บทที่ 72 บริษัทแจกสวัสดิการ

"ท่านเฉิน การโปรโมตรอบนี้ของคุณโหดจริง ๆ ครับ"

"ท่านสวี่ ไม่หรอกครับ ไม่หรอก แค่ฟลุกเท่านั้นเอง"

"จะฟลุกได้ยังไง ปั่นต้าฮว่าซีโหยวของโจวซิงฉือให้ร้อนขึ้นมา แล้วดึงคนไหลเข้าเกมของเราได้ นี่มันจังหวะเทพชัด ๆ"

"หึ ๆ สองอย่างนี้มันเกี่ยวพันกันแนบแน่นอยู่แล้ว ไม่มีอะไรมากหรอกครับ"

"ยังไงก็เถอะ พวกคุณเก่งจริง"

"ชมเกินไปแล้วครับ"

"จริงสิ โอนเงินให้แล้วนะ เดี๋ยวลองเช็กดู"

"ได้ครับ"

เฉินอวี่ตื่นเต้นอยู่ไม่น้อย

นี่มัน 80 หมื่นนะ บวกกับ 20 หมื่นก่อนหน้า ก็เป็น 100 หมื่น

โฮ่ ๆ ๆ เงิน 100 หมื่นก้อนแรกในชีวิตกำลังจะเกิดขึ้นแล้ว

สมแล้วที่ว่าอินเทอร์เน็ตเป็นหลุมดำไร้ก้น แต่ขณะเดียวกันก็ทำเงินได้มหาศาลเหมือนกัน

ต่อให้ช่วงแรกตัวเองทำแค่เว็บเกมเว็บเดียว กำไรของมันก็ยังจินตนาการไม่ออกอยู่ดี

ถ้าอนาคตตัวเองไปทำเกมออนไลน์เองล่ะ นั่นก็...

ในหัวของเฉินอวี่เพ้อฝันไปเรื่อย แต่เฉินอวี่ก็รู้ตัวว่าตอนนี้เขายังไม่เหมาะจะไปทำเกมออนไลน์

อย่างน้อยขั้นนี้ยังไม่ได้

"เอ๊ะ ทำไมเป็น 180 หมื่นล่ะ"

เฉินอวี่ล็อกอินธนาคารออนไลน์เข้าไปเช็กยอด กลายเป็น 180 หมื่นซะงั้น

"เอ่อ ท่านสวี่ พวกคุณไม่ได้โอนผิดใช่ไหมครับ"

"ไม่ได้โอนผิดหรอก"

สวี่ปัวหัวเราะ "นี่ท่านติงของเราสั่งมาเอง"

"ท่านติง"

เฉินอวี่ตกใจเล็กน้อย "ท่านติงคนไหน"

"เน็ตอีสของเรามีท่านติงกี่คนล่ะ"

"เชี่ย นายจะบอกว่าติงเหลยเหรอ"

"ตอบถูกต้อง"

สวี่ปัวส่งอีโมติคอนหน้ายิ้มมาในแชต

"สมกับเป็นมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งจริง ๆ โคตรเทพ"

ถ้าจะถามว่าใครเทพที่สุดในวงการอินเทอร์เน็ตจีนยุคแรก คำตอบก็คือติงเหลย

ปีนั้นพอเน็ตอีสเข้าตลาดหุ้น ก็ดันติงเหลยขึ้นสู่ตำแหน่งมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของแผ่นดินใหญ่ได้สำเร็จ

ส่วนสุดท้ายแล้วติงเหลยเป็นมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งจริงหรือเปล่านั้นค่อยว่ากันอีกที แต่อย่างน้อยที่สุดตอนนี้เขาคือคนที่มีเงินมากที่สุด

ช่วงเวลานี้ไม่ว่าจะเป็นหม่าฮว่าเถิงหรืออาจารย์หม่า หรือพี่เทียนเฉียว หรือพี่ตง ก็ยังไม่มีใครรวยเท่าติงเหลย

