บทที่ 75 บริษัทไฮเทค

สมแล้วที่ว่า อย่าดูถูกผู้อำนวยการหลี่ที่เป็นแค่ครูคนหนึ่ง แต่สอนหนังสืออยู่ในซิ่นเฟิงมาตั้งหลายปี วงคอนเนกชันกลับกว้างขวางทีเดียว

อันที่จริงระบบการศึกษากับภาครัฐโดยพื้นฐานแล้วก็เชื่อมโยงกันแนบแน่นอยู่แล้ว บวกกับอยู่ในอำเภอเล็ก ๆ เหมือนกัน ใครจะไม่รู้จักใคร

นี่ก็เป็นเหตุผลที่เฉินอวี่แอบจดจำเอาไว้ในใจ

"พี่เจี้ยน อีกไม่กี่วันพวกเราต้องสอบกลางภาค อาจจะไม่ค่อยมีเวลามาที่นี่"

"วางใจได้ ที่นี่มีฉันอยู่"

"ทางเซิ่งต้าระวังไว้หน่อย ฉันคิดว่าพวกเขาน่าจะกลับมาหาเราอีกนะ"

"ไม่มั้ง ก่อนหน้านี้เราก็ไม่ได้มีความสัมพันธ์ที่ดีกับเซิ่งต้าเท่าไหร่"

"หึ ๆ ฉันก็แค่ขึ้นราคาเท่านั้นเอง จะเป็นเรื่องใหญ่อะไร เซิ่งต้าเขาทำธุรกิจนะ จะไปมีเรื่องกับเงินได้ยังไง การร่วมงานกับเน็ตอีสของเราก็ถือว่าตอกชื่อเสียงไปแล้ว ฉันไม่เชื่อว่าพวกเขาจะไม่กลับมาอีก"

"ก็จริง"

"จริงสิ ทางผู้อำนวยการหลี่ไม่รู้จะกลับมาที่นี่อีกหรือเปล่า ถ้ามาเมื่อไหร่ นายแจ้งฉันทันทีเลยนะ"

"ได้"

"อ้อ อีกอย่าง อีกไม่กี่วันโรงเรียนของพวกนายอาจจะมีคนมาสัมภาษณ์อีกหลายคน ฉันไม่มีเวลา นายสัมภาษณ์แทนนะ ใครผ่านแล้วต้องจัดอบรมงานให้ดีด้วย"

"วางใจได้ เรื่องนี้ฉันถนัด"

สั่งงานเสร็จสรรพ เฉินอวี่ก็ไปสอบได้อย่างสบายใจ

ยังดีที่เกิดใหม่มาอีกชาติ ถึงช่วงนี้เฉินอวี่จะยุ่งโน่นยุ่งนี่ แต่เวลาเข้าเรียนก็ยังตั้งใจอยู่พอสมควร

บวกกับเนื้อหาหลายอย่างก็ยังพอมีภาพติดอยู่ในหัว เรียนอีกรอบจึงแน่นกว่าชาติที่แล้วด้วยซ้ำ

การสอบกลางภาคของ ม.4 คราวนี้ สอบไปหมดทุกวิชาแล้วเฉินอวี่พบว่าโจทย์ไม่ได้ยากเลย

เพียงแต่ถึงจะไม่ยาก เฉินอวี่ก็ไม่ได้โชว์อะไรมาก กะคร่าว ๆ ว่าได้สัก 70 กว่าคะแนนก็พอ

"ดูท่าฉันก็ยังเป็นอัจฉริยะอยู่นี่นา"

"ถ้าดูจากนี้ ชิงหัวกับปักกิ่งอาจจะยากอยู่หน่อย แต่สถาบันในโครงการ 985 น่าจะไม่มีปัญหา"

สอบเสร็จ เฉินอวี่วางแผนอยู่ในใจ

"เอ๊ะ เอ๊ะ เอ๊ะ สอบเป็นยังไงบ้าง"

"ก็ยังไม่แจกกระดาษคำตอบเลย ฉันจะไปรู้ได้ยังไง"

"เดี๋ยวก็แจกแล้ว นายไม่ลองประเมินดูเหรอ"

