บทที่ 84 ซีซือหอยขมของเราก็มีประวัติศาสตร์ยาวนาน

"ก็บอกแล้วว่าอย่าไปลงชื่อเลย"

ตอนนั้นจางเหวินซิ่วพูดขึ้นข้าง ๆ ว่า "ร้านหอยขมของเราเพิ่งเปิดมายังไม่ถึงปี คนเขาจะยอมรับได้ถึงจะแปลก"

"แล้วร้านข้าง ๆ ที่ขายหัวไชโป๊แห้งทำไมถึงได้เป็นสินค้าพื้นเมืองของซิ่นเฟิงล่ะ"

"นี่ก็ปกติมากไม่ใช่เหรอ ชาวบ้านซิ่นเฟิงชอบกินหัวไชโป๊แห้งกันมาตลอด ก็ถือว่าเป็นของพื้นเมือง อีกอย่าง หัวไชโป๊แห้งนี่มีประวัติมาหลายร้อยปีแล้ว ยังไงก็เป็นของพื้นเมืองมากกว่าหอยขมของเราแน่นอน"

"แล้วเกี๊ยวหัวไชเท้าก็ไม่ได้มีประวัติกี่ปีนี่ ทำไมถึงได้เป็นของพื้นเมืองด้วยล่ะ"

"ใครบอกว่าเกี๊ยวหัวไชเท้าไม่มีประวัติกี่ปี เกี๊ยวหัวไชเท้าซิ่นเฟิงดังมาตั้งแต่ยุคสาธารณรัฐแล้วนะ"

"เหลวไหลน่า พวกนั้นเขียนมั่วกันทั้งนั้นแหละ พวกเขาก็แค่เห็นว่าร้านเราเพิ่งเปิดมาปีเดียว เลยไม่ให้เราลงชื่อ ถ้าร้านเราเปิดมาสักสิบปีแปดปี ยังไงก็ต้องได้เป็นของพื้นเมืองซิ่นเฟิงแน่นอน"

"รู้ก็ดีแล้ว"

จางเหวินซิ่วปลอบเฉินซื่อเหมียน "ช่างเถอะ จะเป็นของพื้นเมืองซิ่นเฟิงหรือไม่ก็ไม่สำคัญ อีกอย่าง เราเองก็เติบโตดีอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ"

"ถึงจะพูดแบบนั้น แต่ถ้ามีงานแนะนำสินค้าของทางราชการ ยังไงก็ต้องมีประโยชน์บ้างแหละ"

ถอนหายใจเฮือกหนึ่ง เฉินซื่อเหมียนก็ยังไม่ยอมแพ้อยู่ดี

ตอนนั้นเฉินอวี่กลับพูดว่า "พ่อ ผมนึกว่าเรื่องใหญ่อะไร แค่นี้ง่ายมาก จริง ๆ แล้วซีซือหอยขมของเราก็มีประวัติมาหลายร้อยปีนะ"

"หา"

เฉินซื่อเหมียนกะพริบตาปริบ ๆ "หอยขมของเรามีประวัติหลายร้อยปีด้วยเหรอ"

เขาถูกประโยคนี้ของเฉินอวี่เล่นเอามึนไปหมด

ประวัติหลายร้อยปีอะไรกัน ชัด ๆ ว่าเพิ่งคิดขึ้นมาปีนี้เองแท้ ๆ จะไปมีประวัติหลายร้อยปีที่ไหน

"พ่อ มีจริง ๆ"

เฉินอวี่พูดอย่างจริงจัง "เอาแบบนี้ พ่อ พรุ่งนี้เราไปที่สำนักงานส่งเสริมการลงทุนกันอีกรอบ ผมไม่เชื่อหรอกว่าเขาจะไม่ให้พ่อลงชื่อ"

"คือว่า..."

