บทที่ 73 ผู้ใหญ่มาเยี่ยมชม

"เซี่ยจาง เซี่ยจาง นายว่าไงนะ บริษัทพวกนายขึ้นเงินเดือนให้อีกแล้วเหรอ"

"ก็แหงสิ"

"ขึ้นเท่าไหร่"

"คนละ 200"

"เชี่ย บวกกับ 500 เดิม ก็เป็น 700 เลยสิ"

"ก็ต้องอย่างนั้น"

"ไม่ใช่แค่นั้นนะ ท่านเฉินของเรายังบอกอีกว่า ขอแค่พวกเราทำงานกันดี ๆ ต่อไปมีขึ้นเงินเดือนอีกเพียบ"

"เชี่ย เซี่ยจาง บริษัทพวกนายยังรับคนอยู่ไหมวะ"

"ใช่ บริษัทพวกนายยังรับคนอยู่ไหม"

"เรื่องนี้ กูไม่รู้เหมือนกัน ต้องไปถามพี่เจี้ยน แต่พี่เจี้ยนก็ไม่ค่อยกลับมาโรงเรียนเท่าไหร่"

หลังจากเฉินอวี่ขึ้นเงินเดือนให้ทุกคนในบริษัท เซี่ยจางกับพวกกลับไปโรงเรียนก็เริ่มโม้ใหญ่กันยกใหญ่

แน่นอนว่าถึงจะบอกว่าโม้ แต่จริง ๆ แล้วก็ไม่ได้โม้อะไรเลย

แค่พูดความจริงเท่านั้นเอง

แต่ความจริงล้วน ๆ แบบนี้แหละที่ทำให้เพื่อนร่วมชั้นของพวกเขาอิจฉาจนตาร้อน

"อาจารย์จางมาแล้ว"

"คึกคักจังเลยนะ เอ๊ะ เซี่ยจาง พวกเธอออกไปทำงานกันไม่ใช่เหรอ"

กำลังคุยกันอยู่ ตอนนั้นจางซิน ครูประจำชั้นของเซี่ยจางก็เดินเข้ามาพอดี

"อาจารย์จางครับ ก็ไม่ได้เข้าเรียนมานานแล้วนี่ครับ เลยกลับมากระชับความสัมพันธ์กับเพื่อนในห้องหน่อย"

พูดไปอย่างนั้นแหละ แต่จริง ๆ แล้วปกติเซี่ยจางกับพวกก็พักอยู่ในโรงเรียนอยู่แล้ว

เพียงแต่ปกติพอกลับโรงเรียนพวกเขาก็ตรงเข้าหอ ไม่ค่อยเข้าห้องเรียนกัน

"หึ ๆ กระชับความสัมพันธ์ก็ดีเหมือนกัน จริงสิ ได้ยินว่าค่าตอบแทนที่บริษัทเธอดีทีเดียวนะ เดือนละ 500"

"อาจารย์จางครับ เซี่ยจางเขาขึ้นเงินเดือนแล้ว เป็น 700 แล้วครับ"

เพื่อนร่วมชั้นข้าง ๆ พูดแทรกขึ้นมา

"700 แล้วเหรอ ขึ้นเงินเดือนเร็วขนาดนี้เลย"

จางซินรู้สึกเหนือความคาดหมายอยู่นิดหน่อย

"หึ ๆ อาจารย์จางครับ ท่านยังไม่รู้ใช่ไหม ก่อนหน้านี้เซี่ยจางยังได้เงินรางวัลไปอีกสองพันกว่าเลยครับ"

ก่อนหน้านี้ตอนปั๊มเลเวลตำนานจอมยุทธ์จินยง เซี่ยจางกับพวกสามคนแบ่งกันไปสองพัน คนละราว 700

ต่อมาตอนงานด้านเนื้อหา เซี่ยจางเป็นคนแรกที่ออกไอเดีย ได้รางวัลอีกหนึ่งพัน รวมแล้วก็เกือบสองพัน