"ประเมินไม่ถูกหรอก คงได้ธรรมดา ๆ มั้ง ยังไงก็ไม่ดีเท่าเธอแน่"

ลู่เสวี่ยขมวดคิ้ว "เลิกเถอะ นายต้องดีกว่าฉันแน่นอน"

นี่ไม่ใช่การเดาสุ่มของลู่เสวี่ย

ปกติถึงเฉินอวี่จะดูไม่เอาจริงเอาจังอะไร แต่นางรู้สึกมาตลอดว่าเฉินอวี่ฉลาดกว่านาง

ไม่ต้องพูดถึงอย่างอื่น เอาแค่โจทย์การบ้านทั่วไป เฉินอวี่แทบไม่มีข้อไหนที่ทำไม่ได้

กลับกัน ลู่เสวี่ยที่ปกติเรียนดีกว่า พอมีข้อที่ทำไม่ได้ เฉินอวี่ก็ช่วยแก้ให้ได้ทุกที

เพียงแต่การคาดเดาของลู่เสวี่ยกลับผิด

คาบแรกครูประจำชั้นแจกกระดาษคำตอบสอบกลางภาคลงมา เฉินอวี่ได้ 70 กว่าคะแนนแทบทุกวิชา

มีแค่ภาษาจีนที่ได้มากหน่อย คือ 80 กว่าคะแนน

ถึงผลแบบนี้จะบอกว่าแย่ไม่ได้ แต่ในห้องก็อยู่แค่ระดับกลาง ๆ เทียบกับลู่เสวี่ยไม่ติดฝุ่น

"เป็นไงล่ะ คุณลู่เทพการเรียน บอกแล้วไงว่าสอบไม่ดีเท่าเธอ เก่งจริง ๆ ได้ที่หนึ่งของทั้งโรงเรียนเลยนะเนี่ย"

"ฉันทำได้เกินตัวไปเองต่างหาก กลับกัน นายนี่สิ สภาพไม่ดีหรือเปล่า"

"อย่ามาแบบนั้น สภาพฉันดีจะตายไป"

"สภาพดีแล้วทำไมได้คะแนนแค่นี้"

"คุณพี่ ผมก็อยากได้ที่หนึ่งนะ แต่ฝีมือมันไม่อำนวย"

เฉินอวี่หัวเราะ ไม่ได้เอาการสอบมาเป็นเรื่องเป็นราว

ยังไงตัวเองรู้ระดับของตัวเองก็พอแล้ว ตอนนี้ได้กี่คะแนนก็ไม่มีผลอะไรกับการสอบเข้ามหาวิทยาลัยอยู่ดี

...

"เฮ้ย เพื่อนเก่า ลมอะไรหอบนายมาถึงนี่เนี่ย"

"ก็วันหยุดเสาร์อาทิตย์ไงล่ะ ท่านอธิบดีชิวได้เลื่อนตำแหน่งแล้วเลยไม่ต้อนรับพวกครูสอนหนังสืออย่างเราแล้วสินะ"

"เพื่อนเก่า พูดอะไรอย่างนั้น สมัยเรียนนายยังเรียนดีกว่าฉันตั้งเยอะ"

"เรียนดีแล้วได้อะไร ดูสิ นายได้เป็นอธิบดี ส่วนฉันยังเป็นครูสอนหนังสืออยู่เลย"

"ผู้อำนวยการก็ดีจะตายไป อีกอย่าง เมื่อหลายปีก่อนทางกรมการศึกษามีตำแหน่งบรรจุเรียกนายไป นายก็ไม่ไปเอง ถ้าตอนนั้นนายไป ป่านนี้อาจจะได้เป็นอธิบดีเหมือนกันก็ได้"

"ฉันไม่เหมาะกับการเล่นการเมืองในระบบราชการหรอก สอนหนังสือนี่แหละดีแล้ว ไปเถอะ ไปดื่มกันสักแก้ว"

วันเสาร์ หลี่เหยียน ผู้อำนวยการหลี่แห่งโรงเรียนอาชีวะหัวเทียน ชวนชิวกั๋วชิ่งเพื่อนร่วมรุ่นเก่ามาที่ร้านอาหารเล็ก ๆ ร้านหนึ่ง