"ท่านสวี่ ช่วยพูดดี ๆ กับท่านติงของคุณให้ผมหน่อยนะ ผมจะไปกอดขาใหญ่ท่านสักหน่อย"

กับติงเหลยแล้ว จะบอกว่าเฉินอวี่ไม่ตื่นเต้นก็คงเป็นไปไม่ได้

อย่างเงิน 100 หมื่นก้อนนี้ คนเขาไม่กระพริบตาด้วยซ้ำ โยนเพิ่มให้อีก 100 หมื่นตรง ๆ

นี่ ทำได้ดี เอาไปเป็นค่าทิป

แม่ง ชีวิตคนมันต้องแบบนี้สิ เฉินอวี่ตั้งปณิธานในใจเงียบ ๆ ต่อไปตัวเองก็ต้องเป็นแบบติงเหลยให้ได้

"ท่านเฉินจะมากอดขาจริง ๆ เหรอครับ"

"ต้องแล้วสิ"

"ได้ครับ ท่านติงของเราถามมาว่า สนใจเข้าร่วมกับเน็ตอีสไหม"

"เข้าร่วมกับเน็ตอีส"

เฉินอวี่ชะงัก "พวกคุณจะซื้อกิจการ 5173 เหรอ"

"ท่านติงเอ่ยไว้ประมาณนั้นครับ"

สวี่ปัวพูดต่อ "แน่นอนว่าทุกอย่างเคารพความสมัครใจของพวกคุณ เราไม่บังคับ"

"เรื่องนี้ ผมคงไม่มีความคิดจะขาย 5173 ครับ"

เฉินอวี่ส่ายหน้า

ถึงการกอดขาใหญ่อย่างติงเหลยแห่งเน็ตอีสจะเป็นเรื่องดีจริง แต่เฉินอวี่ไม่อยากเดินเส้นทางนี้

ทั้งที่มีประสบการณ์จากอีกหลายสิบปีข้างหน้า สุดท้ายตัวเองจะไปได้ไกลแค่ไหน เฉินอวี่เองก็ยังไม่กล้าฟันธง

"ไม่เป็นไรครับ ท่านติงก็แค่เอ่ยขึ้นมาเฉย ๆ แต่ไม่ว่าจะซื้อกิจการหรือไม่ซื้อ ท่านติงสั่งไว้แล้วว่าต่อไปเราต้องรักษาความสัมพันธ์ที่ดีกับพวกคุณ ท่านเฉิน ต่อไปฝากดูแลด้วยนะครับ"

"ฮ่า ๆ ๆ ท่านสวี่พูดเล่นเก่งจริง ๆ คุณสิต้องดูแลพวกเราด้วย"

สองคนคุยกันในแชตจนพอสมควรแล้ว จากนั้นสวี่ปัวก็ไปทำธุระต่อ

เฉินอวี่ปิดหน้าต่างแชตเพนกวิน อารมณ์ดีสุด ๆ

การร่วมงานกับเน็ตอีสครั้งนี้ ไม่เพียงพาคนออนไลน์พร้อมกันของต้าฮว่าซีโหยวขึ้นไปถึง 10 หมื่น

ขณะเดียวกันยังพารายได้ 200 หมื่นมาให้พวกเขาด้วย

อีกอย่าง อาศัยบทวิจารณ์ภาพยนตร์ต้าฮว่าซีโหยวที่เขียนไปก่อนหน้านี้ ยอดผู้เข้าชมของ 5173 ช่วงนี้ก็ทำสถิติใหม่เหมือนกัน

แน่นอนว่านั่นยังไม่ใช่เรื่องหลัก

เรื่องที่สำคัญที่สุดคือการที่ 5173 ได้ร่วมงานกับเน็ตอีส เรียกได้ว่าเป็นการตอกป้ายชื่อของพวกเขาให้ดังขึ้นมา

เฉินอวี่เชื่อว่าอีกไม่นานจากนี้ ตัวเองไม่ต้องออกจากบ้านด้วยซ้ำ ค่ายเกมใหญ่ ๆ ทั้งหลายก็จะเดินมาเคาะประตูเอง

"พี่เจี้ยน มีข่าวดี อยากรู้ไหม"

"ข่าวดีอะไร"

"ยอดค้างชำระจากเน็ตอีสโอนมาแล้ว"

"80 หมื่นเหรอ"

"ไม่ใช่"

"เชี่ย อย่าบอกนะว่าโดนหักเงินไปนิดหน่อย ไม่น่าจะใช่นะ"

"ไม่ใช่ 80 หมื่น แต่เป็น 180 หมื่น"

"180 หมื่น กูเหี้ย..."

