บทที่ 86 ไม่แอ๊คเราก็ยังเป็นเพื่อนกัน

"พ่อ เป็นยังไงบ้าง"

"เฮ้อ อย่าพูดถึงเลย"

"พ่อ ไม่เป็นไรหรอก ก็แค่งานแนะนำสินค้างานเดียว ต่อไปเราโปรโมตเองก็ได้"

กลับมาจากมณฑลเยว่ เฉินซื่อเหมียนไม่มีสีหน้าอะไรเลย ไม่รู้ว่าดีใจหรือไม่ดีใจ

"ยากนะ"

เฉินซื่อเหมียนส่ายหน้า "ท่านนายอำเภอหลานทุ่มกำลังทั้งอำเภอ แถมยังใช้เส้นสายอีกหลายทาง ก็ยังดันส้มสะดือซิ่นเฟิงของเราออกไปไม่ได้"

"เอ่อ พ่อ ผมไม่ได้ถามเรื่องส้มสะดือ ผมถามเรื่องหอยขมของบ้านเราต่างหาก"

"ไอ้เด็กนี่ ลูกไม่รู้เหรอว่างานแนะนำสินค้าครั้งนี้หลัก ๆ คือการโปรโมตส้มสะดือ"

"ผมรู้ครับ แต่หอยขมของเราสำคัญที่สุดนี่นา อีกอย่าง ผมว่าหอยขมของเรามีตลาดอยู่พอสมควรนะ ส่วนส้มสะดือน่ะเหรอ ช่างมันเถอะ"

"ไอ้เด็กนี่ ลูกรู้ได้ยังไง"

"ก็ไม่ยากครับ ถึงส้มสะดือจะเป็นสินค้าพื้นเมืองที่ใหญ่ที่สุดของซิ่นเฟิง แต่พูดตามตรง ด้านการประชาสัมพันธ์ทำไว้ไม่ดี หลายคนไม่รู้ด้วยซ้ำว่าส้มสะดือคืออะไร ถ้าพูดว่าส้ม ทุกคนอาจจะพอเข้าใจอยู่บ้าง แต่พอบอกว่าส้มสะดือคืออะไร นั่นก็เข้าใจยากขึ้นมาหน่อยแล้ว บวกกับแบรนด์ผลไม้มีเยอะแยะ ไม่แน่ว่าทุกคนจะต้องกินส้มสะดือ ถ้างานแนะนำสินค้าเล็ก ๆ งานเดียวดันส้มสะดือซิ่นเฟิงออกไปได้ ธุรกิจนี้ก็ง่ายเกินไปแล้วครับ"

"แล้วหอยขมล่ะ"

"หอยขมเข้าใจง่ายมากครับ ตอนนี้ทุกที่ก็กินหอยขมกัน โดยเฉพาะมณฑลเยว่ อย่างที่เขาว่ากินต้องที่มณฑลเยว่ไงล่ะ บวกกับคนซิ่นเฟิงของเราเป็นชาวฮากกาอยู่แล้ว คนมณฑลเยว่ส่วนใหญ่ก็เป็นชาวฮากกาเหมือนกัน พวกเขากับเราไม่เพียงพูดภาษาเดียวกัน แต่วัฒนธรรมการกินและอื่น ๆ ก็เหมือนกันหมด ในเมื่อซีซือหอยขมของเราดังในเมืองก้านได้ ที่มณฑลเยว่ก็ต้องได้เหมือนกันครับ"

จะพูดยังไงดี ถึงซิ่นเฟิงจะอยู่ในมณฑลก้าน

แต่ซิ่นเฟิงกับมณฑลก้านกลับไม่ได้สืบทอดวัฒนธรรมกันเป็นพิเศษ กลับกันเชื่อมโยงกับบางพื้นที่ของมณฑลเยว่และมณฑลหมิ่นมากกว่า

สืบสาวเหตุผลก็เพราะคนซิ่นเฟิงเป็นชาวฮากกา

ที่เรียกว่าชาวฮากกานั้นไม่ใช่ชนกลุ่มน้อย ชาวฮากกายุคแรกสุดอพยพจากที่ราบภาคกลางลงมาทางใต้

จุดแรกที่ลงหลักปักฐานคือมณฑลหมิ่น ต่อมาก็มาถึงเมืองก้านของมณฑลก้าน หลังจากนั้นก็ย้ายต่อไปยังเมืองเหมยของมณฑลเยว่ กระทั่งไปถึงเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

