บทที่ 69 ดูหนัง

"มิน่าล่ะต้าฮว่าซีโหยวภาคหนึ่งถึงต้องถูกเอากลับไปหลอมทำใหม่"

เฉินอวี่วางเมาส์ลง แล้วออกจากเกม

"ท่านประธานสวี่ ขอโทษด้วยครับ พวกเราทำเป้าหมายที่คุณตั้งไว้ไม่สำเร็จ"

"ท่านประธานเฉินเกรงใจเกินไปแล้ว จริง ๆ แล้วสำหรับการทำการตลาดของพวกคุณ ส่วนตัวผมพอใจมาก อีกอย่าง เกมของพวกเราก็มีปัญหาอยู่ในระดับหนึ่ง ดังนั้นความรับผิดชอบจึงไม่ได้อยู่ที่ทางคุณทั้งหมด"

"การที่ทำการตลาดไปไม่ถึง 10 หมื่นคนออนไลน์พร้อมกัน ความรับผิดชอบหลักก็ยังอยู่ที่ทางพวกเราครับ"

"เหอ ๆ ท่านประธานเฉิน ความสามารถทางธุรกิจของพวกคุณเยี่ยมมาก ผมเชื่อว่าต่อไปจะมีโอกาสร่วมมือกันอีก อ้อ เงินก้อนที่เหลือ ผมจะยื่นเรื่องขอกับเบื้องบนให้"

"ยื่นเรื่องเหรอครับ?"

"ครับ ผมเห็นว่าจริง ๆ แล้วพวกคุณทำเป้าหมายสำเร็จแล้ว เพียงแต่มีเหตุผลอื่นเข้ามาเกี่ยว"

"แบบนี้ไม่ค่อยดีมั้งครับ"

"ไม่ต้องห่วง ตอนนี้ต้าฮว่าซีโหยวผมเป็นคนรับผิดชอบ ถึงด้านการเงินผมจะตัดสินใจเองทั้งหมดไม่ได้ แต่ก็พอมีปากมีเสียง อีกอย่างช่วงที่ผ่านมาต้าฮว่าซีโหยวก็ทำเงินได้อยู่บ้าง"

"ท่านประธานสวี่ใจกว้างครับ แต่ไม่ต้องหรอก เงินก้อนนี้เก็บไว้ให้พวกเราร่วมมือกันคราวหน้าดีกว่า"

เฉินอวี่ส่ายหน้าปฏิเสธ

สวี่ปัวที่อยู่หน้าคอมพิวเตอร์กลับยิ้มขมขื่นแล้วพูดว่า "ไอ้หมอนี่ น่าสนใจดี"

พูดจบก็จัดเอกสารชุดหนึ่งขึ้นมา แล้วเดินไปที่ห้องทำงานของติงเหลย

"ท่านประธานติง คุณเรียกผมเหรอครับ?"

"นั่งสิ"

ติงเหลยวางงานที่ทำอยู่ลง แล้วพูดกับสวี่ปัวว่า "ต้าฮว่าซีโหยวมอบให้คุณดูแลมาระยะหนึ่งแล้ว ผมดูข้อมูลแล้ว ดีมากทีเดียว จากเดิมที่มีคนออนไลน์พร้อมกันพันกว่าคน ขึ้นมาเป็นสามหมื่นกว่าคนในตอนนี้"

"ขอบคุณที่ท่านประธานติงชมครับ"

"ผมไม่ได้ชมคุณ ความสามารถของคุณดีจริง ๆ แต่ว่าหลายวันมานี้ทำไมผมถึงเห็นว่าจำนวนคนเล่นเกมมีแนวโน้มลดลงเล็กน้อย"

"เรื่องนี้ก็เป็นสิ่งที่ผมจะรายงานท่านประธานติงพอดีครับ"

สวี่ปัวหยิบเอกสารออกมายื่นให้ติงเหลย "ท่านประธานติง นี่คือเนื้อหาที่ต้าฮว่าซีโหยวจำเป็นต้องปรับปรุงซึ่งผมรวบรวมไว้ครับ"

"เยอะขนาดนี้เลยเหรอ?"

