บทที่ 85 การโปรโมตทางเครือข่าย

"เฉินอวี่ ท่านอธิบดีชิวเล่าวีรกรรมอันรุ่งโรจน์ของเธอให้ฉันฟังแล้วนะ"

"ไม่ถึงขนาดนั้นครับ วีรกรรมอันรุ่งโรจน์อะไรกัน ก็แค่เล่นสนุกไปเรื่อยเปื่อยครับ"

"จะเป็นการเล่นสนุกได้ยังไงล่ะ แรกสุดก็เปิดหวนอวี่เทคโนโลยีขึ้นมา จากนั้นยังจะกว้านซื้อส้มสะดืออีก 2,000 หมื่นชั่ง ถ้านี่คือการเล่นสนุกไปเรื่อยเปื่อย งั้นกว้านซื้ออีกสัก 2,000 หมื่นชั่งไหมล่ะ ถือว่าทำอะไรที่เป็นชิ้นเป็นอันให้ชาวบ้านซิ่นเฟิงของเราด้วย"

"ท่านนายอำเภอหลาน ท่านนี่... กว้านซื้ออีก 2,000 หมื่นชั่ง ผมจะไปมีความสามารถนั่นที่ไหนครับ ถ้ากว้านซื้ออีก 2,000 หมื่นชั่ง บริษัทกระจอก ๆ ของผมต้องเจ๊งแน่นอน"

ห้องโถงบริการของสำนักงานส่งเสริมการลงทุนไม่ใช่ที่สำหรับคุยกัน ชิวกั๋วชิ่งจึงเชิญเฉินอวี่เข้าไปในห้องทำงาน

พอเห็นเฉินอวี่กับเฉินซื่อเหมียนสองคนตามนายอำเภอหลานเข้าห้องทำงานไป เจ้าหน้าที่คนเมื่อครู่ในห้องโถงถึงกับมือสั่น ยังดีที่น้องชายคนนั้นใจกว้างมีระดับ ไม่ได้เอาเรื่องเมื่อกี้ไปพูด ถ้าพูดออกไป เกรงว่าเขาคงต้องม้วนเสื่อกลับบ้าน โชคดีที่ตัวเองสายตาดี มองออกว่าน้องชายคนนี้ไม่ธรรมดา ถ้าตาไม่ถึงล่ะก็ จบเห่แน่

"หา อวี่น้อย ลูกยังเตรียมจะกว้านซื้อส้มสะดือ 2,000 หมื่นชั่งอีกเหรอ"

เฉินซื่อเหมียนที่อยู่ข้าง ๆ ถามขึ้น เขาเพิ่งได้ยินเฉินอวี่พูดเรื่องส้มสะดือเป็นครั้งแรก

"โอ้โฮ คุณที่เป็นพ่อยังไม่รู้อีกเหรอ"

นายอำเภอหลานก็รู้สึกแปลกใจอยู่ไม่น้อย

"เฮ้อ ท่านนายอำเภอหลาน ไม่ปิดบังท่านหรอกครับ เจ้าเด็กนี่ตัวเล็กแต่หัวไว หลายเรื่องก็ไม่บอกผม ผมรู้แค่ว่ามันไปตั้งสตูดิโออะไรสักอย่างแถวลานเฉินอี้ นอกนั้นก็ไม่รู้อะไรเลยครับ"

"สตูดิโอ นี่มันไม่ใช่สตูดิโอแล้วนะ หวนอวี่เทคโนโลยีของลูกชายคุณเป็นวิสาหกิจเทคโนโลยีขั้นสูงของอำเภอเราเลยนะ"

"วิสาหกิจเทคโนโลยีขั้นสูงเหรอครับ"

เฉินซื่อเหมียนฟังแล้วงงเป็นไก่ตาแตก

ก็แค่สตูดิโอแห่งหนึ่งไม่ใช่เหรอ

เขาเองก็เคยไปดูมาแล้ว ก็ไม่เห็นมีอะไรพิเศษ

แค่ตั้งคอมพิวเตอร์ไว้สิบกว่าเครื่อง สตูดิโอเล็ก ๆ แห่งเดียวกลายเป็นวิสาหกิจเทคโนโลยีขั้นสูงของอำเภอไปได้ยังไงกัน

"หึ ๆ ดูท่าเฉินอวี่จะปิดบังคุณที่เป็นพ่อไว้หลายเรื่องเลยนะ"

นายอำเภอหลานยิ้มน้อย ๆ ไม่ได้พูดเรื่องนี้ต่อ แต่พูดถึงเรื่องส้มสะดือเมื่อครู่ต่อ "เฉินอวี่ ฉันได้ยินท่านอธิบดีชิวบอกว่า เธอมีวิสัยทัศน์เรื่องส้มสะดือซิ่นเฟิงของเรามาก"

"วิสัยทัศน์อะไรกันครับ ผมก็แค่พูดมั่ว ๆ ไปเรื่อย"