อีกทั้งซิ่นเฟิงยังอยู่ใต้สุดของมณฑลก้าน ภาษา วัฒนธรรม อาหาร กระทั่งขนบธรรมเนียมล้วนเหมือนกัน จึงย่อมสนิทสนมกันมากกว่า

"ลูกดี ลูกรู้ขนาดนี้เลยเหรอ"

การวิเคราะห์ชุดนี้เล่นเอาเฉินซื่อเหมียนตกใจไปเลย จากนั้นถึงพูดว่า "ลูกวิเคราะห์ถูกต้องมาก งานแนะนำสินค้าครั้งนี้ดันส้มสะดือออกไปไม่ได้ กลับกลายเป็นหอยขมของเรากับเกี๊ยวหัวไชเท้าซิ่นเฟิงที่ดึงดูดผู้ประกอบการได้ไม่น้อย โดยเฉพาะผู้ประกอบการทางฝั่งเมืองเหมย อีกไม่กี่วันจะมีผู้ประกอบการหลายคณะเตรียมรวมกลุ่มกันมาดูงานที่นี่ ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ซีซือหอยขมของเราอาจจะได้ไปเปิดที่มณฑลเยว่จริง ๆ"

"ว้าว พ่อ เก่งมากเลย"

"เก่งอะไรกัน ลูกก็เดาถูกหมดแล้วนี่"

"ผมเดาถูกก็จริง แต่พ่อ ทำไมกลับมาแล้วหน้าตาเฉยเลยล่ะ"

"ก็บอกลูกแล้วไงว่างานแนะนำสินค้าครั้งนี้หลัก ๆ คือการโปรโมตส้มสะดือ พวกหอยขมอะไรของเรานี่เป็นแค่ของแถม แต่ท่านนายอำเภอหลานทุ่มแรงไปขนาดนี้ ส้มสะดือของเราก็ยังดันออกไปไม่ได้อยู่ดี"

"พ่อ พ่อเป็นห่วงเยอะเกินไปแล้วมั้ง พ่อก็ไม่ได้ขายส้มสะดือสักหน่อย"

"พ่อไม่ได้ขายส้มสะดือก็จริง แต่พ่อก็มีความผูกพันกับส้มสะดือนะ ไม่กี่วันมานี้พ่อได้ยินมาแล้วว่า ส้มสะดือในบ้านชาวสวนหลายรายขายไม่ออก แถมไม่ค่อยมีพ่อค้าส่งมารับซื้อสักเท่าไหร่ ถ้ารออีกสักพัก ส้มสะดือพวกนี้ก็จะเน่าไปหมด อ้อ จริงสิ ลูกไม่ได้รับซื้อส้มสะดือไว้ 2,000 หมื่นชั่งเหรอ จบเห่ จบเห่แล้ว ไอ้ลูกล้างผลาญ งานนี้ต้องขาดทุนจนตายแน่"

"วางใจได้ ไม่ขาดทุนหรอกครับ"

เฉินอวี่ยิ้มน้อย ๆ

"ยังบอกว่าไม่ขาดทุนอีก ลูกติดต่อช่องทางจัดจำหน่ายไว้แล้วเหรอ"

"ยังครับ"

"ยังแล้วยังรับซื้อส้มสะดือมา 2,000 หมื่นชั่งอีกเหรอ"

"ผมก็กำลังจะไปติดต่อนี่ไงครับ"

"เพิ่งจะเริ่มติดต่อตอนนี้ คุณพระ..."

เฉินซื่อเหมียนน้ำตาไหลพราก

เดิมทีเขาเข้าใจมาตลอดว่าลูกชายตัวเองเป็นอัจฉริยะน้อย แต่ตอนนี้พอมองดูแล้ว เชี่ย ห่างชั้นกับพ่ออย่างข้าเยอะเลย

"เอาละ เอาละพ่อ ผมออกไปข้างนอกละ"

"เดี๋ยวก่อน ลูกจะไปไหน"

"ไปขายส้มสะดือครับ"

"ขายที่ไหน"

"บนเน็ต"

เฉินอวี่บอกว่าบนเน็ต แต่ก็ไม่ได้หมายถึงการขายบนเน็ต

ตอนนี้ถึงจะมีเว็บพาณิชย์อิเล็กทรอนิกส์อย่างอาลีบาบา อี้ชวี่ อเมซอน อะไรพวกนี้อยู่

แต่ระดับของระบบขนส่งตอนนี้ต่ำเกินไป ผู้บริโภครายบุคคลก็มีไม่มากนัก ถ้าจะเดินสายพาณิชย์อิเล็กทรอนิกส์