"บางอย่างเป็นปัญหาเก่า บางปัญหามีอยู่มาตลอดแต่พวกเราไม่เคยจัดการ และยังมีบางส่วนที่เป็นปัญหาที่เพิ่งค้นพบใหม่ โดยเฉพาะเมื่อจำนวนคนออนไลน์พร้อมกันของเราเพิ่มขึ้น ข้อบกพร่องที่ค้นพบก็ยิ่งมากขึ้นครับ"

"อือ ผมขอดูก่อน คุณดื่มน้ำไปก่อน"

กำไรของเกมออนไลน์นั้นน่าสยองมาก ต่อให้ต้าฮว่าซีโหยวตอนนี้จะมีคนออนไลน์พร้อมกันแค่สามหมื่นกว่าคน แต่ทุกเดือนก็สร้างรายได้ให้เน็ตอีสได้หลายล้านหยวน และถ้าพวกเขาพยายามอีกสักหน่อย ทำให้คนออนไลน์พร้อมกันจากสามหมื่นกว่าคนขึ้นไปเป็น 10 หมื่น 20 หมื่น... เกมเดียวก็สร้างรายได้เทียบเท่าเว็บท่าทั้งเว็บได้เลย

"ข้อบกพร่องของเควสหลัก ข้อบกพร่องของเควสรอง ข้อบกพร่องของสกิล ความไม่สมดุลของอาชีพ..."

"สวี่ปัว ต้าฮว่าซีโหยวมีปัญหาเยอะขนาดนี้จริง ๆ เหรอ?"

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ติงเหลยวางเอกสารลงแล้วพูด

"ท่านประธานติง นี่คือปัญหาหลักที่ผมรวบรวมไว้ ยังมีบางส่วนที่ยังไม่ได้รวบรวมครับ"

"ผมเข้าใจที่คุณจะสื่อ แต่ตามข้อเสนอของคุณ จริง ๆ แล้วพวกเราไม่มีทางแก้ไขต้าฮว่าซีโหยวได้ทุกด้าน อย่างมากก็แก้ได้แค่ข้อบกพร่องเล็ก ๆ บางอย่าง ส่วนความไม่สมดุลของอาชีพที่คุณพูดถึง โดยพื้นฐานแล้วแก้ในทีเดียวได้ยากมาก ถ้าจะแก้ปัญหาเหล่านี้ให้หมดจริง ๆ ก็มีทางเดียวคือเอากลับไปหลอมทำใหม่"

"ความหมายของผมก็คือให้เอากลับไปหลอมใหม่ครับ"

สวี่ปัวพยักหน้าเช่นกัน

"คุณก็อยากให้ต้าฮว่าซีโหยวถูกเอากลับไปหลอมใหม่เหรอ?"

ติงเหลยประหลาดใจสุดขีด

จะบอกให้ สวี่ปัวเป็นคนสุดท้ายที่ยืนหยัดอยู่กับต้าฮว่าซีโหยว

แต่ไม่นึกเลยว่าตอนนี้สวี่ปัวกลับหวังให้ต้าฮว่าซีโหยวถูกเอากลับไปหลอมทำใหม่

"เหมือนก่อนหน้านี้คุณจะเป็นคนที่ยืนกรานให้ทำต่อไปนี่"

ติงเหลยถามสวี่ปัวอย่างสนใจ

"ท่านประธานติง ก่อนหน้านี้ผมยืนกรานจริงครับ แต่ตอนนั้นการยืนกรานของผมก็แค่อยากให้บริษัทรักษาต้าฮว่าซีโหยวไว้"

"แล้วตอนนี้ล่ะ?"

"ผมอยากให้ต้าฮว่าซีโหยวเดินไปได้ไกลกว่านี้ครับ"

"เดินไปได้ไกลกว่านี้..."

