกคนเข้าร่วมทั้งหมด เงินก้อนนี้ก็น่าสยองแล้ว

"เรื่องเงินแก้ได้ง่าย"

เรื่องนี้เฉินอวี่คิดไว้แล้ว "ค่าธรรมเนียมการซื้อขายของเว็บไซต์เราแต่ละวันดึงออกมาได้ก้อนหนึ่ง นอกจากนี้ก่อนหน้านี้กูยังเหลืออีกหลายหมื่น อ้อ ใน Legend of Mir กูยังมีของสวมใส่อยู่หลายชิ้นที่ขายได้ น่าจะประคองไปได้สักพัก"

การทำแบบนี้ไม่ใช่เพราะเฉินอวี่มีเงินเหลือเฟือ

ส่วนเหตุผลนั้นมีอยู่ข้อเดียว

นั่นคือการโค่นคู่แข่งรายนั้นให้ได้ [?]

5173 ในตอนนี้ยังสร้างความได้เปรียบขึ้นมาไม่เต็มที่ ถ้าอยากโค่นคู่แข่งรายนั้น ก็ต้องเอาชนะเขาให้ราบคาบในด้านเนื้อหา

"พี่เจี้ยนหมิง พรุ่งนี้แกติดต่อสตูดิโอเกมใหญ่ ๆ ก่อน เรื่องที่มีเงินให้หา กูเชื่อว่าพวกเขายินดีทำมาก นอกจากนี้ บนเว็บไซต์แกก็ประกาศบทความประเภททุ่มเงินหาคู่มือเกมด้วย แน่นอนว่าก็ไม่จำเป็นต้องเป็นคู่มือเกมทั้งหมด ขอแค่เป็นบทความที่มีความหมาย มีคุณค่า และดึงดูดสายตาผู้เล่นเกมได้ก็ใช้ได้หมด"

"ได้ เรื่องนี้จัดการง่าย"

"งั้นก็ตามนี้ พรุ่งนี้เช้ากูไม่มาที่สตูดิโอ ตอนเที่ยงเลิกเรียนแล้วค่อยมา"

"อ้าว ทำไมล่ะ?"

"จะทำไมได้ หลายวันมานี้เข้าเรียนสายไปหลายครั้ง ครูประจำชั้นฟ้องไปถึงแม่กูแล้ว"

"ยังไงมัธยมปลายของพวกแกก็เข้มงวดกว่า อย่างอาชีวะของพวกกูไม่มีใครสนใจเลย"

"งั้นยิ่งดีไม่ใช่เหรอ พวกแกก็อิสระดี เอาละ ไม่เช้าแล้ว รีบไปเจอแฟนแกเถอะ"

ไม่พูดอะไรมาก ทั้งสองก็แยกย้ายกันไป