บทที่ 83 บุคลากรมืออาชีพ

"เฉินอวี่ อยู่ไหนอยู่"

"อยู่ที่บริษัทครับ"

"หาคนให้เธอได้แล้ว เดี๋ยวฉันพามาให้เธอดูหน่อย"

"อาชิว จะให้ท่านมาหาผมได้ยังไงครับ ผมไปหาท่านเองดีกว่า ตอนนี้ท่านอยู่ไหนครับ"

"แบบนี้ก็ได้ ฉันอยู่ที่กรมเกษตร"

"ครับ เดี๋ยวไปเลยครับ"

พอรับสายจากชิวกั๋วชิ่ง เฉินอวี่ก็มุ่งหน้าไปที่กรมเกษตร

กรมเกษตรอยู่ไม่ไกลจากลานเฉินอี้ สิบกว่านาทีเฉินอวี่ก็ถึง

"ท่านอธิบดีหวัง ขอแนะนำให้รู้จัก นี่คือเฉินอวี่ที่ผมเล่าให้ท่านฟังไงล่ะ"

"เฉินอวี่ ท่านนี้คืออธิบดีหวังแห่งกรมเกษตร"

"สวัสดีครับ ท่านอธิบดีหวัง"

"สวัสดี สวัสดี วีรบุรุษออกจากคนหนุ่มจริง ๆ"

อธิบดีหวังจับมือกับเฉินอวี่ แล้วพูดอย่างเกรงใจมากว่า "ส้มสะดือ 2,000 หมื่นชั่งของเธอนี่ ช่วยดับไฟลนคิ้วให้ชาวสวนซิ่นเฟิงได้เลยนะ ผมขอขอบคุณแทนชาวสวนพวกนั้นด้วย"

"ไม่ถึงขนาดนั้นครับท่านอธิบดีหวัง ผมก็แค่อยากทำธุรกิจ อย่าให้ถึงตอนที่ผมได้กำไรแล้วท่านมาว่าผมเป็นพ่อค้าหน้าเลือดก็พอ"

"ฮ่า ๆ ๆ..."

ทุกคนหัวเราะลั่น แต่ชิวกั๋วชิ่งกลับพูดว่า "เฉินอวี่ ไอ้หนู มั่นใจขนาดนั้นเลยเหรอว่าจะได้กำไร ระวังถึงตอนนั้นขายไม่ออก เน่าคาโกดังนะ บอกให้เลยนะ ถึงตอนนั้นถ้าเธอขายไม่ได้ กรมเกษตรไม่ยุ่งด้วยแน่"

"อาชิว ไม่หรอกครับ"

เฉินอวี่พูดอย่างถ่อมตัว

กวาดตามองรอบห้องทำงาน ข้าง ๆ กลับมีหญิงสาวอายุราวยี่สิบสี่ยี่สิบห้ายิ้มมองมาที่ตัวเอง

เฉินอวี่พยักหน้าให้อย่างสุภาพ "สวัสดีครับ"

ประโยคนี้กลับเตือนความจำชิวกั๋วชิ่ง เขาจึงพูดต่อว่า "อ๋อ เกือบลืมแนะนำให้เธอรู้จัก คนนี้คือบุคลากรที่ฉันจะแนะนำให้เธอ ชื่อสือหลานฟาง รองผู้อำนวยการสำนักงานฝ่ายการตลาดของกรมเกษตร จบปริญญาตรีจากมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์แห่งประเทศจีน"

"อ๋อ เป็นนักเรียนหัวกะทิที่จบจากมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์แห่งประเทศจีนนี่เอง ท่านผู้อำนวยการสือ สวัสดีครับ สวัสดี"

พอได้ยินชื่อมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์แห่งประเทศจีน เฉินอวี่ก็อดตกใจไม่ได้

ไม่คิดเลยว่าซิ่นเฟิงที่เป็นแค่ที่เล็ก ๆ แบบนี้จะมีบุคลากรแบบนี้อยู่ด้วย

นี่มันจบสายตรงจากสถาบันในโครงการ 985 ของแท้เลยนะ

"ท่านเฉินเกรงใจแล้วค่ะ นักเรียนหัวกะทิดิฉันไม่กล้ารับ พวกเราก็แค่เจ้าหน้าที่กลุ่มหนึ่งที่คลุกอยู่กับดินโคลนทุกวันเท่านั้นเอง"

"ท่านผู้อำนวยการสือถ่อมตัวเกินไปแล้วครับ อายุขนาดท่านก็ได้เป็นรองผู้อำนวยการสำนักงานแล้ว ผมว่าตอนอาชิวอายุเท่านี้ คงยังเป็นแค่เจ้าหน้าที่ตัวเล็ก ๆ อยู่เลย"

"ใช่ ใช่ ใช่ ฉันนี่ไต่มาสิบกว่าปีกว่าจะได้เป็นรองผู้อำนวยการ" ชิวกั๋วชิ่งก็พูดขึ้น