"เห็นไหม เอาอีกแล้ว เมื่อไม่กี่วันก่อนต่อหน้าท่านอธิบดีชิวยังพูดจาเป็นคุ้งเป็นแคว วันนี้กลับไม่พูดแล้ว หรือว่าอยู่ต่อหน้าฉันที่เป็นนายอำเภอแล้วไม่กล้าพูด พูดมาเถอะ ฉันที่เป็นนายอำเภอก็ไม่ใช่เสือสักหน่อย ไม่กินเธอหรอก"

นายอำเภอหลานอายุราว 50 กว่าปี ได้ยินว่าตอนหนุ่มเป็นครูสอนภาษาจีน ต่อให้ได้เป็นนายอำเภอแล้วก็ยังไม่มีท่าทางข้าราชการอะไร กลับมีบุคลิกของครูสอนหนังสือเต็มตัว

"คือ ผมก็ไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหนดีครับ"

"ก็จริง งั้นเอาแบบนี้ เริ่มจากงานแนะนำสินค้าพื้นเมืองซิ่นเฟิงของเรานี่แหละ เธอลองพูดดูสิว่างานแนะนำสินค้าพื้นเมืองซิ่นเฟิงของเราเป็นยังไง"

"เรื่องนี้..."

เฉินอวี่คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "งานแนะนำสินค้านี้ย่อมเป็นเรื่องดีอยู่แล้วครับ ถ้าดันสินค้าพื้นเมืองของซิ่นเฟิงออกไปได้ ไม่ว่าจะต่อซิ่นเฟิงของเรา หรือต่อชาวบ้านซิ่นเฟิงของเรา ก็ล้วนมีประโยชน์มหาศาล โดยเฉพาะส้มสะดือ ถ้าในงานแนะนำสินค้าครั้งนี้ดันส้มสะดือซิ่นเฟิงของเราออกไปได้ นั่นจะสร้างอุตสาหกรรมส้มสะดือที่พัฒนาได้อย่างยั่งยืนให้ซิ่นเฟิงของเราเลยครับ"

"พัฒนาได้อย่างยั่งยืน คำนี้พูดได้ดี ส้มสะดือซิ่นเฟิงเป็นเอกลักษณ์ของท้องถิ่นซิ่นเฟิงเรา และก็เป็นเส้นทางที่พัฒนาได้อย่างยั่งยืนด้วย เพียงแต่น่าเสียดายที่คนภายนอกรู้จักส้มสะดือซิ่นเฟิงไม่มากนัก ซึ่งก็ทำให้ส้มสะดือของเราขายไม่ได้ราคามาตลอด บางครั้งส้มสะดือของชาวสวนไม่น้อยได้แต่เน่าคาบ้าน น่าปวดใจจริง ๆ"

นายอำเภอหลานมีพื้นเพเป็นชาวนา ย่อมรู้ถึงความลำบากของเกษตรกรดี

คำพูดชุดนี้ในตอนนั้นทำให้ทุกคนหน้าตาหนักอึ้งไปตาม ๆ กัน

ถึงซิ่นเฟิงจะไม่ใช่อำเภอยากจน แต่ก็ไม่ใช่อำเภอร่ำรวย ชีวิตของเกษตรกรไม่ได้สุขสบายเลย

ดังนั้นนายอำเภอหลานจึงมีความคิดเรื่องงานแนะนำสินค้าพื้นเมืองซิ่นเฟิงขึ้นมา

อยากดันสินค้าพื้นเมืองของซิ่นเฟิง ซึ่งหลัก ๆ ก็คือส้มสะดือ ออกไปยังมณฑลรอบข้าง

เพียงแต่ถึงเฉินอวี่จะรู้สึกว่าไอเดียนี้ใช้ได้ แต่กลับไม่คิดว่างานแนะนำสินค้าครั้งนี้จะได้ผลมากนัก

หรือจะพูดให้ถูก ไม่ใช่ว่าจะไม่ได้ผลเลย

กับของกินเล่นบางอย่าง เช่นหัวไชโป๊แห้ง เมล็ดแตงแดง เกี๊ยวหัวไชเท้าของซิ่นเฟิง ก็น่าจะได้ผลอยู่พอสมควร

แต่กับส้มสะดือ คาดว่าผลคงไม่มากนัก

คิดถึงตรงนี้ เฉินอวี่กลับพูดว่า "ท่านนายอำเภอหลาน ท่านเคยคิดจะโปรโมตผ่านรูปแบบของเครือข่ายไหมครับ"

"รูปแบบของเครือข่ายเหรอ"

"ก็คือผ่านอินเทอร์เน็ต โปรโมตสินค้าพื้นเมืองของซิ่นเฟิงเราบนเน็ต รวมถึงส้มสะดือของเราด้วยครับ"