สองคนเป็นเพื่อนร่วมรุ่นกันมาหลายสิบปี พอดื่มขึ้นมาก็มีเรื่องคุยกันไม่รู้จบ

"กั๋วชิ่ง นายรู้จักบริษัทที่ชื่อหวนอวี่เทคโนโลยีไหม"

"หวนอวี่เทคโนโลยีเหรอ ไม่เคยได้ยิน"

"นายนี่ บกพร่องต่อหน้าที่นะ หวนอวี่เทคโนโลยีเปิดอยู่ในซิ่นเฟิงแท้ ๆ นายยังไม่รู้"

"เหงื่อตก ไอ้หลี่ ซิ่นเฟิงมีบริษัทตั้งเยอะแยะ ฉันจะไปจำได้ทุกบริษัทได้ยังไง"

"แต่หวนอวี่เทคโนโลยีนี่เป็นบริษัทไฮเทคนะ นายไม่รู้เหรอ"

"บริษัทไฮเทคเหรอ"

"ใช่"

"ไอ้หลี่ นายล้อฉันเล่นหรือเปล่า"

"จะล้อนายทำไม"

ชิวกั๋วชิ่งหัวเราะ "ไอ้หลี่ นายก็ไม่ใช่ว่าไม่รู้สภาพของซิ่นเฟิงนี่ อำเภอเล็ก ๆ แห่งเดียว จะมีบริษัทไฮเทคอะไร บอกให้เลยนะ ที่ไฮเทคที่สุดในซิ่นเฟิงของเราก็แค่โรงงานอิเล็กทรอนิกส์หย่งเฟิงที่ดึงเข้ามาเมื่อปีที่แล้ว"

เพียงแต่ถึงจะบอกว่าโรงงานอิเล็กทรอนิกส์ แต่จริง ๆ แล้วก็ไม่ได้มีเนื้อหาทางเทคโนโลยีอะไร

เป็นแค่ธุรกิจประกอบชิ้นส่วนสินค้าอิเล็กทรอนิกส์เท่านั้น

เพราะต้นทุนแรงงานทางซิ่นเฟิงถูก บวกกับซิ่นเฟิงให้นโยบายสิทธิพิเศษไว้ไม่น้อย โรงงานอิเล็กทรอนิกส์หย่งเฟิงถึงได้มาเปิดที่ซิ่นเฟิง

"หย่งเฟิงอิเล็กทรอนิกส์เป็นแค่บริษัทประกอบชิ้นส่วน ไม่ได้มีเนื้อหาทางเทคนิคอะไร นับเป็นไฮเทคไม่ได้หรอก"

"ก็นั่นน่ะสิ ในเมื่อนายว่าขนาดหย่งเฟิงอิเล็กทรอนิกส์ยังไม่นับเป็นไฮเทค แล้วจะมีบริษัทไฮเทคที่ไหนอีกล่ะ"

"ฉันก็บอกนายไปแล้วไง ก็หวนอวี่เทคโนโลยีเจ้านี้แหละ"

ไอ้หลี่หยิบกล้องถ่ายรูปออกมา "นี่ นี่คือออฟฟิศของพวกเขา"

เพื่อให้เข้ากับการประชาสัมพันธ์ ตอนไปเยี่ยมชมคราวก่อนหลี่เหยียนก็หอบกล้องถ่ายรูปไปด้วย

หลี่เหยียนชี้ไปที่ภาพในกล้องถ่ายรูปแล้วพูด

"ไม่เลวนี่ ออฟฟิศใหญ่พอตัวเลย"

"คอมพิวเตอร์เยอะขนาดนี้ ต้องใช้เงินไม่น้อยเลยนะ"

"บริษัทนี้อยู่ตรงไหน ทำไมฉันไม่รู้"