จางเจี้ยนหมิงถูกตัวเลขที่เฉินอวี่รายงานออกมาเล่นเอาสะดุ้ง "ไม่ใช่นี่หว่า ไม่ใช่ 80 หมื่นเหรอ"

"เดิมทีก็ 80 หมื่น แต่เจ้านายใหญ่เน็ตอีสบอกว่าพวกเราทำได้สวย เลยให้ทิปมาอีก 100 หมื่น"

"มหาเศรษฐีอันดับหนึ่งติงเหลยเหรอ"

"นายว่าล่ะ"

"เห้ย เห้ย เห้ย ไอ้หมอนี่รวยเกินไปแล้วมั้ง"

จางเจี้ยนหมิงกระโดดขึ้นด้วยความตื่นเต้น รีบเรียกรวมพลพนักงานทั้งหมดของสตูดิโอ

"อือ มากันครบแล้ว วันนี้มาประชุมกันหน่อย"

มองพนักงาน 10 คนของสตูดิโอ เฉินอวี่ให้ทุกคนนั่งลง

"เรื่องแรก การร่วมงานกับเน็ตอีสช่วงที่ผ่านมา ทุกคนทำได้ดีมาก เราก็ได้ผลงานที่สวยงามด้วย ดังนั้นผมตัดสินใจว่าพรุ่งนี้เราจะจ้างป้าทำกับข้าวมาหนึ่งคนโดยเฉพาะ ต่อไปทุกคนไม่ต้องกินข้าวกล่องแล้ว"

การตัดสินใจข้อนี้เรียกเสียงปรบมือชมจากพนักงานเป็นเอกฉันท์

ช่วงที่ผ่านมาตั้งแต่ตั้งสตูดิโอขึ้นมา ทุกคนกินแต่ข้าวกล่อง

ถึงข้าวกล่องจะไม่ได้ยากจะกิน แต่สุดท้ายก็ไม่ค่อยมีคุณค่าทางอาหาร แถมเรื่องสุขอนามัยก็ธรรมดา ๆ

สวัสดิการที่ปรับปรุงเรื่องกินให้ทุกคนแบบนี้จึงได้รับการยอมรับเป็นเสียงเดียวกัน

"เรื่องที่สอง ผมคิดว่าแค่หาป้ามาทำกับข้าวให้ก็เป็นเรื่องเล็กเกินไป เพื่อยกระดับสวัสดิการของทุกคน ผมเลยตัดสินใจอีกอย่างหนึ่ง ขึ้นเงินเดือนคนละ 200 หยวน"

"ว้าว..."

เทียบกับการตัดสินใจข้อแรกแล้ว การตัดสินใจข้อที่สองพูดจบปุ๊บ ทุกคนก็ส่งเสียงฮือขึ้นมาพร้อมกัน

"ขึ้นเงินเดือน 200 สุดยอดไปเลย"

"500 บวก 200 ก็ 700 สนับสนุน สนับสนุนท่านเฉิน"

"700 บาทนี่ ผมรู้สึกว่าเดือนหนึ่งใช้ 700 ไม่หมดด้วยซ้ำ"

"พูดอะไรของนาย 500 กูยังใช้ไม่หมดเลย ตอนนี้ 700 กูกลายเป็นคนเงินเดือนสูงแล้ว"

ระดับราคาสินค้าปี 2001 ต่ำมาก ระดับเงินเดือนก็ต่ำจนน่าสงสาร

อย่าว่าแต่พวกนักเรียนอย่างพวกเขาเลย ต่อให้เป็นผู้ใหญ่ ก็มีไม่น้อยที่เงินเดือนอยู่แค่หลักร้อย

