บทที่ 81 กว้านซื้อส้มสะดือ

หลังจากผู้ใหญ่ทั้งสองกำชับไว้ เฉินอวี่ก็ไม่เอ่ยคำขอบคุณออกมาอีก

แต่ในใจกลับยิ่งเคารพทั้งสองมากขึ้น

เขาไม่รู้ว่าคำพูดชุดนี้ในวันนี้จะส่งผลอะไรกับอนาคตของตัวเองบ้าง เขาก็ไม่รู้ว่าคำพูดของทั้งสองถูกหรือผิด

แต่เขารู้ว่าคำพูดของทั้งสองในวันนี้ เฉินอวี่จะจดจำไว้ในใจอย่างแน่นอน

หลังจากนั้นทั้งสามคนก็ดื่มไปคุยเล่นกันไป

มีทั้งเรื่องการศึกษาของซิ่นเฟิงตอนนี้เป็นยังไง

มีทั้งเรื่องว่าซิ่นเฟิงมีนักอุตสาหกรรมคนไหนบ้าง

ยังคุยไปถึงแนวทางการพัฒนาของซิ่นเฟิงด้วย

ถึงเฉินอวี่จะเป็นแค่นักเรียนมัธยมปลาย แต่สุดท้ายเขาก็เกิดมาสองชาติแล้ว

บวกกับชาติที่แล้วอีกหลายสิบปี ซิ่นเฟิงเดินออกมาบนเส้นทางที่ชัดเจนกว่านี้มาก พอเอ่ยขึ้นมาทีไร ก็ทำเอาทั้งสองคนต้องมองด้วยความทึ่งทุกครั้ง

"เฮ้อ ถ้าเมื่อหลายปีก่อนซิ่นเฟิงของเราทำตามคังหนาน เดินสายแปรรูปไม้ไปทางเฟอร์นิเจอร์ ป่านนี้คงจะดีแค่ไหน"

พูดถึงตรงนี้ ชิวกั๋วชิ่งก็อดรำพึงไม่ได้หนึ่งประโยค

สิบแปดอำเภอของเมืองก้าน คังหนานเดิมทีก็เป็นอำเภอ แต่ภายหลังกลับถูกยกขึ้นเป็นเมืองระดับอำเภอ

เหตุผลที่ยกขึ้นเป็นเมือง คือการยกเลิกสถานะอำเภอแล้วตั้งเป็นเมือง ซึ่งไม่ใช่เพราะอะไรอื่นเลย ก็เพราะเศรษฐกิจของเขาคล่องตัวนั่นเอง

และความคล่องตัวที่ว่านั้น อาศัยอุตสาหกรรมเฟอร์นิเจอร์เป็นตัวขับเคลื่อน

น่าเสียดายที่ซิ่นเฟิงซึ่งอยู่ติดกับคังหนาน กลับหาตำแหน่งของตัวเองไม่เจอ การพัฒนาจึงธรรมดามาตลอด

ถ้าไม่ใช่เพราะทำเลด้านคมนาคมของซิ่นเฟิงยังพอใช้ได้ มีทั้งทางหลวงแผ่นดิน มีทั้งแม่น้ำเถาเจียง แถมยังมีทางรถไฟจิงจิ่วตัดผ่าน เกรงว่าซิ่นเฟิงคงต้องติดอันดับอำเภอยากจนไปแล้ว

"ใช่ เมื่อหลายปีก่อนงานแปรรูปไม้ของซิ่นเฟิงไม่ได้ด้อยกว่าคังหนานเลย น่าเสียดายที่คังหนานกลับบูรณาการทรัพยากรได้ แล้วเดินออกมาบนเส้นทางของตัวเอง ส่วนซิ่นเฟิงของเราตอนนี้กลับหลงทางอยู่พอสมควร"

หลี่เหยียนก็พยักหน้า

"เฉินอวี่ เธอว่าซิ่นเฟิงพัฒนาอุตสาหกรรมอิเล็กทรอนิกส์เป็นยังไง"

ตอนนั้นชิวกั๋วชิ่งเอ่ยถามเฉินอวี่

ถึงเฉินอวี่จะเป็นนักเรียนมัธยมปลาย แต่การสนทนาเมื่อครู่ทำให้ชิวกั๋วชิ่งเปิดหูเปิดตาไปมาก