อธิบดีหวังที่อยู่ข้าง ๆ ก็แทรกขึ้นมาว่า "ผู้อำนวยการสืออายุน้อยก็จริง แต่มีความรู้ความสามารถจริง พวกเราถึงเลื่อนตำแหน่งให้เป็นกรณีพิเศษ ถึงได้รั้งตัวผู้อำนวยการสือไว้ได้"

"ท่านอธิบดีหวัง ฟังท่านพูดแล้ว เหมือนถ้าไม่เลื่อนตำแหน่งให้ ดิฉันจะไม่อยู่ซิ่นเฟิงต่ออย่างนั้นแหละ"

สือหลานฟางพูดพลางหัวเราะ

ทุกคนคุยเล่นกันอยู่พักหนึ่ง สือหลานฟางก็เอ่ยถามถึงเรื่องงาน "ท่านเฉิน ได้ยินว่าท่านจะกว้านซื้อส้มสะดือ 2,000 หมื่นชั่งเหรอคะ"

"มีแผนแบบนั้นจริงครับ เพียงแต่ทางผมไม่มีกำลังคน เลยต้องฝากอาชิวช่วยหาคนมาช่วย"

"ไม่ทราบว่าเงินทุนที่ท่านเตรียมไว้มีเท่าไหร่คะ"

"อาชิวบอกว่าตอนนี้ราคาตลาดของส้มสะดืออยู่ที่ชั่งละ 1 เหมา ผมเตรียมไว้ 200 หมื่นครับ"

"หึ ๆ ท่านเฉินนี่กระเป๋าหนักท่าทางใหญ่จริง ๆ ค่ะ"

"หา"

เฉินอวี่ไม่เข้าใจ "ส้มสะดือชั่งละ 1 เหมา 2,000 หมื่นชั่ง ก็เท่ากับ 200 หมื่นพอดีไม่ใช่เหรอครับ หรือว่าไม่พอ อ๋อ ผมยังไม่ได้คิดเรื่องการขนส่งด้วย"

"เรื่องการขนส่งต้องใช้เงินอยู่ก้อนหนึ่งจริงค่ะ แต่ก็ไม่ได้แพงมากนัก"

สือหลานฟางพูดต่อว่า "ดิฉันจะคำนวณให้ท่านฟังนะคะ จริง ๆ แล้วการกว้านซื้อส้มสะดือไม่ต้องใช้เงินมากขนาดนี้ ถึงส้มสะดือจะชั่งละ 1 เหมา แต่ก่อนรับซื้อเราจ่ายแค่เงินมัดจำก้อนหนึ่งก็พอ ต่อให้เก็บเกี่ยวเสร็จหมดแล้ว ก็ยังไม่ต้องจ่ายเต็มจำนวน เราจ่ายก่อนสามส่วนสิบได้ ที่เหลือรอขายส้มสะดือหมดแล้วค่อยเคลียร์บัญชี"

"อ๋อ"

เฉินอวี่พยักหน้า

"อีกอย่าง ถึงราคาตลาดส้มสะดือตอนนี้จะอยู่ที่ชั่งละ 1 เหมา แต่ด้วยปริมาณมากขนาดนี้ เราต่อราคาลงมาเหลือ 9 เฟิน หรือกระทั่ง 8 เฟินได้ค่ะ ถึงราคาส่งจะต่างกันแค่หนึ่งถึงสองเฟิน แต่พอปริมาณมากก็เป็นกำไรอีกก้อนหนึ่ง อีกทั้งยิ่งราคาส่งของเราต่ำเท่าไหร่ เราก็ยิ่งมีช่องให้ขยับมากขึ้น ต่อให้สุดท้ายขายไม่ออก เวลาล้างสต๊อกเราก็ไม่ถึงกับขาดทุนมากค่ะ"

"ท่านผู้อำนวยการสือ ทางฝั่งโกดังพอมีที่ดี ๆ บ้างไหมครับ"

"ที่นิคมอุตสาหกรรมทางเหนือมีโรงงานอยู่แห่งหนึ่งที่เจ้าของหนีหนี้ไปหลายปีแล้ว พื้นที่ใหญ่มาก ทิ้งร้างมาหลายปี ถ้าต้องการ ดิฉันไปถามหน่วยงานที่เกี่ยวข้องให้ได้ค่ะ น่าจะไม่ต้องใช้เงินมากนัก"

"ส่วนเรื่องการขนส่ง เราติดต่อรถบรรทุกพ่วงเที่ยวกลับพวกนั้นได้ แบบนี้ก็ประหยัดไปได้อีกก้อนค่ะ"

ตั้งแต่การจัดซื้อ ไปจนถึงเงินทุน การขนส่ง และโกดัง สือหลานฟางอธิบายให้เฉินอวี่ฟังจนกระจ่างทีละอย่าง