"สองพันกว่า"

พอได้ยินเรื่องเงินรางวัลสองพันกว่า คราวนี้จางซินก็ถึงกับตกใจ ต้องรู้ว่าพวกเธอที่เป็นครูกันนี่ เดือนหนึ่งก็ได้แค่ราวหนึ่งพัน

เซี่ยจางกับพวกได้เงินเดือน 700 แถมยังมีเงินรางวัลออกอยู่เรื่อย ๆ มากกว่าเงินเดือนพวกเธอเสียอีก

"อย่าไปฟังพวกมันมั่วเลยครับ ได้รางวัลแค่พันหกกว่า ไม่ถึงสองพันหรอก"

เซี่ยจางพูดอย่างเขิน ๆ

"พันหกกว่าก็เยอะแล้วนะ เซี่ยจาง ได้ยินว่าบริษัทเธอทำธุรกิจอินเทอร์เน็ตเป็นหลัก แล้วเธอทำงานอะไรเป็นหลักล่ะ"

"ผมเหรอครับ หลัก ๆ ก็ทำงานด้านเนื้อหาของเว็บ กับร่วมงานโปรโมตกับบริษัทเกมรายใหญ่ต่าง ๆ ครับ"

"อาจารย์ขอไปเยี่ยมชมบริษัทเธอได้ไหม"

"เรื่องนี้..."

เซี่ยจางไม่ได้ตอบทันที "เรื่องนี้ผมต้องกลับไปขออนุญาตผู้ใหญ่ก่อนครับ"

"ได้ ไปบอกผู้ใหญ่ของเธอหน่อย ถ้าสะดวก เสาร์นี้พวกเราจะไปเยี่ยมชมบริษัทเธอสักหน่อย"

"ครับ ขอบคุณอาจารย์จางครับ"

วันรุ่งขึ้น พอเซี่ยจางกลับไปที่บริษัทก็รีบบอกจางเจี้ยนหมิงทันที

"พี่เจี้ยน อาจารย์จางบอกว่าจะมาเยี่ยมชมบริษัท พี่ว่าจะทำยังไงดีครับ"

"นายรับปากไปแล้วเหรอ"

"ผมมันแค่พลทหารตัวเล็ก ๆ จะกล้ารับปากได้ยังไงครับ"

"อือ เดี๋ยวฉันไปถามท่านเฉินดู"

เรื่องนี้จะว่าเล็กก็เล็ก จะว่าใหญ่ก็ใหญ่ จางเจี้ยนหมิงเดินไปที่ห้องทำงานของเฉินอวี่

"พี่เจี้ยน มีอะไรเหรอ"

"อือ มีเรื่องอยากขออนุญาตนายหน่อย"

"หึ ๆ พี่เจี้ยน จะขออนุญาตอะไรกัน พูดมาตรง ๆ เลย"

"คือว่า เมื่อวานเซี่ยจางกลับโรงเรียนแล้วไปเจอครูประจำชั้นของพวกเราเข้า ครูประจำชั้นก็เลยสงสัยเรื่องบริษัทเราขึ้นมา บอกว่าเสาร์นี้จะมาเยี่ยมชมสักหน่อย นายว่าได้ไหม"

"ได้สิ"

เฉินอวี่ไม่ทันได้คิดด้วยซ้ำ พยักหน้ารับปากทันที

"เอ่อ เฉินอวี่ รับปากเลยเหรอ"

"แล้วทำไมต้องไม่รับล่ะ"

"แต่ว่า..."

"แต่ว่าอะไรนักหนา"

"ที่นี่ของเรา..."

"ที่นี่ของเราสภาพดีจะตายไป บริษัทเปิดใหม่ทั่วไปยังไม่มีสภาพแบบนี้เลย"

เฉินอวี่กวาดตามองบริษัทไปรอบ ๆ ไม่เห็นว่ามีตรงไหนมีปัญหา

"ไม่ใช่ ที่ฉันจะบอกคือ ฉันกลัวว่าถึงตอนนั้นครูประจำชั้นของเราจะรู้สึกว่านายอายุน้อยเกิน..."