ถ้าขายบนเน็ตล่ะก็ ต้องขาดทุนจนตายแน่

ที่เฉินอวี่บอกว่าบนเน็ต หมายถึงการโปรโมตบนเน็ต แล้วค่อยเปิดช่องทางจัดจำหน่ายต่างหาก

"พี่เจี้ยน เป็นยังไงบ้าง ช่วงนี้คุยกับคนที่ดูแลเว็บต่าง ๆ เป็นยังไง"

"ไม่มีที่ติเลย ขาดแค่ตัดหัวไก่เผากระดาษเหลืองสาบานเป็นพี่น้องกันเท่านั้นแหละ"

"เชี่ย ใช้ได้เลยนี่ งั้นให้พวกเขาช่วยลงกระทู้ให้สักหน่อยเป็นยังไง"

"ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว จริงสิ อ้อ เฉินอวี่ จะให้ลงกระทู้อะไรล่ะ"

"นี่ไง..."

เฉินอวี่เปิดแฟ้มเอกสารขึ้นมา

ในแฟ้มเอกสารมีหัวข้อเขียนไว้หลายสิบหัวข้อ

หัวข้อแรกเขียนว่า "ความงาม เริ่มต้นจากส้มลูกหนึ่ง"

นี่ย่อมเป็นบทความโฆษณาแฝง

เริ่มจากส่วนประกอบของส้มลูกหนึ่ง เฉินอวี่วิเคราะห์อย่างละเอียดว่าส้มมีผลอย่างเด่นชัดต่อร่างกายมนุษย์และต่อความงามยังไงบ้าง

แน่นอนว่าส้มที่เฉินอวี่พูดถึงย่อมไม่ใช่ส้มของมณฑลอื่น แต่เป็นส้มสะดือซิ่นเฟิง ในฐานะบ้านเกิดส้มสะดือแห่งจีน ส้มสะดือซิ่นเฟิงมีสภาพภูมิอากาศและภูมิศาสตร์ที่ได้เปรียบจากธรรมชาติอย่างยิ่ง

ว่ากันด้วยภูมิอากาศก่อน ซิ่นเฟิงอยู่ในเขตภูมิอากาศมรสุมกึ่งร้อนชื้น มีความร้อนอุดมสมบูรณ์ ปริมาณน้ำฝนเพียงพอ

ว่ากันด้วยภูมิศาสตร์ต่อ ดินแดงอันเป็นเอกลักษณ์ของซิ่นเฟิงมีธาตุหายากอยู่มากอย่างยิ่ง ใช่แล้ว ธาตุหายากตัวนี้แหละคือธาตุหายากที่ร้อนแรงที่สุดในอนาคต และเป็นไม้ตายระดับโลกได้ ปริมาณธาตุหายากที่อุดมสมบูรณ์มีบทบาทชี้ขาดต่อคุณภาพของส้มสะดือ นี่แหละที่ทำให้ส้มสะดือถึงจะไม่ได้มีต้นกำเนิดในจีน แต่กลับหยั่งรากลงในซิ่นเฟิงได้ และถูกบ่มเพาะจนกลายเป็นของชั้นเลิศ

...

"พี่น้องเว็บบอร์ดจงกั๋วเหรินอยู่หรือเปล่าครับ"

"อยู่สิ นี่มันพี่ใหญ่จาก 5173 นี่นา"

"ช่วยอะไรหน่อยได้ไหมครับ ช่วยลงบทความให้ผมสักสองสามชิ้น"

"ต้องได้อยู่แล้ว ส่งบทความมาเลย เดี๋ยวปักหมุดขึ้นพาดหัวให้"

"ขอบคุณมากเลยครับ"

...

"เจ้าพ่อเมาผูอยู่ไหมครับ"

"อยู่สิ เลิกเรียกเจ้าพ่อได้ไหม พวกคุณ 5173 ต่างหากที่เป็นเจ้าพ่อ"

"เจ้าพ่อเมาผูอย่าแบบนี้สิครับ พวกเราเป็นแค่น้องเล็ก ๆ"

"ยังน้องเล็กอีก ความสามารถในการทำเงินของพวกคุณโหดกว่าเมาผูของเราเยอะเลย เจ้าพ่อ ขอกอดขาหน่อยได้ไหม"

"เอ่อ เข้าเรื่องดีกว่า ช่วยโปรโมตบทความให้พวกเราสักสองสามชิ้นได้ไหมครับ"

"นี่มันเรื่องเล็ก ๆ ไม่ใช่เหรอ ส่งมาเลย"

"ได้เลยครับ"

...