พอพูดถึงแนวทางการพัฒนาของซิ่นเฟิง ชิวกั๋วชิ่งจึงอดถามเฉินอวี่ไม่ได้

เฉินอวี่กลับหัวเราะแล้วตอบว่า "อาชิว ผมเป็นแค่นักเรียนมัธยมปลาย จะไปวิจารณ์แนวทางการพัฒนาของทั้งอำเภอได้ยังไงครับ"

"อย่ามาเลยเธอ เมื่อกี้เธอวิเคราะห์ซะเป็นชุด เล่นเอาฉันกับอาหลี่ของเธออึ้งเป็นพัก ๆ"

"ผมก็แค่พูดทฤษฎีบนกระดาษไงครับ ถ้าให้ทำจริง ผมจะไปมีความสามารถนั่นที่ไหน"

"พูดทฤษฎีบนกระดาษก็ต้องมีสายตาเหมือนกัน ถ้าไม่มีสายตานี้ ต่อให้พูดบนกระดาษก็พูดไม่ออกหรอก ว่ามาสิ อีกอย่าง เธอก็ไม่ใช่นายอำเภอ ยังไม่ถึงคิวเธอมาดูแลซิ่นเฟิงหรอก"

"ฮ่า ๆ ๆ อาชิวพูดถูก ผมก็ไม่ใช่นายอำเภอ ยังไม่ถึงคิวผมมาดูแลซิ่นเฟิง"

เฉินอวี่หัวเราะลั่น "งั้นผมขอพูดสักหน่อยแล้วกัน"

คิดอยู่ครู่หนึ่ง เฉินอวี่ก็พูดว่า "ผมเห็นช่วงนี้ทางอำเภอดึงกิจการอิเล็กทรอนิกส์เข้ามาไว้ที่นิคมอุตสาหกรรมทางเหนือไม่น้อย คงอยากพัฒนาอุตสาหกรรมแปรรูปอิเล็กทรอนิกส์ เพียงแต่อุตสาหกรรมแปรรูปอิเล็กทรอนิกส์จะดีก็ดีอยู่ แต่ตอนนี้ซิ่นเฟิงเทียบกับเขตชายฝั่งแล้วไม่ได้มีข้อได้เปรียบอะไรมากนัก"

เฉินอวี่พูดต่อว่า "แน่นอนว่าไม่ใช่ว่าไม่มีข้อได้เปรียบเลย ต้นทุนแรงงานของซิ่นเฟิงต่ำกว่าเขตชายฝั่งอยู่มาก แต่ทางเรานี่ต้นทุนแรงงานต่ำก็จริง ทว่าการคมนาคมกลับไม่สะดวกเป็นพิเศษ มีแค่ทางหลวงแผ่นดินกับทางรถไฟที่ช้าเกินไป กิจการขนาดใหญ่ทั่วไปคงไม่พิจารณา ถ้าจะให้พิจารณาจริง ๆ ก็ต้องรอทางด่วนสายจี45 เปิดใช้เสียก่อน"

พอพูดแบบนี้ ชิวกั๋วชิ่งก็พยักหน้า "เรื่องคมนาคมนี่ฉุดรั้งการพัฒนาของซิ่นเฟิงไว้จริง ๆ ทางด่วนสายจี45 ตอนนี้ยังแค่ทำแผนไว้เท่านั้น กว่าจะเปิดใช้ก็คงอีกหลายปี งั้นเธอว่าตอนนี้ซิ่นเฟิงของเราพัฒนาไปทางไหนได้บ้าง"

"ผมว่าขุดคุ้ยส้มสะดือของซิ่นเฟิงได้ครับ"

"ส้มสะดือ เธอมองส้มสะดือเหรอ"

"ผมมองมากเลยครับ"

ส้มสะดือก็คือส้มที่เรียกกันตามท้องตลาดนั่นเอง

"ว่าเหตุผลมาสิ"

"ก็ไม่ยากครับ" เฉินอวี่พูด "อย่างแรกเลย ถึงส้มสะดือจะไม่ใช่ของที่มีแต่ซิ่นเฟิงเท่านั้น แต่ซิ่นเฟิงก็เป็นบ้านเกิดส้มสะดือแห่งจีน ตั้งแต่ยุค 80 ก็ส่งออกไปทั่วโลกแล้ว ชื่อเสียงยังพอมีอยู่บ้าง"