"อ๋อ... นายหมายถึงเรื่องนี้นี่เอง ไม่ต้องห่วง ขนาดบริษัทฉันยังเปิดมาแล้ว จะไปกลัวเรื่องนี้ทำไม ตกลงตามนี้แหละ เสาร์นี้"

"ได้"

ในเมื่อเฉินอวี่รับปากแล้ว จางเจี้ยนหมิงก็ไม่มีอะไรจะพูดต่อ

วันเสาร์ จางซินพาเพื่อนร่วมงานหลายคน พร้อมด้วยผู้ใหญ่ของโรงเรียนอาชีวะหัวเทียนอีกหลายท่าน มาถึงลานเฉินอี้

"เรียนท่านผู้ใหญ่ทุกท่าน ที่นี่แหละค่ะ"

"อาจารย์จาง ก่อนหน้านี้คุณเคยมาที่นี่ไหม"

"ไม่เคยมาค่ะ ก็เพิ่งมาครั้งแรกเหมือนกัน พูดตามตรงดิฉันเองก็สงสัยอยู่เหมือนกัน"

"หึ ๆ จะไม่สงสัยได้ยังไง คุณลองคิดดูสิ ซิ่นเฟิงที่เป็นแค่อำเภอเล็ก ๆ ยังมีบริษัทอินเทอร์เน็ตกับเขาด้วย"

"ใช่ค่ะ ก่อนหน้านี้ดิฉันยังนึกว่าเป็นบริษัทขายคอมพิวเตอร์อะไรทำนองนั้น พอไปลองสืบดูถึงรู้ว่าไม่ใช่จริง ๆ พวกเขาเป็นบริษัทอินเทอร์เน็ตที่ถูกต้องตามกฎหมายจริง ๆ"

"ผู้อำนวยการหลี่ ท่านถึงกับไปสืบมาเลยเหรอครับ"

"ไม่สืบจะได้ยังไง โรงเรียนมีเด็กสิบกว่าคนไปทำงานที่นี่นะ เกิดพวกเขาเข้าไปอยู่บริษัทไม่ดีขึ้นมาจะทำยังไง"

"ผู้อำนวยการหลี่รอบคอบจริง ๆ ครับ"

ครูหลายคนคุยกันไปหัวเราะกันไป ตอนนั้นเซี่ยจางกับพวกก็เดินออกมาต้อนรับพอดี

"อาจารย์จาง ผู้อำนวยการหลี่ สวัสดีครับอาจารย์ทุกท่าน"

"เซี่ยจาง พวกเธอมายืนรอตรงนี้ทำไม"

"ท่านเฉินกลัวพวกท่านหาทางไม่เจอ เลยให้พวกผมมารอที่ชั้นบนครับ"

"ท่านเฉินของพวกเธอใจดีจริง ๆ"

"เชิญครับอาจารย์ทุกท่าน อยู่ชั้นสองครับ"

เซี่ยจางพาครูหลายท่านขึ้นไปชั้นสอง

"ว้าว บริษัทพวกเธอดีทีเดียวนี่"

ถึงบริษัทจะตั้งขึ้นมาได้ไม่นาน แต่ทั้งออฟฟิศก็มีพื้นที่ 200 กว่าตารางเมตร

ตรงกลางวางคอมพิวเตอร์สิบกว่าเครื่องกับอุปกรณ์สำนักงานสารพัด ข้าง ๆ ยังมีมุมพักผ่อนเล็ก ๆ อีกด้วย

มองแวบแรก ถึงจะยังไม่รู้ว่าธุรกิจหลักของบริษัทคืออะไร แต่โดยรวมแล้วก็ดูมีกลิ่นอายเทคโนโลยีอยู่พอสมควร

"ยินดีต้อนรับอาจารย์ทุกท่านที่มาให้คำแนะนำครับ"

จางซินกับคณะกวาดตาสำรวจสภาพแวดล้อมในออฟฟิศอยู่พักหนึ่ง เฉินอวี่ก็เดินออกมาจากห้องทำงาน

"ท่านนี้คือ"

"อาจารย์จาง ผมขอแนะนำ นี่คือท่านเฉินของพวกเราครับ"

จางเจี้ยนหมิงแนะนำ "ท่านนี้คืออาจารย์จาง ท่านนี้คือผู้อำนวยการหลี่ ท่านนี้คืออาจารย์เฉา..."

