บทที่ 82 ซื้อ 20 ล้านชั่งจริง ๆ

"เฉินอวี่ ไอ้หนู ล้อเล่นอีกแล้ว"

"อาชิว ผมอยากซื้อจริง ๆ นะครับ"

"จะซื้อจริง ๆ เหรอ"

"ครับ"

"20 ล้านชั่งเนี่ยนะ"

"ถูกต้องครับ"

"แน่ใจนะ"

"แน่ใจครับ"

เฉินอวี่พยักหน้าอย่างหนักแน่น

"ไม่ใช่สิ... เฉินอวี่ เธอซื้อเยอะขนาดนี้ไปทำอะไร"

ชิวกั๋วชิ่งงงไปหมด

ถ้าเฉินอวี่จะเอาสักไม่กี่พันหรือหมื่นชั่งก็ยังปกติ

แต่นี่มาทีเดียว 20 ล้านชั่ง นั่นมันหนึ่งหมื่นตันเลยนะ

ปริมาณนี้มันน่ากลัวเกินไปแล้ว

"อาชิว ท่านบอกเองไม่ใช่เหรอครับว่าตอนนี้ราคาส่งส้มสะดืออยู่ที่ชั่งละ 1 เหมา ผมคิดว่าถูกขนาดนี้ ผมเอาไปขายที่มณฑลอื่น ไม่แน่อาจจะได้กำไรบ้าง"

"คุณพระ..."

หลี่เหยียนก็วางตะเกียบลง "เฉินอวี่ ถึงอาหลี่จะไม่เคยทำธุรกิจ แต่ฉันว่านะ การทำธุรกิจมันไม่ได้ทำกันแบบนี้ เธอซื้อส้มสะดือเยอะขนาดนี้จะไปขายให้ใคร ใครจะรับส้มสะดือเยอะขนาดนี้ไหวล่ะ"

"ก็ขายให้ประชาชนทั้งประเทศไงครับ 20 ล้านชั่งถึงจะเยอะ แต่สำหรับประชาชนทั้งประเทศแล้ว แค่นี้ยังไม่พอด้วยซ้ำ"

"แต่ปัญหาคือก็ต้องมีคนมารับซื้อสิ"

"เรื่องนี้ผมมีวิธีอยู่แล้วครับ"

เฉินอวี่ที่มีความคิดจากอนาคตติดตัว ไม่เคยคิดจะใช้วิธีแบบดั้งเดิมอยู่แล้ว

"อาชิว จริงสิ ตอนนี้ส้มสะดือยังไม่ออกสู่ตลาดใช่ไหมครับ"

"ใกล้แล้ว วันที่ 15 พฤศจิกายนเริ่มเก็บเกี่ยว เหลืออีกไม่กี่วัน"

"งั้น 20 ล้านชั่งของผมจะเอายังไงดีครับ ด้านนี้ผมก็ไม่ค่อยคุ้นเป็นพิเศษ"

"ถ้าเธอเอาจริง ฉันก็ช่วยหาเพื่อนที่กรมเกษตรให้ได้ จริงสิ เธอมีโกดังหรือเปล่า"

"เอ่อ ไม่มีครับ"

"ไม่เป็นไร โกดังหาไม่ยาก ฉันช่วยถามให้ได้เหมือนกัน แน่นอนว่าเงินส่วนนี้เธอต้องออกเอง"

ชิวกั๋วชิ่งพูดไปแบบนั้น แต่ในใจกลับไม่มั่นใจเลย เจ้าตัวเล็กมาทีเดียว 20 ล้านชั่ง แถมดูท่าก็ไม่คุ้นเคยกับการขายส้มสะดือด้วย นี่มันเล่นขายของไปหน่อยหรือเปล่า