"อย่างที่สอง ซิ่นเฟิงไม่เพียงมีประวัติการปลูกส้มสะดือมายาวนาน แต่ในดินของซิ่นเฟิงยังมีแร่หายากอยู่มาก ซึ่งเป็นผลดีต่อการเติบโตของส้มสะดืออย่างยิ่ง ถ้าว่ากันเรื่องรสชาติ ส้มสะดือซิ่นเฟิงก็อยู่แถวหน้าของทั้งประเทศ"

"อย่างที่สาม ทุกตำบลของซิ่นเฟิงล้วนปลูกส้มสะดือได้ แถมมีชาวสวนผลไม้ปลูกกันอยู่แล้วไม่น้อย เรื่องนี้ไม่เพียงเพิ่มรายได้ให้ชาวสวน แต่ยังช่วยสร้างห่วงโซ่อุตสาหกรรมส้มสะดือทั้งระบบได้อย่างมากด้วย"

เฉินอวี่ไม่ได้พูดมั่วส่งเดชเลย

ส้มสะดือซิ่นเฟิงเรียกได้ว่าเป็นหน้าเป็นตาของซิ่นเฟิงและกระทั่งของเมืองก้าน

ในอนาคตหลังจากอินเทอร์เน็ตพลัสพัฒนาขึ้นมา ส้มสะดือซิ่นเฟิงก็ดังกระฉ่อนอยู่พักหนึ่ง พอวางขายไม่กี่วันก็ขายหมดเกลี้ยง

"เพียงแต่การจะพัฒนาส้มสะดือก็ไม่ง่ายนะครับ ส้มสะดือของเรามีชื่อเสียงในเชิงประวัติศาสตร์ แต่ประชาชนในประเทศกลับไม่ค่อยรู้จักเป็นพิเศษ ดังนั้นในด้านการโปรโมตจึงมีความยากอยู่ระดับหนึ่ง ถ้าปั้นส้มสะดือซิ่นเฟิงให้กลายเป็นแบรนด์ได้ ห่วงโซ่อุตสาหกรรมส้มสะดือซิ่นเฟิงก็จะพัฒนาจนสมบูรณ์ได้ครับ"

เรื่องนี้ย่อมเป็นสิ่งที่เฉินอวี่พูดโดยผสมสายตาจากอนาคตเข้าไป

อันที่จริงในอนาคต ส้มสะดือซิ่นเฟิงก็เดินทางนี้ไปแล้ว แถมยังเดินได้สำเร็จอย่างมากด้วย

"อาชิว ผมก็แค่พูดไปเรื่อยเปื่อย ท่านฟังไว้เฉย ๆ ก็พอครับ"

"เอ่อ อาชิว ทำไมท่านจ้องผมไม่วางเลยล่ะครับ"

"คือว่า..."

ลูบหน้าตัวเอง เฉินอวี่นึกว่ามีเม็ดข้าวติดอยู่บนหน้า

"เฮอะ ไอ้หนู เธอนี่มีของอยู่จริง ๆ นะ"

ผ่านไปครู่หนึ่ง ชิวกั๋วชิ่งจึงละสายตาจากเฉินอวี่

"มีของอะไรกันครับ ผมก็แค่โม้ไปเรื่อย อย่างที่อาชิวว่านั่นแหละ ผมก็ไม่ใช่นายอำเภอ ผมไม่ต้องห่วงเรื่องการก่อสร้างพัฒนาของอำเภอ โม้ไปก็ไม่ผิดกฎหมาย แถมไม่ใช่ทางลัดนอกลู่นอกทางด้วย"

"ฮ่า ๆ ๆ ฮ่า ๆ ๆ เจ้าเด็กนี่"

ชิวกั๋วชิ่งกับหลี่เหยียนถูกเฉินอวี่เล่นเอาขำกันทั้งคู่

"ที่เธอพูดมามีเหตุผลนะ แต่การจะปั้นแบรนด์ส้มสะดือซิ่นเฟิงขึ้นมามันง่ายเมื่อไหร่กัน"

ชิวกั๋วชิ่งขมวดคิ้วพูด "เธอรู้ไหมว่าตอนนี้ราคาส่งส้มสะดือแถวเราชั่งละเท่าไหร่"

"ชั่งละเท่าไหร่ครับ"

"ชั่งละ 1 เหมา"

"เชี่ย..."