"อย่าคือว่าเลยพ่อ ฟังผมเถอะ"

"ได้ ฟังลูกก็ฟังลูก แต่ลูกก็ต้องบอกพ่อด้วยนะว่าจะทำยังไงให้พ่อลงชื่อได้"

"เรื่องนี้ ขอเก็บเป็นความลับก่อน"

เฉินอวี่ยิ้มน้อย ๆ

วันรุ่งขึ้น เฉินอวี่กับเฉินซื่อเหมียนผู้เป็นพ่อก็ไปที่สำนักงานส่งเสริมการลงทุนของอำเภอตั้งแต่เช้าตรู่

พอเห็นเฉินซื่อเหมียนมา เจ้าหน้าที่ของสำนักงานส่งเสริมการลงทุนคนหนึ่งก็พูดว่า "นี่คุณเป็นอะไรของคุณ ทำไมมาอีกแล้ว บอกแล้วไงว่าซีซือหอยขมของคุณไม่นับเป็นสินค้าพื้นเมืองของซิ่นเฟิง"

"คุณอาครับ ทำไมซีซือหอยขมถึงไม่นับเป็นสินค้าพื้นเมืองของซิ่นเฟิงล่ะครับ"

เฉินอวี่บอกให้เฉินซื่อเหมียนผู้เป็นพ่อใจเย็น แล้วเอ่ยปากขึ้นมาเอง

"เธอเป็นใคร"

"อย่าไปสนใจว่าผมเป็นใครเลยครับ ผมแค่อยากรู้ว่า ในเมื่อเป็นสินค้าพื้นเมืองของซิ่นเฟิง พวกท่านก็ต้องมีเกณฑ์ในการรับรองสินค้าพื้นเมืองซิ่นเฟิงใช่ไหมครับ จะให้พวกท่านบอกว่าอะไรเป็นสินค้าพื้นเมืองซิ่นเฟิง สิ่งนั้นก็เป็นเลยไม่ได้ และจะให้พวกท่านบอกว่าไม่ใช่ ก็ไม่ใช่เลยก็ไม่ได้ใช่ไหมครับ ถ้าเป็นแบบนั้น ผมคงต้องร้องเรียนไปยังหน่วยงานระดับเหนือขึ้นไป"

"เฮ้ย เด็กน้อย เธอจะมาทำอะไรตามใจไม่ได้นะ พวกเรามีเกณฑ์อยู่"

เห็นว่าเฉินอวี่อายุน้อยก็จริง แต่พูดจามีเหตุมีผลมีหลักฐาน เจ้าหน้าที่สำนักงานส่งเสริมการลงทุนก็ไม่กล้าละเลย จึงพูดว่า "การรับรองว่าเป็นสินค้าพื้นเมืองของซิ่นเฟิงมีเกณฑ์อยู่สามข้อ ข้อแรก ต้องเป็นสินค้าที่ผลิตในซิ่นเฟิง"

"ซีซือหอยขมผลิตในซิ่นเฟิงอยู่แล้วครับ ผ่าน"

"ข้อสอง ต้องเป็นที่รู้จักกันอย่างกว้างขวางด้วย"

"ตอนนี้ในซิ่นเฟิงมีใครไม่รู้จักซีซือหอยขมบ้างครับ คุณอาที่อยู่ข้างหน้าครับ พวกท่านรู้จักซีซือหอยขมของซิ่นเฟิงไหมครับ"

เฉินอวี่พูดไปพลาง ยิ้มถามบรรดาพ่อค้าที่มาติดต่องานอยู่ข้าง ๆ ไปพลาง

"รู้จักสิ ซีซือหอยขมดังมากในซิ่นเฟิง"

"ใช่ ซีซือหอยขมฉันยังเคยกินเลย"

"ไม่ใช่แค่ในซิ่นเฟิงของเรานะ ได้ยินว่าทั้ง 18 อำเภอของเมืองก้านมีสาขาของซีซือหอยขมหมดแล้วด้วย"

บรรดาพ่อค้าต่างชมกันเป็นเสียงเดียว

เฉินซื่อเหมียนคอยส่งบุหรี่ให้หลายคนเป็นระยะ แล้วพูดว่า "ไม่ใช่แค่เมืองก้านครับ ซีซือหอยขมของเรายังขยายไปถึงเขตอันจี๋แล้วด้วย"

"ว้าว เก่งจริง ๆ"

"ให้เกียรติเกินไปครับ ให้เกียรติเกินไป ก็แค่หากินไปวัน ๆ"

เจ้าหน้าที่สำนักงานส่งเสริมการลงทุนทำเสียงในลำคอฮึมหนึ่ง แล้วพูดต่ออีกว่า "ยังมีอีกข้อหนึ่ง สินค้านั้นต้องมีประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมด้วย ซีซือหอยขมของพวกคุณเพิ่งตั้งขึ้นปีนี้เอง อีกสักสิบปีแปดปีอาจจะได้เป็นสินค้าพื้นเมืองซิ่นเฟิงจริง ๆ ก็ได้ แต่ตอนนี้ไม่ได้แน่นอน"

