บทที่ 62 ไอ้โจรสารเลว รับดาบไปซะ

"รายงานตัวครับ"

"ทำไมมาสายอีกแล้ว"

"ผม..."

"ปวดท้องเหรอ?"

"อันนี้?"

"คราวนี้ปวดหัวอีกแล้วเหรอ?"

"เปล่าครับ เปล่า คราวนี้ท้องไม่ปวด หัวก็ไม่ปวดแล้ว"

"งั้นทำไมถึงมาสาย"

"ครูประจำชั้นครับ เรื่องเป็นแบบนี้ เมื่อกี้ระหว่างทาง ผมเห็นคุณย่าคนหนึ่งเดินเหินไม่สะดวก ในฐานะนักเรียนมัธยมปลายรุ่นใหม่ที่เคารพผู้ใหญ่รักเด็ก ครูสอนพวกเรามาตั้งแต่เด็กว่าต้องช่วยพาคุณย่าข้ามถนน"

น่าเสียดายมาก

ถึงเมื่อวานจะท่องว่าวันนี้ต้องไม่สาย วันนี้ต้องไม่สาย แต่เฉินอวี่ก็ยังมาสายอยู่ดี

หลังใช้เหตุผลการมาสายไปครบทุกแบบแล้ว เฉินอวี่ก็ถึงกับงัดไม้ช่วยพาคุณย่าข้ามถนนออกมาใช้

แน่นอนว่าเหตุผลแบบนี้ อย่าว่าแต่ครูประจำชั้นเลย เพื่อนร่วมชั้นคนอื่นก็ไม่เชื่อ ต่างหัวเราะลั่นกันทั้งห้อง

ครูประจำชั้นหลิวฟางถิงจ้องเฉินอวี่ แต่ในใจกลับคิดว่า โทรไปคราวก่อนแล้วยังไม่ได้ผลอีก ดูท่าจะต้องหาเวลาไปที่บ้านไอ้หนุ่มนี่สักครั้ง

"เข้ามาได้"

"เดี๋ยวก่อน เธอไปที่หน้าชั้นแล้วแปลเรื่องจิงเคอลอบสังหารกษัตริย์ฉินที่เราจะเรียนกันวันนี้หน่อย"

ตั้งใจจะต้อนเฉินอวี่สักหน่อย หลิวฟางถิงจึงให้เฉินอวี่ขึ้นหน้าชั้นแปลบทเรียนภาษาจีนโบราณ

"จิงเคอลอบสังหารกษัตริย์ฉินเหรอครับ"

เฉินอวี่ขมวดคิ้ว

บทเรียนนี้เพิ่งจะสอนกันวันนี้ชัด ๆ ครูให้ผมแปล นี่มันต้อนผมชัด ๆ

แต่ยังดีที่ชาติก่อนเฉินอวี่ก็เคยเรียนบทเรียนนี้ จึงยังพอจำได้เจ็ดแปดส่วน

คิดอยู่ครู่หนึ่ง เฉินอวี่ก็เรียบเรียงถ้อยคำของตัวเองแล้วเริ่มแปลว่า "หลังจากแคว้นฉินตีแคว้นจ้าวแตก ก็เริ่มบุกขึ้นเหนือ กำลังจะถึงเขตแดนของแคว้นเยียน องค์ชายรัชทายาทตันแห่งแคว้นเยียนกลัวมาก จึงไปหามือปราบของตัวเองที่ชื่อจิงเคอ..."

"เดี๋ยวก่อน มือปราบเหรอ?"

"ใช่ครับ" "เธอบอกว่าจิงเคอเป็นมือปราบของรัชทายาทตันเหรอ?"

"หรือว่าไม่ใช่ครับ?"

เฉินอวี่พยักหน้า

"อันนี้ ก็ได้ เธอพูดต่อไป"

หลิวฟางถิงเดิมทีคิดจะบอกว่าจิงเคอเป็นผู้อาศัยในเรือนของรัชทายาทตัน จะเป็นมือปราบได้ยังไง

เพียงแต่พอคิดให้ลึกดู จริง ๆ แล้วผู้อาศัยในเรือนกับมือปราบก็ไม่ต่างกันนัก โดยพื้นฐานก็คือคนที่รับใช้ชนชั้นสูงเหมือนกัน

การที่เฉินอวี่เรียกจิงเคอว่ามือปราบจึงไม่นับว่าเกินเลยไป

"อือ รัชทายาทตันก็ไปหามือปราบของตัวเอง แล้วพูดกับจิงเคอว่า ถึงข้าอยากจ่ายเงินเดือนให้เจ้าทุกวัน แต่แคว้นฉินกำลังจะตีมาถึงที่นี่แล้ว ต่อไปเงินเดือนก็จ่ายไม่ออกอีก"

"เงินเดือนเหรอ?"

หลิวฟางถิงตาค้างอ้าปากค้าง "เงินเดือนโผล่มาตั้งแต่เมื่อไหร่?"