เฉินอวี่น้ำตาไหลพราก

เมื่อกี้เขายังคิดจะพูดว่าชั่งละ 1 หยวนอยู่เลย

ต้องรู้ว่าในอนาคตราคาส่งส้มสะดือซิ่นเฟิงขึ้นไปถึงชั่งละ 3.5 ถึง 4 หยวนแล้ว

และนั่นยังเป็นแค่ผลธรรมดา

ผลเกรดพรีเมียมบางส่วน โดยเฉพาะส้มสะดือของตำบลอันซีในซิ่นเฟิง ราคาส่งขึ้นไปถึงชั่งละ 7 ถึง 8 หยวน

เพียงแต่นั่นก็ยังไม่ใช่ราคาสูงสุด

ราคาสูงสุดคือหนงฟูซานเฉวียนกับสินค้าชื่อ 17.5 องศา

ในอนาคตบริษัทหนงฟูซานเฉวียนก็หมายตาส้มสะดือซิ่นเฟิงเหมือนกัน เลยตั้งโรงงานขึ้นในซิ่นเฟิงแห่งหนึ่ง แล้วออกแบรนด์ 17.5 องศามา

เลข 17.5 องศานี้หมายถึงอัตราส่วนน้ำตาลต่อกรดระดับทองคำ

ตอนนั้นหนงฟูซานเฉวียนออกผลทองคำ 17.5 องศา ชั่งละ 10 หยวน

ผลเพชร 17.5 องศา ชั่งละ 20 หยวน

ผลราชา 17.5 องศา ชั่งละ 30 หยวน

อย่านึกว่าไม่มีคนซื้อนะ ในอนาคตพอวางขายเดือนพฤศจิกายน ก็ถูกแย่งซื้อจนหมดเกลี้ยงในพริบตา

แต่ไม่คิดเลยว่าส้มสะดือซิ่นเฟิงของปี 2001 ราคาส่งจะอยู่ที่แค่ชั่งละ 1 เหมา

ต่อให้เงินปี 2001 จะมีค่ามากกว่าเงินในอนาคต แต่ก็ไม่น่าถูกขนาดนี้

เพียงแต่ถึงจะตกใจ แต่พอได้ยินว่าส้มสะดือชั่งละ 1 เหมา เฉินอวี่กลับใจเต้น

"อาชิว ท่านอย่าหลอกผมนะ ส้มสะดือชั่งละ 1 เหมาเนี่ยนะ"

"จะหลอกเธอทำไม"

"นี่มันถูกเกินไปแล้วมั้งครับ ถ้าถูกขนาดนี้ ผมยังอยากเอาไปขายเองเลย"

"เธอเอาจริงเหรอ ได้สิ ทางฉันมีส้มสะดือของชาวสวนอีกเยอะแยะที่ไม่มีที่ขายเลยนะ ไม่งั้นเธอมาสิ เดี๋ยวฉันบอกพวกเขาให้ ลดราคาส่งให้เธออีก 10 เปอร์เซ็นต์"

"งั้นก็ดีเลยครับ"

"เธอเอาจริง ๆ เหรอ"

"อาชิว ผมจะไปหลอกท่านได้ยังไงครับ"

"ก็ได้ เธอจะเอาเท่าไหร่"

เฉินอวี่คิดอยู่ครู่หนึ่ง

ตอนนี้เขามีเงินทุนหมุนเวียนราว 400 หมื่น เขาเอาออกมาได้สัก 200 หมื่นเพื่อกว้านซื้อส้มสะดือ

ตอนนี้ส้มสะดือชั่งละ 1 เหมา ถ้าเป็น 200 หมื่น ก็เท่ากับ 2,000 หมื่นชั่ง

คิดอยู่ครู่หนึ่ง เฉินอวี่ก็พูดว่า "ผมก็ซื้อไม่มากหรอกครับ ประมาณสัก 2,000 หมื่นชั่งแล้วกัน"

"หา..."

เพล้ง

จอกเหล้าที่ชิวกั๋วชิ่งถืออยู่ก็หล่นลงมาอย่างเหมาะเจาะ