เพียงแต่ถึงจะดูเหมือนเล่นขายของ แต่เฉินอวี่กลับไม่คิดแบบนั้น

แต่ละสาขาย่อมมีผู้เชี่ยวชาญของมัน

โลกนี้มีช่องทางเยอะเกินไป เขาจะไปเข้าใจได้ทุกอย่างที่ไหน

เขาแค่ต้องรู้ว่าส้มสะดือทำเงินได้ และหาช่องทางจัดจำหน่ายได้ แค่นั้นก็พอ

ส่วนเรื่องอื่น ๆ ก็หาคนอื่นมาทำ

คิดแล้ว เฉินอวี่ก็หยิบกระเป๋าข้าง ๆ ขึ้นมาอีกครั้ง "อาชิว เรื่องพวกนี้ผมก็ไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ ในนี้คือเงินมัดจำ 1 แสน ท่านรับไว้ก่อนนะครับ"

เดิมทีเงินในกระเป๋าเตรียมไว้ใช้อย่างอื่น ไม่คิดเลยว่าจะกลายเป็นเงินรับซื้อส้มสะดือไปเสียได้

"แบบนี้ไม่ได้นะ"

ชิวกั๋วชิ่งไม่ยอมรับ

"อาชิว ท่านวางใจได้ เงินไม่ได้ให้ท่านสักหน่อย ท่านจะไปกังวลอะไรครับ ท่านบอกเองไม่ใช่เหรอว่าต้องเช่าโกดัง ผมก็ไม่มีโกดัง เช่าโกดังก็ต้องใช้เงิน อีกอย่างตอนนี้ส้มสะดือก็ยังไม่เริ่มเก็บ การจองส้มสะดือก็ต้องใช้เงินเหมือนกัน เงินส่วนนี้ก็เอาไปเช่าโกดังกับจองส้มสะดือครับ"

"งั้น ก็ได้"

ในเมื่อเป็นแบบนี้ ชิวกั๋วชิ่งพิจารณาอยู่ครู่หนึ่งก็พยักหน้า

"จริงสิ อาชิว ท่านช่วยดูหน่อยได้ไหมครับว่าจะหาคนมาช่วยผมได้บ้างหรือเปล่า"

"ส้มสะดือเยอะขนาดนี้ ยังไงก็ต้องหาคน ช่างเถอะ ฉันช่วยเธอให้ถึงที่สุดเลยแล้วกัน เดี๋ยวฉันจะหาผู้เชี่ยวชาญที่ถนัดเรื่องส้มสะดือมาให้ รับรองว่าช่วยเธอซื้อส้มสะดือ 20 ล้านชั่งกลับมาได้อย่างราบรื่นแน่นอน"

"งั้นต้องขอบคุณอาชิวมากเลยครับ"

ยกจอกขึ้น เฉินอวี่ก็คารวะชิวกั๋วชิ่งอีกจอกหนึ่ง

...

"กั๋วชิ่ง นายจะช่วยเฉินอวี่รับซื้อส้มสะดือจริง ๆ เหรอ"

"ไม่ช่วยเขา เขาจะรับซื้อส้มสะดือ 20 ล้านชั่งได้เองเหรอ"

"ไม่ใช่ ฉันหมายถึง นายไม่รู้สึกเหรอว่านี่มันชุ่ยเกินไป"

"ฉันก็รู้สึกเหมือนกัน"

ระหว่างทางกลับบ้าน หลี่เหยียนขมวดคิ้วพูดกับชิวกั๋วชิ่ง

"นั่นไง นายก็คิดแบบนี้เหมือนกัน แล้วยังจะช่วยเขาอีกเหรอ แน่นอนว่าฉันไม่ได้บอกว่าไม่ควรช่วยเขานะ ฉันหมายถึงเจ้าเด็กนี่ยังหนุ่มเกินไป ที่ไหนกันแค่พูดขึ้นมาคำเดียวก็เตรียมจะขายส้มสะดือแล้ว แถมมาทีเดียว 20 ล้านชั่ง ถึงตอนนั้นขายไม่ออกขึ้นมา เขาต้องร้องไห้จนตายแน่"

"จะร้องไห้จนตายหรือเปล่าฉันไม่รู้ แต่นายดูสิ ขนาดเงินมัดจำเขายังเอามาแล้ว จะเป็นเรื่องปลอมได้ยังไง"