เฉินอวี่พยักหน้าอยู่ในใจ

ดูท่าคนที่อาชิวหามาให้จะไว้ใจได้จริง ๆ

มีคนมีประสบการณ์แบบนี้อยู่ ตัวเองก็ประหยัดความยุ่งยากไปได้เยอะ

"เพียงแต่ ถึงเงินทุนในแต่ละด้านจะประหยัดได้ แต่การขายเป็นปัญหาใหญ่ค่ะ ส้มสะดือไม่เหมือนแอปเปิลที่เอาเข้าห้องเย็นเก็บไว้ได้ ส้มสะดือถ้าขายไม่ออกภายในสามเดือน หลังจากนั้นโดยพื้นฐานก็ขายไม่ได้แล้ว ปริมาณ 2,000 หมื่นชั่งไม่ใช่จำนวนน้อย ๆ ถ้าขายไม่ออกขึ้นมา ความเสียหายจะใหญ่มากเลยค่ะ"

"เรื่องช่องทางจัดจำหน่ายเริ่มมีเค้าแล้วครับ ทางผู้อำนวยการสือวางใจได้เลย ตอนนี้ภารกิจหลักคือการกว้านซื้อส้มสะดือ 2,000 หมื่นชั่งเข้ามาให้ได้"

"เรื่องนี้ไม่มีปัญหาค่ะ วันที่ 15 พฤศจิกายนพอเริ่มจัดซื้อ ภายในสิบวันเราก็เก็บเกี่ยว 2,000 หมื่นชั่งกลับมาได้"

"งั้นก็ดีเลยครับ"

คุยมาถึงตรงนี้ เฉินอวี่ก็เผยรอยยิ้มออกมา

การขายส้มสะดือนี่ยากกว่าทำอินเทอร์เน็ตเยอะเลย ยังดีที่หาคนมืออาชีพได้

ถ้าไม่มี ให้เฉินอวี่ไปขายคนเดียวจริง ๆ เขาต้องปวดหัวตายแน่

"เฉินอวี่ เป็นยังไง พอใจกับสือน้อยใช่ไหม"

พอเห็นเฉินอวี่ยิ้มออกมา อธิบดีหวังแห่งกรมเกษตรก็ถาม

"พอใจครับ พอใจมาก ๆ"

เฉินอวี่พยักหน้า "เพียงแต่ผู้อำนวยการสือเป็นคนของกรมเกษตร การมาช่วยผมทำงานนี่จะ..."

"หึ ๆ ก็ไม่นับว่าช่วยเธอทำงานหรอก ถ้าเธอแก้ปัญหาการขายส้มสะดือ 2,000 หมื่นชั่งได้ นั่นก็นับว่าช่วยกรมเกษตรของเราเรื่องใหญ่เหมือนกัน"

อธิบดีหวังหัวเราะร่วน

ช่วงที่ผ่านมาเขาปวดหัวกับปัญหาช่องทางระบายส้มสะดือจนแทบแย่

ไม่ใช่แค่เขา นายอำเภอหลานก็ด้วย เพื่อเปิดตลาดส้มสะดือซิ่นเฟิง ถึงกับเตรียมจัดงานแนะนำสินค้าพื้นเมืองของซิ่นเฟิงขึ้นมางานหนึ่ง เตรียมจะไปมณฑลเยว่ ดูว่าจะดันส้มสะดือออกไปได้ไหม

พูดได้ว่าช่วงที่ผ่านมาเพราะเรื่องการขายส้มสะดือ เขาที่เป็นอธิบดีถึงกับผมร่วงไปไม่น้อย

เรื่องใหญ่ขนาดนี้ อย่าว่าแต่ส่งสือหลานฟางมาช่วยเฉินอวี่โดยเฉพาะเลย ต่อให้ดึงคนครึ่งกรมเกษตรออกมา พวกเขาก็ยินดี

ทั้งสองฝ่ายพอใจกันดี เฉินอวี่ถึงได้ลากลับ

...

"พ่อ กลับมาแล้วเหรอ"

"เอ๊ะ พ่อ ไม่ใช่ว่าไปสำนักงานส่งเสริมการลงทุนเหรอ ทำไมดูหน้าบึ้งตึงมาเลย"

ตอนเย็น เฉินอวี่เห็นเฉินซื่อเหมียนผู้เป็นพ่อกลับบ้านมาด้วยสีหน้าไม่ดี จึงถามอย่างไม่เข้าใจ

"อย่าพูดถึงเลย"

วางกระเป๋าเอกสารลง เฉินซื่อเหมียนโมโหจนไม่รู้จะระบายตรงไหน "ไอ้พวกสำนักงานส่งเสริมการลงทุนนั่น บอกว่าซีซือหอยขมของเราไม่นับเป็นสินค้าพื้นเมืองของซิ่นเฟิง ซีซือหอยขมของเรามีผู้ซื้อแฟรนไชส์ตั้ง 20 ราย เป็นของที่คิดขึ้นเองในซิ่นเฟิงแท้ ๆ ทำไมถึงไม่นับเป็นสินค้าพื้นเมืองของซิ่นเฟิงล่ะ"

"ไอ้ร้านข้าง ๆ ที่ขายหัวไชโป๊แห้งนั่น ยังได้เป็นสินค้าพื้นเมืองของซิ่นเฟิงเลย แต่ของเรากลับไม่ได้"

"ไอ้พวกเลวพวกนี้ พูดดีพูดร้ายยังไงก็ไม่ยอมให้ลงชื่อ"