ติงเหลยเงียบไป

......

"ทำอะไรอยู่ ยังมีอารมณ์ดูหนังอีกเหรอ?"

"เหอะ พี่เจี้ยนหมิง ไม่งั้นแกจะให้กูทำอะไรล่ะ?"

"แกไม่เสียดายที่ 80 หมื่นหายไปเหรอ?" "ก่อนหน้านี้ทางเซิ่งต้าตั้ง 100 หมื่นก็ยังไม่ได้เลยไม่ใช่เหรอ"

"ใช่ บวก 100 หมื่นของเซิ่งต้าเข้าไปก็ 180 หมื่นแล้ว"

"เอาละ ๆ เงินจะหาง่ายขนาดนั้นได้ยังไง เรามาดูหนังผ่อนคลายกันหน่อยดีกว่า"

"ก็ได้"

จางเจี้ยนหมิงถึงจะอึดอัด แต่ก็ไม่มีทางเลือก

"หนังอะไร?"

"แกอยากดูหนังอะไรล่ะ?"

"เหอะ ๆ"

"ไปเลย..."

เฉินอวี่หัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ได้

เสียงหัวเราะเหอะ ๆ นี้ในใจซ่อนความคิดลามกอะไรไว้ คิดด้วยนิ้วเท้าก็รู้

"หรือว่าดูของโจวซิงฉือดี กูดาวน์โหลดไว้หลายเรื่อง"

ปี 2001 ก็ไม่ค่อยมีหนังดี ๆ ให้ดู ที่ค่อนข้างน่าดูก็มีแต่ของโจวซิงฉือ

ถึงหนังของโจวซิงฉือส่วนใหญ่เฉินอวี่จะเคยดูมาแล้ว แต่ผ่านมาหลายปีขนาดนี้ ก็ลืมไปไม่น้อยเหมือนกัน

อีกอย่างโจวซิงฉือในชาติก่อนก็แก่แล้ว ไม่ได้แสดงหนังอีก

ตอนนี้เกิดใหม่ ก็ยังพอได้ระลึกความหลังบ้าง

"ดี งั้นดูของโจวซิงฉือกัน"

จางเจี้ยนหมิงก็พยักหน้าเช่นกัน

"เรื่องนี้ไม่เลว"

เฉินอวี่เลือกหนังมาเรื่องหนึ่ง แล้วกดเล่น

ปี 2001 ความเร็วอินเทอร์เน็ตในประเทศถึงจะเพิ่มขึ้นอย่างมาก แต่ก็แค่พอเล่นเกมออนไลน์ได้ ส่วนบริการวิดีโอออนไลน์แทบไม่มี ถ้าอยากดูหนังก็ต้องดาวน์โหลดมาดูอย่างเดียว จะดูออนไลน์นั้นโดยพื้นฐานเป็นไปไม่ได้

"เชี่ย เรื่องอะไรเนี่ย"

"ต้าฮว่าซีโหยวของโจวซิงฉือไง"

"กูรู้ แต่มันไม่สนุกนี่"

"ไม่สนุกเหรอ?"

เฉินอวี่แปลกใจสุดขีด "เชี่ย รสนิยมแกแย่ขนาดนี้เลยเหรอ นี่น่าจะเป็นหนังที่คลาสสิกที่สุดของโจวซิงฉือเลยนะ"

"คลาสสิกกะผีสิ หนังเรื่องนี้กูดูมาตั้งแต่หลายปีก่อนแล้ว กูไม่รู้เลยว่าเขาแสดงอะไรกัน"

"ค่อย ๆ ดูไปเถอะ หนังเรื่องนี้ต้องค่อย ๆ ลิ้มรส"