"ปลอมก็คงปลอมไม่ได้หรอก"

"ในเมื่อไม่ใช่เรื่องปลอม การรับซื้อครั้งนี้ก็ไม่มีปัญหา อีกอย่าง พอเขามาแบบนี้ ส้มสะดือของชาวสวนไม่น้อยก็จะไม่ต้องเน่าคาบ้าน พูดได้ว่าช่วยแก้ปัญหาปากท้องประชาชนเรื่องใหญ่ให้ทางอำเภอเลยด้วยซ้ำ"

ชิวกั๋วชิ่งเป็นข้าราชการที่ดีและตรง ถึงจะเป็นแค่อธิบดีกรมสรรพากร แต่ถ้าช่วยแก้เรื่องปากท้องเรื่องใหญ่ให้ทางอำเภอได้ เขาก็ไม่บ่ายเบี่ยงแม้แต่น้อย

ดังนั้นตอนที่เฉินอวี่เอ่ยขอให้ชิวกั๋วชิ่งช่วย เขาจึงรับปากทันที

"หึ ๆ นายไม่กลัวเขาขาดทุนเหรอ"

"ถ้าขาดทุน ก็ถือว่าให้เขาจำเป็นบทเรียนแล้วกัน เพียงแต่ เพื่อนเก่า ฉันว่าเจ้าเด็กนี่ไม่ธรรมดานะ"

"อ้อ ไม่ธรรมดา ตรงไหนไม่ธรรมดา"

"เพื่อนเก่า ยังต้องพูดอีกเหรอ ดูสิ คนเป็นแค่นักเรียนมัธยมปลาย กลับปั้นบริษัทใหญ่ขนาดนี้ขึ้นมาได้ นายรู้ไหมว่าเว็บ 5173 ของพวกเขาอยู่อันดับที่เท่าไหร่ของประเทศ"

"อันดับเท่าไหร่ล่ะ"

"27"

"อันดับ 27 ของประเทศ เก่งขนาดนี้เลยเหรอ"

"แน่นอน แต่ถ้าแค่นี้ก็คงยังพอทำใจได้"

"งั้นยังมีอะไรอีก"

"เมื่อกี้ที่เฉินอวี่พูดถึงแนวคิดเรื่องอุตสาหกรรมส้มสะดือ นายได้ยินใช่ไหม ไม่ปิดบังนายหรอกนะ ท่านนายอำเภอหลานของเรา ช่วงนี้กำลังคิดแนวคิดเรื่องอุตสาหกรรมส้มสะดืออยู่พอดี"

"ไม่จริงน่า"

หลี่เหยียนอ้าปากค้าง

จากนั้นก็ไม่พูดอะไรอีก ทั้งสองต่างแยกย้ายกลับบ้าน

...

วันรุ่งขึ้น

"พ่อ วันนี้เช้าจังเลย จะไปร้านเหรอ"

"ไม่ไปร้าน เดี๋ยวต้องไปที่สำนักงานส่งเสริมการลงทุนของอำเภอสักหน่อย"

"ไปที่นั่นทำอะไรเหรอ"

"ได้ยินว่าช่วงไม่กี่วันนี้ทางอำเภอเตรียมจัดงานแนะนำสินค้าพื้นเมืองของซิ่นเฟิง พ่อคิดว่าซีซือหอยขมของเราก็เป็นสินค้าพื้นเมืองของซิ่นเฟิงเหมือนกัน เลยอยากไปลงชื่อดู เผื่อจะโปรโมตหอยขมของเราไปยังมณฑลอื่นได้บ้าง"

"พ่อ เก่งแล้วนะเนี่ย คิดไปถึงขั้นโปรโมตไปมณฑลอื่นแล้ว"

เฉินอวี่ชูนิ้วโป้งให้เฉินซื่อเหมียนผู้เป็นพ่อ

พ่อมีพรสวรรค์ด้านการค้าจริง ๆ

ช่วงที่ผ่านมาไม่เพียงกวาดผู้ซื้อแฟรนไชส์ครบทั้ง 18 อำเภอของเมืองก้าน แต่ยังขยายไปถึงเขตอันจี๋อีกด้วย