ตอนนี้ถึงคอมพิวเตอร์จะไม่ใช่ของหายาก แต่ก็ไม่ใช่ทุกบริษัทจะมี

อย่างหน่วยงานราชการของพวกเขาก็มีแค่สามเครื่อง

แถมยังเป็นเพราะพวกเขาต้องทำบัญชีเบิกจ่าย เบื้องบนถึงจัดมาให้

ถ้าเป็นหน่วยงานอื่น บางแห่งคอมพิวเตอร์สักเครื่องยังไม่มีเลย

แต่บริษัทนี้ตอนนี้ มองแวบเดียวก็สิบกว่าเครื่องแล้ว

แค่คอมพิวเตอร์พวกนี้บวกอุปกรณ์สำนักงานก็ปาเข้าไปหกเจ็ดหมื่นแล้ว

"หึ ๆ ก็อยู่ตรงข้ามลานเฉินอี้ไงล่ะ"

"ตรงข้ามลานเฉินอี้เหรอ ว่าแล้วเชียวว่าทำไมถึงคุ้นขนาดนี้"

"จริงสิ พวกเขาทำอะไรกัน"

"ทำเว็บไซต์"

"เว็บอะไร"

"ไม่เคยได้ยิน"

"ก่อนหน้านี้ฉันก็ไม่เคยได้ยินเหมือนกัน แต่พอไปสืบดูทีหลัง ก็ถือว่าดังพอสมควรเลยนะ อีกอย่าง พวกเขายังรับนักเรียนโรงเรียนเราไปทำงานตั้งสิบกว่าคน"

"น่าสนใจแฮะ"

"แค่น่าสนใจเหรอ ที่น่าสนใจกว่ายังอยู่ข้างหลังอีก"

"ยังมีที่น่าสนใจกว่าอีกเหรอ เล่ามาสิ"

"นายรู้ไหมว่าพวกเขาให้ค่าตอบแทนนักเรียนโรงเรียนเราเท่าไหร่"

"เท่าไหร่ ถึง 400 ไหม"

"ขำจริง จะเป็น 400 ได้ยังไง บอกให้เลยนะ 700"

"700... ไม่เลวนี่ นักเรียนโรงเรียนนายพอจบออกมาได้ 700 ก็ถือว่าดีมากแล้ว"

"พวกเขายังไม่จบเลยนะ"

"งั้นค่าตอบแทนนี่ยิ่งไม่เลวเลย"

"ไม่ใช่แค่ 700 นะ บริษัทนี้ยังจ่ายประกันห้าอย่างกับกองทุนหนึ่งอย่างให้พนักงานด้วย"

"ประกันห้าอย่างกับกองทุนหนึ่งอย่าง จริงหรือปลอมเนี่ย"

พอพูดแบบนี้ ชิวกั๋วชิ่งก็ตกใจเหมือนกัน

พูดตามตรง ขนาดเขาที่เป็นอธิบดียังไม่มีประกันห้าอย่างกับกองทุนหนึ่งอย่างเลย

ไม่ใช่ว่าเขาไม่มีคุณสมบัติจะมี แต่เพราะตอนนี้ซิ่นเฟิงยังไม่ได้ปฏิรูปเรื่องนี้ ต่อให้เป็นอธิบดีก็ยังไม่มี

"จริงหรือปลอม นายกลับไปสืบดูก็รู้เองไม่ใช่เหรอ แต่แค่นี้ยังไม่นับว่าอะไร ที่น่าสนใจจริง ๆ คือ นายรู้ไหมว่าเจ้าของบริษัทนี้เป็นใคร"

"ใครล่ะ"

"นายเดาไม่ถูกแน่"

"ยิ่งพูดฉันยิ่งสนใจ บอกมาเถอะว่าใคร"

"คนคนนี้ชื่อเฉินอวี่"

"เฉินอวี่ ไม่เคยได้ยินนี่"

เขาไล่นึกอยู่ในหัวอย่างละเอียดว่ามีเถ้าแก่ใหญ่คนไหนชื่อเฉินอวี่บ้าง

ค้นไปรอบหนึ่งก็เหมือนจะไม่มี

"นายได้ยินชื่อเขาได้ถึงจะแปลก"

หลี่เหยียนพูดพลางยิ้ม "จริง ๆ แล้วเขาก็เป็นนักเรียน ตอนนี้เรียนอยู่ ม.4 ที่โรงเรียนมัธยมหมายเลขหนึ่ง"