"เจ้าพ่อเทียนหยาอยู่ไหมครับ"

"ไม่แอ๊คเราก็ยังเป็นเพื่อนกันนะ เรียกเจ้าพ่ออีกทีต่อไปตัดขาดกันเลย"

"ได้ ได้ ได้ เจ้าพ่อ ต่อไปไม่เรียกแล้วครับ"

"ไปไกล ๆ เลย"

"ขอโทษครับ ขอโทษ มีเรื่องอยากให้ช่วยหน่อยครับ"

"เรื่องอะไรล่ะ"

"คุณรู้จักส้มสะดือไหมครับ"

"ส้มเหรอ"

"ใช่ ก็ประมาณนั้นแหละครับ"

"ตกลงเรื่องอะไรกันแน่"

"พูดแล้วก็เขินนะครับ พี่ใหญ่ของพวกเราช่วงนี้ไปเอาส้มมาหนึ่งหมื่นตันแล้วไม่มีที่ขาย เล่นเอากลุ้มไปเลย ก็เลยอยากให้พวกคุณช่วยลงกระทู้สักหน่อย ขายส้มของพี่ใหญ่พวกเราให้หมดหน่อยครับ"

"ง่ายจะตายไป เพียงแต่พวกเราลงกระทู้ได้อย่างเดียวนะ จะขายหมดหรือไม่หมดพวกเรารับประกันไม่ได้"

"ขายไม่หมดจะไปโทษพวกคุณได้ยังไงครับ พวกคุณแค่ช่วยลงกระทู้ให้พวกเราก็พอแล้ว"

"เรื่องแค่นี้เอง แล้วกระทู้ของพวกคุณล่ะ หรือไม่พวกเราช่วยทำบทความโฆษณาแฝงให้สักสองสามชิ้นเลยไหม บอกให้เลยนะ พวกเรานี่เซียนด้านนี้"

"งั้นก็ดีเลยครับ"

...

ติดต่อกับเว็บใหญ่ ๆ ไปหนึ่งรอบ

ไม่มีอะไรต้องพูดถึงเลย

เพราะก่อนหน้านี้จางเจี้ยนหมิงสร้างความสัมพันธ์กับพวกเขาไว้ในระดับหนึ่งแล้ว

บวกกับ 5173 ก็ถือว่ายืนทัดเทียมกับพวกเขา ทุกคนล้วนอยู่ในวงการอินเทอร์เน็ตเหมือนกัน

การช่วยกันลงกระทู้ให้กันสักกระทู้จึงไม่ต้องคิดอะไรมากเลย

แน่นอนว่าถึงจะเป็นแบบนั้น เฉินอวี่ก็ยังให้จางเจี้ยนหมิงส่งค่าโปรโมตไปให้เว็บใหญ่ ๆ อยู่ก้อนหนึ่ง

ทุกคนล้วนเป็นคนในวงการ ทำอะไรก็ไม่ง่ายกันทั้งนั้น

โดยเฉพาะตอนนี้เว็บใหญ่ ๆ ยังหาวิธีทำกำไรไม่ค่อยได้ ต่างก็ลำบากกันสุด ๆ มาตลอด

เฉินอวี่ไม่ใช่คนที่ชอบเอาเปรียบ พอให้ทุกคนช่วยแล้วก็ย่อมไม่ลืมเรื่องค่าโปรโมต

"พี่เจี้ยน ลงหมดหรือยัง"

"ลงหมดแล้ว นอกจากสี่เว็บท่าใหญ่ที่ไม่ให้เกียรติแล้ว เว็บอื่น ๆ ทั้งหมดให้เกียรติกันหมดเลย"

"เท่านี้ก็พอแล้ว"

ถึงสี่เว็บท่าใหญ่จะมีทราฟฟิกมากที่สุด แต่เทียนหยา เมาผู จงกั๋วเหริน และเว็บระดับรองแทบทั้งหมดก็เข้าร่วมกันหมดแล้ว นั่นโดยพื้นฐานก็เท่ากับว่าการโปรโมตแบบนี้ครอบคลุมจีนไปแล้วครึ่งประเทศ หรืออาจจะมากกว่านั้น โดยเฉพาะเมื่อเว็บระดับรองทั้งหมดโปรโมตส้มสะดือซิ่นเฟิงพร้อมกัน ผลกระทบที่เกิดขึ้นก็ระเบิดออกมาในทันที

ต่อให้ไม่มีเว็บท่าเข้าร่วม เพียงชั่วข้ามคืน ส้มสะดือซิ่นเฟิงก็ดังขึ้นมาบนเน็ตในพริบตา