"คุณอาครับ ท่านเข้าใจผิดแล้ว ซีซือหอยขมของเราถึงจะตั้งขึ้นปีนี้ก็จริง แต่ประวัติของซีซือหอยขมนั้นมีมาหลายร้อยปีแล้วนะครับ ไม่สิ ไม่ใช่แค่หลายร้อยปี เกือบ 1,000 กว่าปีแล้วครับ"

"หา 1,000 ปีเหรอ"

"ก็ต้องอย่างนั้นสิครับ ตั้งแต่สมัยราชวงศ์ถัง ในซิ่นเฟิงก็มีประวัติการกินหอยขมกันอย่างแพร่หลายแล้ว ตอนนั้นเกิดกบฏอันสื่อ ชาวบ้านไม่มีอะไรจะกิน จะทำยังไงล่ะครับ ชาวบ้านก็ไปพบว่าในนามีหอยขมอยู่เยอะแยะ มีเด็กสาวคนหนึ่งที่สวยมากกล้าเก็บหอยขมพวกนี้กลับบ้าน เอาไปแช่น้ำให้คายดิน แล้วเติมเครื่องปรุงต่าง ๆ ลงไป ก็กลายเป็นสำรับหอยขมที่โอชะขึ้นมา เพราะเด็กสาวคนนั้นหน้าตาสวยงาม ผู้คนจึงเรียกนางว่าซีซือหอยขมครับ"

"หา"

เจ้าหน้าที่สำนักงานส่งเสริมการลงทุนชะงัก "มีประวัติแบบนี้ด้วยเหรอ"

"ก็ต้องอย่างนั้นสิครับ"

"โม้หรือเปล่าเนี่ย"

"จะโม้ได้ยังไงครับ ไม่งั้นท่านลองค้นในเน็ตดูสิ ในเน็ตเขียนไว้ชัดเจนเลย"

"ก็ได้"

ว่าแล้วเจ้าหน้าที่คนนี้ก็เปิดเว็บขึ้นมาจริง ๆ แล้วค้นคำว่าซีซือหอยขมบนไป่ตู้

กดค้นหา

ขึ้นมาเป็นแถบเดียวกันหมด หน้าเว็บที่เกี่ยวกับซีซือหอยขมโผล่มาเป็นพรวด

มีทั้งกระทู้ถกกันว่าหอยขมของซีซือหอยขมอร่อยไม่อร่อย

มีทั้งคนบอกว่าเปิดร้านซีซือหอยขมแล้วได้กำไรไหม

และเช่นกัน ยังมีเรื่องเกี่ยวกับประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมของซีซือหอยขมอีกนับไม่ถ้วน

พอคลิกเข้าไปดูบทความแนะนำซีซือหอยขมอันหนึ่ง ก็ตรงกับที่เฉินอวี่พูดไม่ผิดเพี้ยนจริง ๆ

"เชี่ย อย่าบอกนะว่ามีประวัติ 1,000 กว่าปีจริง ๆ"

มองเฉินอวี่ที ก็มองเฉินซื่อเหมียนที เจ้าหน้าที่สำนักงานส่งเสริมการลงทุนเริ่มมึนไปหมด

"คุณอา ตอนนี้เชื่อแล้วใช่ไหมครับ"

เฉินอวี่พูดพลางหัวเราะ

เขาจะไปบอกได้เหรอว่าบทความพวกนี้ล้วนเป็นบทความโฆษณาแฝงที่เขาเขียนไว้ตอนลงโฆษณาก่อนหน้านี้

แน่นอนว่าถ้าเป็นในอนาคต หลายคนอาจมองปราดเดียวก็รู้ว่าพวกนี้คือบทความโฆษณาแฝง

แต่ตอนนี้ไม่เหมือนกัน

อินเทอร์เน็ตเพิ่งพัฒนามาได้ไม่นาน หลายคนยังรู้สึกว่าสิ่งที่เขียนบนเน็ตคือเรื่องจริง

อีกอย่าง อย่าว่าแต่ตอนนี้เลย ต่อให้เป็นในอนาคต ใช้ไม้นี้ก็ยังมีคนหลงกลไม่น้อยเหมือนกัน

"ซีซือหอยขมของเราทั้งผลิตในซิ่นเฟิง ทั้งมีชื่อเสียงในระดับหนึ่ง ที่สำคัญกว่านั้นคือมีประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมอันยาวนานรองรับ ผมขอถามหน่อยครับ ซีซือหอยขมไม่ได้เป็นสินค้าพื้นเมืองของซิ่นเฟิงตรงไหนครับ"

"นั่น... นั่น..."

