บทที่ 74 สวัสดิการดีจริง ๆ

"เรื่องนี้..."

อาจารย์เฉากำลังจะอธิบาย แต่จู่ ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้

จะอธิบายยังไงล่ะเนี่ย

จะไปบอกผู้อำนวยการได้เหรอว่าช่วงนี้ผมเล่น Legend of Mir อยู่ แล้วเคยซื้อของสวมใส่ในเว็บนั้น

นี่มันไม่ใช่การหาเรื่องให้คนขำเหรอ

แน่นอนว่าครูเล่นเกมก็เป็นเรื่องปกติ

ครูก็เป็นคนเหมือนกัน ทำไมครูจะเล่นเกมไม่ได้

แต่การเอามาพูดกันโต้ง ๆ แบบนี้ ไม่จำเป็นเลย

"ผู้อำนวยการหลี่ครับ เป็นแบบนี้ครับ ธุรกิจหลักของ 5173 ประกอบด้วยการซื้อขายของเสมือน การร่วมมือโปรโมตโฆษณา และอื่น ๆ ครับ"

พอเห็นว่าอาจารย์เฉาเริ่มกระอักกระอ่วน เฉินอวี่ก็รีบอธิบายให้ทุกคนฟัง

"ซื้อขายของเสมือน คำนี้แปลกใหม่ดีนะ"

"ดูท่าพวกคนหนุ่มสาวอย่างเธอสมองจะแล่นกว่าจริง ๆ พวกเราที่เป็นครูนี่ยังหัวโบราณเกินไป"

ถึงผู้อำนวยการหลี่จะไม่ได้เข้าใจชัดเจนนัก แต่ก็พอรู้เรื่องอินเทอร์เน็ตอยู่บ้าง บวกกับตอนนี้การซื้อขายทางเน็ตเริ่มก่อตัวขึ้นทีละน้อย ถึงจะยังไม่รู้ว่าการซื้อขายของเสมือนคืออะไร แต่ก็พอเดาได้ว่านี่คงเป็นการซื้อขายทางเน็ตแบบหนึ่ง

"ท่านเฉิน ดิฉันอยากถามถึงสวัสดิการและค่าตอบแทนของบริษัทท่านหน่อยค่ะ"

ตอนนั้นจางซินเอ่ยถามเฉินอวี่

"อาจารย์จางครับ เป็นแบบนี้ครับ เพราะบริษัทเพิ่งเริ่มต้น สวัสดิการและค่าตอบแทนของบริษัทตอนนี้จึงยังไม่ได้ดีเป็นพิเศษ เงินเดือนพื้นฐานของเราตอนนี้อยู่ที่ 700 หยวน มีข้าวให้กินแต่ไม่มีที่พักให้ และแน่นอนว่ายังไม่รวมเงินรางวัล เพียงแต่เพื่อให้พนักงานของเรามีหลักประกันมากขึ้น ช่วงนี้เราก็เลยทำประกันห้าอย่างกับกองทุนหนึ่งอย่างให้พนักงานบริษัทด้วยครับ"

"ประกันห้าอย่างกับกองทุนหนึ่งอย่าง"

พอคำนี้หลุดออกมา จางซินก็ตกใจ

ไม่ใช่แค่จางซิน ครูที่มาเยี่ยมชมที่นี่ รวมทั้งผู้อำนวยการหลี่ ต่างก็ทำหน้าไม่กล้าเชื่อกันทั้งนั้น

ประกันห้าอย่างในนั้นหมายถึงประกันบำนาญ ประกันสุขภาพ ประกันว่างงาน ประกันอุบัติเหตุจากการทำงาน และประกันการคลอดบุตร

ส่วนกองทุนหนึ่งอย่างหมายถึงกองทุนสะสมเพื่อที่อยู่อาศัย

ประกันห้าอย่างกับกองทุนหนึ่งอย่างเริ่มออกมาใช้ตั้งแต่ปี 1998

เพียงแต่ถึงจะออกมาตั้งแต่ปี 1998 แต่ทั่วประเทศแล้วก็มีเฉพาะเขตชายฝั่งที่พัฒนาแล้วเท่านั้นที่เริ่มบังคับใช้