ไม่คิดเลยว่ามาอยู่สตูดิโอทำงานแค่เดือนกว่า ๆ ก็ได้ขึ้นเงินเดือน 200 ทันที สวัสดิการแบบนี้มันโคตรเทพเลย

"ใจเย็น ใจเย็น"

เฉินอวี่พูดพลางยิ้ม

"ทุกคนเงียบก่อน ท่านเฉินยังพูดไม่จบเลย"

จางเจี้ยนหมิงตบมือ

"หึ ๆ แค่ขึ้นเงินเดือน 200 หยวนเอง ทุกคนไม่ต้องตื่นเต้นขนาดนี้ ต่อไปถ้าทุกคนทำงานได้ดี ผมรับประกันได้ว่าจะมีการขึ้นเงินเดือนแบบนี้อีก"

"ท่านเฉินจงเจริญ"

"เอาอีกแล้ว..."

เฉินอวี่ต้องให้ทุกคนเงียบลงอีกรอบ "จริง ๆ แล้วที่พูดไปข้างบนเป็นเรื่องเล็ก ตอนนี้ผมขอประกาศสวัสดิการข้อที่สาม"

เฉินอวี่ไม่ใช่คนขี้เหนียว

ถึงหลายเรื่องเฉินอวี่จะขี้เหนียวมาก แต่กับพนักงานของตัวเองแล้ว ไม่เคยขี้เหนียวเลยสักครั้ง

จากนั้นเฉินอวี่ก็พูดถึงการตัดสินใจข้อที่สาม "ก่อนหน้านี้ตอนทุกคนเข้ามาอยู่สตูดิโอ เราไม่ได้ทำสัญญาจ้างงานกันไว้ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เราจะเซ็นสัญญาจ้างงานกันอย่างเป็นทางการ"

เพียงแต่การตัดสินใจข้อนี้ทุกคนกลับดูไม่ค่อยอินเท่าไหร่ เซี่ยจางพูดขึ้นว่า "ท่านเฉิน พวกเราเชื่อใจคุณ เซ็นหรือไม่เซ็นสัญญาจ้างงานก็เหมือนกัน"

จริง ๆ แล้วกิจการเอกชนจำนวนมาก หรือกิจการที่ไม่ได้ใหญ่โตนัก ก็ไม่ทำสัญญาจ้างงานกัน

ไม่ใช่แค่ปี 2001 ต่อให้อีกหลายสิบปีถัดมา หลายหน่วยงานก็ยังเป็นแบบนั้น

นั่นทำให้คนจำนวนไม่น้อยไม่ค่อยมีภาพในหัวว่าสัญญาจ้างงานคืออะไร

ดังนั้นพอเฉินอวี่พูดออกมา ทุกคนจึงไม่มีปฏิกิริยาอะไร

แต่จางเจี้ยนหมิงเสริมขึ้นมาข้าง ๆ ว่า "พวกนายนี่ เสียเจตนาดีของท่านเฉินจริง ๆ สวัสดิการสามข้อวันนี้ ข้อสุดท้ายนี่แหละใหญ่ที่สุด แค่ทุกคนเซ็นสัญญาจ้างงาน ไม่ต้องพูดถึงว่างานได้รับการคุ้มครอง จุดที่สำคัญที่สุดคือบริษัทจะจ่ายประกันห้าอย่างกับกองทุนหนึ่งอย่างให้ทุกคน"

น่าเสียดายที่จางเจี้ยนหมิงพูดไปก็เท่านั้น เซี่ยจางกับพวกถามกลับมาอีกว่า "ท่านจาง ประกันห้าอย่างกับกองทุนหนึ่งอย่างมันคืออะไรครับ"

เฉินอวี่หลุดขำออกมา "ทุกคนไปเสิร์ชในเน็ตดูเองแล้วกัน เอาละ เท่านี้แหละ"

"ประชุมวันนี้จบแล้ว"

"เลิกประชุม"