"เหมือนจะมีนะครับ"

"รัชทายาทตันพูดชัด ๆ ว่าถึงข้าปรารถนาจะปรนนิบัติท่านไปนาน จะกลายเป็นจ่ายเงินเดือนได้ยังไง?"

"อ๋อ ครูหลิว ประโยคที่ว่าปรารถนาจะปรนนิบัติท่านไปนานเป็นคำสุภาพของรัชทายาทตันครับ จริง ๆ แล้วพวกท่านเลี้ยงมือปราบไว้ก็ต้องจ่ายเงินเดือนไม่ใช่เหรอ ถ้ารัชทายาทตันไม่จ่ายเงินเดือนให้จิงเคอ จิงเคอจะมาสวามิภักดิ์กับรัชทายาทตันไหมล่ะครับ ในเมื่อรัชทายาทตันจ่ายเงินเดือนให้จิงเคอ ดังนั้นจิงเคอก็ต้องทำงานให้เจ้านายอย่างรัชทายาทตัน แล้วพอรัชทายาทตันในฐานะเจ้านายจะมาหาจิงเคอให้ทำงาน ก็เลยประกาศไว้ก่อนว่า เจ้ารับเงินเดือนของข้าไปแล้ว เจ้าก็ต้องไปทำเรื่องหนึ่งให้ข้า เพียงแต่รัชทายาทตันไม่กล้าพูดออกมาตรง ๆ ขนาดนั้น ก็เลยใช้คำสุภาพว่าปรารถนาจะปรนนิบัติท่านไปนาน จะไปปรนนิบัติได้ที่ไหนกันครับ"

"ก็ได้ เธอพูดต่อไป"

หลิวฟางถิงถูกเฉินอวี่พูดจนงงไปบ้าง แต่พอคิดให้ละเอียดก็ฟังดูมีเหตุผลจริง ๆ

รัชทายาทตันจะไปนอบน้อมกับผู้อาศัยในเรือนของตัวเองขนาดนั้นได้ยังไง เห็นได้ชัดว่าเป็นคำพูดตามมารยาท

"จากนั้น จิงเคอรับเงินเดือนมาทุกวันก็รู้สึกเกรงใจ ก็เลยบอกว่า ได้ ข้าจะไปเก็บกษัตริย์ฉินให้"

"เก็บกษัตริย์ฉินเหรอ?"

หลิวฟางถิงอยากพูดอะไรอีก แต่อ้าปากแล้วก็ไม่ได้พูดออกมา

ถึงคำพูดนี้จะพูดแบบภาษาชาวบ้าน แต่ก็บอกไม่ได้ว่าแปลผิด

แต่ว่าหลิวฟางถิงไม่ได้พูดอะไร ทั้งห้องเรียนกลับหัวเราะลั่นเพราะคำแปลของเฉินอวี่

"เก็บกษัตริย์ฉิน ฮ่า ๆ ๆ ฮ่า ๆ ๆ"

"แค่นี้จะเป็นอะไรไป เมื่อกี้เฉินอวี่ยังบอกว่าจ่ายเงินเดือนเลย"

"เจ๋ง ไม่นึกเลยว่าเฉินอวี่จะตลกขนาดนี้"

แม้แต่ลู่เสวี่ยที่ไม่ค่อยยิ้มแย้มมาตลอด ตอนนี้ก็ปิดปากแอบหัวเราะกับคำแปลของเฉินอวี่

"ไอ้หมอนี่ ไม่นึกเลยว่าจะกวนขนาดนี้"

การแปลยังดำเนินต่อไป

เฉินอวี่ก็จำไม่ได้ว่าต้นฉบับของเรื่องจิงเคอลอบสังหารกษัตริย์ฉินเขียนไว้ว่าอย่างไร จึงว่าไปตามความคิดของตัวเอง นึกอะไรได้ก็พูดไปเรื่อย

"แต่ว่า ถึงจะบอกว่าจะไปเก็บกษัตริย์ฉิน แต่ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายขนาดนั้น จิงเคอก็เลยบอกรัชทายาทตันแห่งแคว้นเยียนว่า ข้าไม่มีของแสดงตน จึงเข้าใกล้กษัตริย์ฉินได้ยากมาก ถ้าอยากเข้าใกล้กษัตริย์ฉิน ข้ามีวิธีอยู่อย่างหนึ่ง" "รัชทายาทตันก็ถามว่าวิธีอะไร?"

"จิงเคอก็บอกว่า ท่านให้ที่พักพิงแก่ขุนพลฝานไว้ กษัตริย์ฉินเกลียดคนนี้มาก แถมยังตั้งค่าหัวเป็นทองพันชั่งเพื่อเอาหัวของเขา ถ้าข้าถือหัวของขุนพลฝานไปเข้าเฝ้ากษัตริย์ฉิน กษัตริย์ฉินก็ต้องเรียกข้าเข้าพบแน่นอน แต่รัชทายาทตันส่ายหน้าแล้วบอกว่า ขุนพลฝานมาสวามิภักดิ์กับข้า ข้าจะไปขายเขาได้ยังไง จิงเคอไม่ได้พูดอะไร แล้วก็คิดในใจว่า ท่านไม่อยากเป็นคนเลว งั้นข้าเป็นคนเลวเองก็ได้ ดังนั้นจิงเคอจึงวิ่งไปหาขุนพลฝานด้วยตัวเอง..."