อย่างอำเภอเล็ก ๆ อย่างซิ่นเฟิงนี่ อย่าว่าแต่พวกเขาที่เป็นครูเลย ต่อให้เป็นข้าราชการ ก็มีแค่ประกันสามอย่าง

อย่างกองทุนสะสมเพื่อที่อยู่อาศัยที่สำคัญที่สุดนั้นไม่มี

แต่ไม่คิดเลยว่าขนาดพวกเขายังไม่มีประกันห้าอย่างกับกองทุนหนึ่งอย่าง บริษัทเล็ก ๆ แห่งนี้กลับทำจริง

"ท่านเฉิน พวกเธอทำประกันห้าอย่างกับกองทุนหนึ่งอย่างให้พนักงานจริง ๆ เหรอ"

คนทั่วไปไม่รู้ว่าประกันห้าอย่างกับกองทุนหนึ่งอย่างดียังไง แต่พวกเขาที่ทำงานในหน่วยงานจะไม่รู้ได้ยังไง

พูดได้ว่า พอมีประกันห้าอย่างกับกองทุนหนึ่งอย่างแล้ว ต่อให้เงินเดือนเดือนหนึ่งไม่มากนัก ชีวิตก็ยังอยู่ได้อย่างสบายมาก

ส่วนเหตุผลน่ะเหรอ ก็เพราะมีอีกหลายอย่างที่ไม่ต้องควักเงินเอง เช่นประกันสุขภาพ ถ้าทำประกันสุขภาพไว้ ทุกปีบริษัทจะโอนเงินเข้าไปให้ แถมสัดส่วนการเบิกคืนยังสูงมากด้วย

หรืออย่างประกันการคลอดบุตร ค่าใช้จ่ายพื้นฐานตอนคลอดลูกก็ลดไปได้ไม่น้อย

โดยเฉพาะกองทุนสะสมเพื่อที่อยู่อาศัย การใช้กองทุนนี้ซื้อบ้านไม่เพียงดอกเบี้ยต่ำมาก ที่สำคัญกว่านั้นคือกองทุนนี้จะมีเงินหลายร้อยเข้าบัญชีทุกเดือน แบบนี้แล้วตอนซื้อบ้าน ถ้าใช้เงินในบัญชีกองทุนนี้ก็หักลบดอกเบี้ยเงินกู้ไปได้เกือบหมด

นี่แหละคือเหตุผลว่าทำไมในอนาคตคนส่วนใหญ่ที่มีหน่วยงานสังกัด ต่อให้รายได้ไม่สูง แต่โดยพื้นฐานแล้วก็ยังซื้อบ้านจัดสรรได้หนึ่งหลังหรือสองหลังขึ้นไป

กลับกัน คนที่ไม่มีกองทุนนี้ ถ้าจะซื้อบ้าน แรงกดดันย่อมหนักกว่ากันมาก

"แน่นอนครับ"

เฉินอวี่พยักหน้า "ผู้จัดการจาง ไปที่ห้องทำงานหยิบใบเสร็จประกันห้าอย่างกับกองทุนหนึ่งอย่างมาหน่อย"

ไม่นานจางเจี้ยนหมิงก็ยื่นเอกสารประกันห้าอย่างกับกองทุนหนึ่งอย่างที่บริษัททำเรียบร้อยแล้วส่งมาให้

ทุกคนล้วนเป็นคนที่ทำงานในหน่วยงาน จริงหรือปลอมมองแวบเดียวก็รู้

กวาดตาดูปราดเดียว ครูทุกท่านต่างก็ทำหน้าอิจฉากันทั้งนั้น

ถ้าหน่วยงานของพวกเขามีสวัสดิการแบบนี้บ้างจะดีแค่ไหน

"ดีมากเลย"

"ไม่คิดเลยว่าท่านเฉินจะคิดเผื่อพนักงานได้รอบคอบขนาดนี้"

"พูดจริง ๆ นะ แค่เห็นประกันห้าอย่างกับกองทุนหนึ่งอย่างของเธอ ผมยังอยากมาทำงานที่นี่เลย"