"ท่านเฉินเหรอ"

"เธอคือเฉินซื่อเหมียนหรือ"

ผู้อำนวยการหลี่ดันแว่นแล้วถาม

"เฉินซื่อเหมียนคือพ่อผมครับ"

เฉินอวี่ตอบ

"งั้นบริษัทนี้..."

"บริษัทนี้ผมเป็นคนจดทะเบียนครับ เพียงแต่ตอนจดทะเบียนบริษัทผมยังไม่ครบ 18 ปีบริบูรณ์ เลยจดไม่ได้ ผมก็เลยเอาบัตรประชาชนของพ่อไปจดครับ"

"อ๋อ"

พอพูดแบบนี้ทุกคนก็เข้าใจ

"ท่านเฉินนี่หนุ่มแล้วเก่งจริง ๆ"

ผู้อำนวยการหลี่อุทานอย่างทึ่ง

ก่อนหน้านี้เขาเข้าใจมาตลอดว่าเจ้าของบริษัทที่ชื่อหวนอวี่เทคโนโลยีแห่งนี้เป็นคนวัยกลางคน

ไม่คิดเลยว่า...

"ผู้อำนวยการหลี่ให้เกียรติเกินไปแล้วครับ จริง ๆ ผมอายุพอ ๆ กับเซี่ยจางกับพวกนั่นแหละ ท่านไม่ต้องเรียกผมว่าท่านเฉินก็ได้ครับ เรียกชื่อผมตรง ๆ ว่าเฉินอวี่ก็พอ"

"ท่านเฉินพูดอะไรอย่างนั้น ตอนผมอายุเท่าเธอ จะไปเปิดบริษัทได้ที่ไหน ยังนั่งท่องตำราเอาเป็นเอาตายอยู่ในโรงเรียนเลย"

พูดไปอย่างนั้นแหละ แต่ผู้อำนวยการหลี่ยังรู้สึกไม่ค่อยวางใจอยู่ดี

มองข้อมูลบริษัทที่แขวนอยู่บนผนัง ผู้อำนวยการหลี่ถามขึ้นว่า "พวกเธอเป็นบริษัทอินเทอร์เน็ตใช่ไหม"

"ใช่ครับ"

"พวกเธอมีสร้างเว็บไซต์ของตัวเองไหม"

"ตอนนี้ที่เราดำเนินการอยู่หลัก ๆ คือเว็บเกมครับ เว็บ 5173"

"อ้อ เว็บ 5173..."

ผู้อำนวยการหลี่ได้ยินชื่อเว็บ 5173 แล้วก็ไม่ได้รู้สึกอะไร

ยังไงเขาก็ไม่เคยได้ยินอยู่แล้ว

จางซินก็ไม่ได้แสดงท่าทีอะไร

แต่อาจารย์เฉาที่เป็นผู้ชายซึ่งยืนอยู่ข้าง ๆ กลับร้องออกมาคำหนึ่ง

"อาจารย์เฉา ก่อนหน้านี้ท่านเคยได้ยินชื่อเว็บ 5173 เหรอครับ"

"เคยสิ เว็บนี้ดังมากนะ"

อาจารย์เฉาพูด "ผมเคยซื้อของสวมใส่ในเว็บนี้มาแล้วด้วย"

"เคยซื้อของสวมใส่"

"หา"

"อาจารย์เฉา นี่มันหมายความว่ายังไงครับ"