หลิวฟางถิงมองดูตำราเรียน แล้วก็ตั้งใจฟังคำแปลของเฉินอวี่อย่างละเอียด

จากนั้นก็พยักหน้า

ไอ้หนุ่มนี่สมองไวจริง ๆ มีพรสวรรค์ด้านวรรณกรรมที่ไม่เหมือนใคร

การแปลแบบนี้ของเขาจริง ๆ แล้วไม่ได้ผิด

ถึงจะไม่ได้แปลตามตัวอักษรทีละคำ แต่การแปลแบบนี้ต่างหากที่เป็นระดับสูงสุด

ในทางการแปลเรียกสิ่งนี้ว่าการแปลเอาความ

สิ่งที่แสดงความหมายของต้นฉบับได้ดีที่สุด จริง ๆ แล้วก็คือการแปลเอาความ

แต่ว่าเฉินอวี่ไม่ได้คิดเลยว่านี่คือการแปลเอาความหรืออะไร ยังคงแปลต่อไปไม่หยุด

เขาแค่คิดว่ากำลังเล่าเรื่องจิงเคอลอบสังหารกษัตริย์ฉินเท่านั้น

ตอนนี้เฉินอวี่พูดถึงตอนที่จิงเคอพาฉินอู่หยางไปเข้าเฝ้ากษัตริย์ฉิน

"ฉินอู่หยางคนนั้นว่ากันว่าตอนอายุสิบสองก็ฆ่าคนแล้ว ข้างนอกเล่าลือกันหนาหู แต่พอเจอกษัตริย์ฉินเข้า ไอ้เวรนี่ก็ขาสั่นซะงั้น จิงเคอคิดในใจว่า โอ๊ยเว้ย โดนเพื่อนร่วมทีมหมูตัวนี้ฆ่าตายพอดี ก็เลยบอกว่า ฉินอู่หยางเป็นคนบ้านนอก ไม่เคยเห็นงานใหญ่มาก่อน พอเจอโอรสสวรรค์จึงกลัว จากนั้นก็ลงมือเอง ตอนที่กษัตริย์ฉินคลี่แผนที่ออก จิงเคอรู้ว่าโอกาสมาถึงแล้ว จึงตะโกนลั่นว่า ไอ้โจรสารเลว รับดาบไปซะ..."

บทเรียนภาษาจีนโบราณบทหนึ่งก็แปลจบทั้งบทไปในการพูดมั่วของเฉินอวี่แบบนี้

และตอนนี้ เพื่อนร่วมชั้นทั้งห้องก็หัวเราะกันจนล้มระเนระนาดไปนานแล้ว

ต่อให้เป็นครูประจำชั้นหลิวฟางถิงก็ยังอดหัวเราะออกมาไม่ได้หลายครั้ง

ถ้าไม่ใช่เพราะแคร์ภาพลักษณ์ของครู เกรงว่าหลิวฟางถิงคงหัวเราะจนร้องออกมาแล้ว

"ดี กลับไปได้"

"ขอบคุณครูหลิวครับ ครูหลิว ครูว่าผมแปลได้เป็นยังไงบ้างครับ?"

"แปลได้ไม่เลว"

"ในเมื่อไม่เลว งั้นเอ่อ เรื่องมาสายคราวนี้ก็แล้วกันไปเถอะครับ ครูว่ายังไง?"

"เหอะ เธอยังมาต่อรองกับครูอีก"

"ครูหลิวครับ ต่อไปผมรับประกันว่าจะไม่มาสายอีกแล้ว"

"รีบกลับไปได้แล้ว ถ้าเธอยังไม่กลับ เดี๋ยวครูจะไปพบผู้ปกครองที่บ้านเธอ"

"ครับ ๆ ๆ"

เฉินอวี่ไม่พูดพร่ำอีก รีบกลับไปที่โต๊ะตัวเอง

"เอ๊ะเอ๊ะเอ๊ะสหายร่วมห้อง วันนี้เธอจะทำฉันหัวเราะตาย"

"นักเรียนกวางกวางกวาง จริง ๆ แล้วเธอหัวเราะแล้วสวยดีนะ"

"ฮึ่ม เธอมองตรงไหน" "ฉันไม่ได้มองอะไรเลยนะ..."

"ไอ้โรคจิต มองอีก มองอีกจะควักลูกตาเธอออกมาเลย"

"ได้ ๆ ๆ ไม่มอง ไม่มองแล้ว ดุจัง"

เฉินอวี่ทำปากจู๋ แล้วเปิดตำราเรียน ตั้งใจฟังครูสอน