อาจารย์เฉาพูดพลางหัวเราะ

ถึงจะเป็นการพูดเล่น แต่จริง ๆ ก็ไม่ได้เล่นทั้งหมดเสียทีเดียว

ช่วงนี้อาจารย์เฉากำลังคิดเรื่องแต่งงาน แต่งงานแล้วก็ต้องคิดเรื่องซื้อบ้าน

แต่เรื่องซื้อบ้านนี่ ยังไม่ต้องพูดถึงเงินดาวน์ก้อนโต แค่ดอกเบี้ยอย่างเดียวก็เป็นเงินก้อนใหญ่แล้ว

ถ้ามีกองทุนสะสมเพื่อที่อยู่อาศัย ดอกเบี้ยประหยัดไปได้ครึ่งหนึ่งเลย ซื้อบ้านไม่มีปัญหาแน่

น่าเสียดายที่โรงเรียนอาชีวะหัวเทียนของพวกเขาไม่มีกองทุนนี้

"อาจารย์เฉาล้อเล่นแล้วครับ ที่นี่ของเราไม่มีเนื้อหาทางเทคนิคอะไรเลย ทุกท่านมาอยู่ที่นี่มีแต่จะต้องทนลำบากเปล่า ๆ"

แน่นอนว่าเฉินอวี่ก็พูดเล่นเหมือนกัน

เขาจะไปจ้างพวกครูเหล่านี้มาทำงานได้ยังไง

อีกอย่าง ต่อให้จ้างจริง พวกเขาก็ไม่แน่ว่าจะมา

ถึงโรงเรียนอาชีวะหัวเทียนจะเป็นแค่อาชีวะ แต่ก็ไม่ต่างจากหน่วยงานภาครัฐเท่าไหร่ แถมยังเป็นของรัฐด้วย

หวนอวี่เทคโนโลยีที่เฉินอวี่ก่อตั้งขึ้น ต่อให้สวัสดิการดีแค่ไหนก็เป็นบริษัทเอกชน

ตอนนี้ดูเหมือนสวัสดิการดี แต่ถ้าบริหารไม่ดี อนาคตจะเจ๊งไปหรือเปล่าก็ไม่มีใครรู้

มีชามข้าวเหล็กอยู่ในมือแล้ว ใครจะอยากไปทำงานที่ไม่มั่นคงแบบนั้น

"ท่านเฉินถ่อมตัวเกินไปแล้วจริง ๆ"

ทุกคนต่างพยักหน้าอยู่ในใจ

วันนี้มาเยี่ยมชมที่นี่ นับว่ามาไม่เสียเที่ยวจริง ๆ

อย่างแรก พอเห็นว่านักเรียนของโรงเรียนตัวเองมีสวัสดิการและค่าตอบแทนดีขนาดนี้ พวกเขาที่เป็นครูก็สบายใจ

อย่างที่สอง ยังได้เห็นอัจฉริยะน้อยที่ไม่ธรรมดา อายุแค่นี้กลับเปิดบริษัทได้ อนาคตไกลจริง ๆ

"ท่านเฉิน วันนี้มาที่นี่ได้ประโยชน์มากจริง ๆ พวกเราจะไม่รบกวนการทำงานของพวกเธอแล้ว ขอตัวกลับก่อนนะ"

หลังจากเยี่ยมชมจนทั่ว ผู้อำนวยการหลี่ก็นำทีมเตรียมกลับ

"ขอบคุณผู้อำนวยการหลี่ครับ ขอบคุณอาจารย์ทุกท่าน และต้องขอบคุณโรงเรียนของท่านที่บ่มเพาะพนักงานที่ดีขนาดนี้ให้พวกเรามากกว่าครับ"

"ฮ่า ๆ ๆ ท่านเฉิน เธอนี่เกรงใจเกินไปจริง ๆ"

คำพูดชุดนี้ทำให้ทุกคนอารมณ์แจ่มใสกันหมด อดชมไม่ได้ว่าเฉินอวี่พูดจาเป็น

"จริงสิ ท่านเฉิน ถ้าต่อไปมีอะไรต้องให้ช่วย โทรหาผมได้ตลอดเวลา"

ว่าแล้วผู้อำนวยการหลี่ก็ยื่นนามบัตรใบหนึ่งให้เฉินอวี่ "ถึงผมจะเป็นแค่คนสอนหนังสือ แต่คนที่รู้จักในอำเภอนี่ก็ไม่น้อยเหมือนกัน พวกเธอเปิดบริษัทยังไงก็ต้องเจอเรื่องยุ่งยากบ้าง มีอะไรก็อย่าเกรงใจเชียว"