ตอนนี้ยังคิดจะอาศัยลมส่งจากทางราชการโปรโมตไปยังมณฑลอื่นอีก

เพียงแต่ไอเดียนี้ก็ไม่เลวเลย

ถ้าแนะนำได้ดี ก็มีลุ้นอยู่จริง ๆ

"เอาละ พ่อไปแล้วนะ"

พอถูกเฉินอวี่ชม เฉินซื่อเหมียนก็ยิ้มอย่างเขิน ๆ หิ้วกระเป๋าเอกสารใบหนึ่งแล้วออกไป

เฉินอวี่มองพ่อไปพลางยิ้มน้อย ๆ จากนั้นก็ไปที่ลานเฉินอี้

"แต่นแต๊น..."

เพิ่งเข้าห้องทำงาน เสียงของจางเจี้ยนหมิงก็ดังมาชุดหนึ่ง

"แต๊นอะไรกัน พี่เจี้ยน เรื่องลิงก์มิตรภาพจัดการเป็นยังไงบ้าง"

"โฮ่ ๆ ๆ กำลังจะบอกนายเรื่องนี้พอดี"

จางเจี้ยนหมิงดูตื่นเต้นมาก "ฉันบอกให้นะ เมื่อวานฉันติดต่อกับคนที่ดูแลเว็บเทียนหยา สุ่ยมู่ เมาผู พวกนี้ไปแล้ว พวกเขาต้อนรับดีมาก วันนั้นเลยก็เพิ่มเว็บเราเข้าไปในลิงก์มิตรภาพเลย"

"ไม่เลวนี่ ความเร็วใช้ได้เลย"

"หึ ๆ ฉันก็ไม่คิดว่าจะเร็วขนาดนี้เหมือนกัน"

"ก็ต้องอย่างนั้นสิ เว็บ 5173 ของเราศักยภาพก็ไม่ด้อย ลิงก์มิตรภาพมีประโยชน์กับเรา ก็มีประโยชน์กับพวกเขาเหมือนกัน เรื่องแค่เพิ่มลิงก์อันเดียวแบบนี้ ใส่ให้นายในพริบตาอยู่แล้ว"

"อือ อือ"

จางเจี้ยนหมิงพยักหน้าเป็นชุด

เพียงแต่ในใจก็ยังตื่นเต้นสุดขีดอยู่ดี

เขาไม่คิดเลยว่าเว็บ 5173 ของพวกเขาจะยืนทัดเทียมกับเทียนหยาและชุมชนสุ่ยมู่ได้จริง ๆ

"เพียงแต่เทียนหยาพวกนั้นต้อนรับดี แต่เว็บซินล่าง เว็บโซวหู เน็ตอีส พวกนี้เย็นชาเชิดหยิ่งมาก ไม่สนใจฉันเลย"

"นายไปหาสามเว็บท่าใหญ่พวกนั้นด้วยเหรอ"

"ฉันก็แค่อยากลองดูไง สรุปว่า เชี่ย บอกว่าระดับเรายังไม่ถึง"

"เชี่ย..."

เฉินอวี่น้ำตาไหลพราก "พี่เจี้ยน ให้สีหน่อยก็เปิดโรงย้อมเลยนะ เรื่องทำลิงก์มิตรภาพกับเว็บท่าพวกนั้นตอนนี้อย่าเพิ่งไปคิดเลย จริงสิ รักษาความสัมพันธ์ที่ดีกับเว็บใหญ่ ๆ ต่อไปเรื่อย ๆ นะ อีกสักพักฉันมีเรื่องต้องใช้ประโยชน์ใหญ่เลย"

"ได้เลย ไม่กี่วันนี้ฉันจะติดต่อพวกเขาให้มากขึ้น กระชับความสัมพันธ์กันหน่อย"

จางเจี้ยนหมิงพยักหน้าไม่หยุด ทำท่าราวกับจะเป็นเพื่อนซี้กับบรรดาเจ้าพ่อเว็บพวกนี้ให้ได้