"ฉันไม่ค่อยเข้าใจอินเทอร์เน็ต หลายคนบอกว่าอินเทอร์เน็ตเป็นของเสมือน โปรโมตบนเครือข่ายมันได้ผลเหรอ"

"ผมว่าลองดูได้ครับ"

เพียงแต่นายอำเภอหลานไม่ได้รู้สึกว่าการโปรโมตทางเครือข่ายเป็นวิธีที่ดี

เรื่องนี้ก็เข้าใจง่ายมาก

ตอนนี้ปี 2001 อย่าว่าแต่การโปรโมตบนเน็ตเลย แค่ว่าอินเทอร์เน็ตคืออะไร หลายคนก็ยังไม่แน่ว่าจะเข้าใจ

ด้วยความเสียดาย เฉินอวี่กับเฉินซื่อเหมียนจึงออกจากสำนักงานส่งเสริมการลงทุนของอำเภอ

"ไอ้เด็กดี ลูกมีเรื่องปิดบังพ่อไว้ไม่น้อยเลยนะ"

"ที่ไหนกันครับ"

"ยังจะบอกว่าไม่มีอีก แล้วเรื่องบริษัทเทคโนโลยีขั้นสูงนั่นมันยังไง"

"ทางอำเภอเห็นว่าสตูดิโอที่ผมเปิดดูไฮเทคดี ก็เลยรับรองว่าพวกเราเป็นวิสาหกิจเทคโนโลยีขั้นสูงครับ"

"ง่ายแค่นั้นเลยเหรอ"

"ก็ง่ายแค่นั้นแหละครับ"

"แล้วเรื่องกว้านซื้อส้มสะดือ 2,000 หมื่นชั่งล่ะ"

"ผมเห็นส้มสะดือตอนนี้ถูกขนาดนี้ ก็เลยคิดจะรับมาขายส่งทำธุรกิจสักหน่อยครับ"

"ตั้ง 2,000 หมื่นชั่งเชียวนะ"

"ไม่งั้นจะให้ยังไงล่ะครับ หรือจะให้ผมรับมา 2,000 ชั่ง น้อยขนาดนั้น อย่าว่าแต่ผมเลย พ่อยังไม่มองเลยครับ"

"อะไรของลูกเนี่ย 2,000 หมื่นชั่งอย่างน้อยก็ต้องลงทุนหลายร้อยหมื่นนะ ลูกเอาเงินมาจากไหน... อย่าบอกนะว่าช่วงนี้ลูกทำเงินได้หลายร้อยหมื่น"

"พ่อ ผมทำเงินได้หลายร้อยหมื่นจริง ๆ พ่อเชื่อไหมล่ะ"

เฉินอวี่พูดด้วยสีหน้าจริงจัง

...

วันที่ 15 พฤศจิกายน นี่คือวันที่ทางอำเภอกำหนดให้เก็บเกี่ยวส้มสะดือพร้อมกัน

เหตุที่กำหนดวันนี้ขึ้นมา ก็เพราะกลัวว่าเกษตรกรบางรายจะเก็บเร็วเกินไปจนกระทบคุณภาพส้มสะดือ

เมื่อมีสือหลานฟางช่วย เช้าวันที่ 15 พฤศจิกายนขณะที่ฟ้าเพิ่งสาง สือหลานฟางก็พาทีมเก็บเกี่ยวหลายร้อยคนมุ่งหน้าไปเก็บส้มสะดือตามสวนต่าง ๆ

เฉินอวี่ต้องไปเรียน จึงไม่ได้ไป

เพียงแต่ถึงจะเป็นแบบนั้น ถึงไม่มีเฉินอวี่ สือหลานฟางก็จัดการทุกอย่างได้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

นอกจากนี้

ในขณะที่กำลังเก็บเกี่ยวส้มสะดืออยู่นั้น นายอำเภอหลานกลับนำทีมมุ่งหน้าไปยังมณฑลเยว่เพื่อจัดงานแนะนำสินค้าพื้นเมืองซิ่นเฟิงขึ้นครั้งหนึ่ง

และเพื่อขยายผลกระทบของงานแนะนำสินค้าครั้งนี้ นายอำเภอหลานยังเชิญสื่อมวลชนจำนวนไม่น้อยรวมถึงผู้ประกอบการของมณฑลเยว่มาด้วย

เพียงแต่ถึงจะมีสื่อมวลชนและผู้ประกอบการจำนวนไม่น้อยเข้าร่วมงานแนะนำสินค้าครั้งนี้

แต่งานทั้งงานกลับไม่ประสบความสำเร็จเป็นพิเศษ ทุกคนไม่ได้ชื่นชอบส้มสะดือซิ่นเฟิงอะไรนัก

ผู้ประกอบการบางรายถึงกับถามออกมาว่าส้มสะดือพวกนี้ต้องกินยังไง ทำเอานายอำเภอหลานและคณะได้แต่ถอนหายใจกันเป็นแถบ