ผู้อำนวยการหลี่คนนี้ก็เป็นคนมีลูกเล่นเหมือนกัน เฉินอวี่รับนามบัตรมาแล้วก็นึกถึงเรื่องภาษีที่อยากจัดการมานานแล้ว

เพียงแต่ตอนนี้คนเยอะ เฉินอวี่จึงไม่ได้พูดออกไป เตรียมจะโทรไปถามสถานการณ์ในวันหลังค่อยว่ากัน

วันรุ่งขึ้น เฉินอวี่ก็โทรหาผู้อำนวยการหลี่

"ฮัลโหล นี่ใคร"

"ผู้อำนวยการหลี่ ผมเฉินอวี่ครับ"

"เฉินอวี่... อ๋อ ท่านเฉินแห่งหวนอวี่เทคโนโลยี"

"ผู้อำนวยการหลี่เกรงใจอีกแล้ว บอกให้เรียกผมว่าเฉินอวี่ไงครับ"

"จะได้ยังไง ท่านเฉิน โรงเรียนเรามีนักเรียนสิบกว่าคนทำงานอยู่ที่นั่นนะ พูดไปแล้วผมยังต้องขอบคุณเธอเลย จริงสิ ที่นั่นยังรับคนอยู่ไหม"

ช่วงนี้เฉินอวี่ไม่ได้มีแผนรับคนเพิ่ม เพียงแต่ในเมื่อผู้อำนวยการหลี่เอ่ยมาแล้ว รับเพิ่มอีกสักสองสามคนก็ได้

ยังไงต่อไปธุรกิจขยายก็ต้องรับคนอยู่ดี สู้ให้ผู้อำนวยการหลี่ติดหนี้บุญคุณไว้ก่อนเลยดีกว่า

คิดอยู่ครู่หนึ่งเฉินอวี่ก็พูดว่า "ช่วงนี้อาจจะรับเพิ่มอีกสักห้าหกคนครับ"

"เธอลองดูคนจากทางโรงเรียนเราได้ไหมล่ะ"

"ได้อยู่แล้วครับ"

"ดีเลย เดี๋ยววันหลังผมจะเรียกนักเรียนสักสองสามคนไปสัมภาษณ์ที่นั่น เธอวางใจได้ ถ้าไม่ได้เรื่องก็ตีกลับมาได้เลย"

"ผู้อำนวยการหลี่เกรงใจแล้วครับ คนที่ท่านแนะนำมาจะไม่ได้เรื่องได้ยังไง ต้องได้แน่นอนครับ"

เฉินอวี่พูดตามมารยาท

ตอนนี้พนักงานที่เขาจะรับก็ไม่ได้ต้องการวุฒิการศึกษาอะไรเป็นพิเศษ จบอาชีวะแล้วมาฝึกอบรมเพิ่มอีกหน่อยก็ได้

"จริงสิ ผู้อำนวยการหลี่ ผมมีเรื่องอยากรบกวนท่านหน่อยครับ"

พอฝั่งนี้ให้บุญคุณผู้อำนวยการหลี่ไปแล้ว เฉินอวี่จะเอ่ยขอความช่วยเหลือก็เป็นธรรมชาติขึ้นมาก

"ว่ามาเลย"

"เป็นแบบนี้ครับ ท่านก็รู้ว่าพวกเราที่เปิดบริษัทต้องติดต่อกับสรรพากรอยู่บ่อย ๆ ผู้อำนวยการหลี่ครับ ท่านพอจะรู้จักคนทางฝั่งสรรพากรบ้างไหมครับ"

"ฮ่า ๆ เรื่องนี้เธอถามถูกคนแล้ว ผมมีเพื่อนร่วมรุ่นคนหนึ่งทำงานอยู่ที่สรรพากรพอดี วันหลังจะพาเธอไปรู้จัก"

"ดีเลยครับ ขอบคุณผู้อำนวยการหลี่มากครับ"

"เกรงใจอะไรกัน แค่ยกมือเรื่องเล็ก ๆ"

เฉินอวี่วางสายไปอย่างพอใจ