ถึงเจ้าหน้าที่สำนักงานส่งเสริมการลงทุนจะรู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติอยู่บ้าง แต่คิดเท่าไหร่คิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออก

"เป็นยังไงครับคุณอา ซีซือหอยขมของเราตรงตามเกณฑ์ที่ท่านบอกมาครบทุกข้อ หรือว่าจะเป็นอย่างที่ผมเดาไว้ก่อนหน้านี้จริง ๆ ว่าจะเป็นสินค้าพื้นเมืองซิ่นเฟิงหรือไม่ ขึ้นอยู่กับว่าพวกท่านบอกว่าใช่ก็ใช่ บอกว่าไม่ใช่ก็ไม่ใช่"

เฉินอวี่กะพริบตาปริบ ๆ

พ่อค้าคนอื่น ๆ ก็หันมามองเขาพร้อมรอยยิ้มเช่นกัน

"ได้ ได้แล้ว เดี๋ยวผมลงทะเบียนให้"

เจ้าหน้าที่สำนักงานส่งเสริมการลงทุนรู้ถึงความร้ายแรงของเรื่อง จึงกรอกข้อมูลให้เฉินซื่อเหมียนทันที

"เอ๊ะ เฉินอวี่ เธอมาทำอะไรที่นี่"

ทุกอย่างเรียบร้อยดี เฉินอวี่ก็พอใจแล้ว จึงนั่งรออยู่ข้าง ๆ กับพ่อ

เพิ่งนั่งได้พักหนึ่ง ตอนนั้นก็มีเสียงหนึ่งเรียกตัวเองไว้ เป็นชิวกั๋วชิ่งแห่งกรมสรรพากรนั่นเอง

"เอ๊ะ อาชิว มาเจอท่านที่นี่ด้วย"

"หึ ๆ ฉันมากับท่านนายอำเภอหลาน มาดูอะไรหน่อย"

"ท่านนายอำเภอหลาน"

เฉินอวี่ชะงัก

เฉินซื่อเหมียนกลับรีบทักทายนายอำเภอหลานอย่างตื่นเต้น "สวัสดีครับท่านนายอำเภอหลาน ผมชื่อเฉินซื่อเหมียน เปิดร้านขายหอยขมอยู่ครับ"

"ขายหอยขม ไม่ใช่ซีซือหอยขมใช่ไหม"

"ใช่ครับ ใช่ ท่านนายอำเภอหลานรู้จักด้วยเหรอครับ"

"รู้จักสิ รู้จัก ซีซือหอยขมของพวกคุณดังมากในซิ่นเฟิงเลยนะ อ้อ จริงสิ พวกคุณมาลงชื่อร่วมงานแนะนำสินค้าพื้นเมืองซิ่นเฟิงครั้งนี้หรือเปล่า"

"กำลังลงชื่ออยู่ครับ เพียงแต่..."

เฉินซื่อเหมียนพูดไปได้ครึ่งเดียว เจ้าหน้าที่ที่กำลังลงชื่อให้เฉินซื่อเหมียนอยู่ข้าง ๆ กลับตกใจ

เฉินอวี่กลับตัดบทพ่อ แล้วชิงพูดว่า "ท่านนายอำเภอหลาน พวกเราลงชื่อแล้วครับ นี่ไง คุณอาท่านนี้กำลังกรอกข้อมูลให้พวกเราอยู่"

"อ๋อ งั้นก็ดีแล้ว"

"หึ ๆ ท่านนายอำเภอหลาน ลืมแนะนำให้ท่านรู้จัก คนนี้แหละคือเฉินอวี่ที่ผมเล่าให้ท่านฟังก่อนหน้านี้"

"เธอคือเฉินอวี่เหรอ"

นายอำเภอหลานมองมาที่เฉินอวี่ด้วยความประหลาดใจอย่างยิ่ง