ต้าฮว่าซีโหยวเข้าฉายเมื่อปี 1995

แต่ไม่เหมือนหนังเรื่องอื่น ต้าฮว่าซีโหยวมีทั้งหมดสองภาค

ภาคหนึ่งคือกล่องแสงจันทร์ อีกภาคคือมหาเทพวิวาห์ เนื้อหาหลักเล่าถึงซุนหงอคงที่คุ้มครองพระถังซัมจั๋งไปอัญเชิญพระไตรปิฎก ระหว่างทางไปร่วมมือกับราชาปีศาจวัวเพื่อจะฆ่าพระถังซัมจั๋ง พระโพธิสัตว์กวนอิมมาถึงทันเวลา แล้วบอกว่าจะกำจัดซุนหงอคง แต่พระถังซัมจั๋งมีเมตตาเป็นที่ตั้ง สุดท้ายพระโพธิสัตว์จึงให้ซุนหงอคงไปกลับชาติมาเกิดเป็นมนุษย์ใหม่ในอีกห้าร้อยปีต่อมา

พูดน่ะพูดง่าย แต่จริง ๆ แล้วหนังเล่าได้ค่อนข้างซับซ้อน

โดยเฉพาะการใช้กล่องแสงจันทร์ย้อนไปย้อนมาไม่หยุด ห้าร้อยปีก่อนห้าร้อยปีหลังอะไรพวกนั้น

ทำเอาถ้าไม่ตั้งใจดูก็ดูไม่ค่อยเข้าใจจริง ๆ

แถมหนังเรื่องนี้ต้องดูสองภาคควบกัน ถ้าดูแค่ภาคเดียวก็ไม่ค่อยมีความหมายอะไร

"ไม่สนุก"

"ไม่ดูแล้ว ไม่ดูแล้ว" "แกดูไปเถอะ กูออกไปสูบบุหรี่ข้างนอก"

ถึงต้าฮว่าซีโหยวจะตลกก็ตลกอยู่ แต่สองภาคนี้ ภาคแรกยาว 96 นาที ภาคที่สองยาวร้อยกว่านาที

ดูภาคแรกจบ จางเจี้ยนหมิงก็รู้สึกไม่สนุกจริง ๆ

พอเห็นเฉินอวี่จะเปิดภาคที่สองอีก ก็เดินออกจากออฟฟิศไปเลยไม่ดูแล้ว

"เฮ้อ ไอ้หมอนี่ รสนิยมต่ำเกินไปแล้วมั้ง"

เฉินอวี่ก็ไม่ได้บังคับ

ในเมื่อจางเจี้ยนหมิงไม่ดู งั้นก็ดูเองแล้วกัน

ภาคที่สองคือมหาเทพวิวาห์ต่างหากที่คลาสสิกที่สุด

ร้อยกว่านาทีผ่านไป

ตอนที่เฉินอวี่เห็นบนหน้าจอว่าซุนหงอคงสมความปรารถนาแล้ว จึงติดตามพระถังซัมจั๋งไปอัญเชิญพระไตรปิฎกที่ชมพูทวีป เฉินอวี่ก็เช็ดหางตาตัวเอง

ทั้งที่หนังเรื่องนี้จริง ๆ แล้วเป็นแนวไร้สาระชัด ๆ ทำไมทุกครั้งที่ดูถึงต้องซาบซึ้งทุกที

"เคยมีรักแท้วางอยู่ตรงหน้าฉัน..."

ริมฝีปากอดท่องประโยคที่คลาสสิกที่สุดของต้าฮว่าซีโหยวไม่ได้ เฉินอวี่ส่ายหน้า "น่าเสียดายที่พี่เจี้ยนหมิงกลับซาบซึ้งไม่เป็น ช่างเถอะ ต่อไปพอยุคอินเทอร์เน็ตแพร่หลาย เขาจะเข้าใจเอง"

ปิดหนัง เฉินอวี่ก็เตรียมกลับบ้าน

เพียงแต่ในจังหวะที่เฉินอวี่กำลังจะปิดคอมพิวเตอร์ ในหัวกลับปิ๊งอะไรขึ้นมาอย่างหนึ่ง