บทที่ 87 พ่อค้าส่งผลไม้แห่เข้าซิ่นเฟิง

"พี่หลิว ทางซิ่นเฟิงเริ่มเก็บส้มสะดือแล้วนะ ไม่ไปรับส้มสะดือที่นั่นสักหน่อยเหรอ"

"ยังจะรับอีกเหรอ ปีที่แล้วรับมาหน่อยก็ไม่เห็นได้กำไรอะไร"

"รับมาสักหน่อยเถอะ รสชาติของส้มสะดือซิ่นเฟิงยังไงก็ดีกว่าส้มสะดือที่อื่น อีกอย่างที่มณฑลเยว่กับแถบเจียงเจ้อก็มีคนชอบกินอยู่ส่วนหนึ่ง"

"งั้นก็ได้ รับมาสักหมื่นชั่งก็แล้วกัน"

พี่หลิวพ่อค้าส่งผลไม้แห่งเมืองก้านกับเพื่อนร่วมวงการอีกหลายคนกำลังเตรียมขึ้นรถ

ตอนนั้นพ่อค้าส่งผลไม้อีกหลายคนกลับวิ่งเหยาะ ๆ เข้ามาอย่างรีบร้อน

"พี่หลิว พี่หลิว จะไปซิ่นเฟิงใช่ไหม"

"ใช่แล้ว"

"ไปรับส้มสะดือ"

"พวกนายก็จะไปด้วยเหรอ"

"ใช่สิ ไปด้วยกัน ไปด้วยกัน รีบหน่อย ช้าไปเดี๋ยวไม่เหลือส่วนของพวกเรา"

"เชี่ย พี่ นายคิดว่าส้มสะดือซิ่นเฟิงเป็นของวิเศษอะไรกัน นี่มันแค่ผลไม้เฉพาะกลุ่ม ปีหนึ่งก็ขายไม่ได้เท่าไหร่ นายอยากได้เท่าไหร่ เดี๋ยวฉันรับมาให้หมดเลย"

"พวกนายนี่ ไม่ได้ดูข่าววันนี้เหรอ"

"ข่าวอะไร"

"ส้มสะดือซิ่นเฟิงดังแล้ว"

"หา"

พี่หลิวประหลาดใจอยู่ไม่น้อย "ส้มสะดือซิ่นเฟิงดังขึ้นมาได้ยังไง"

"รายละเอียดฉันก็ไม่รู้ แต่สรุปคือชั่วข้ามคืนส้มสะดือซิ่นเฟิงกลับดังไปทั่วประเทศเลย บอกให้เลยนะ ตอนนี้อย่างน้อยมีพ่อค้าส่งผลไม้ 100 กว่าเจ้ามุ่งหน้าไปซิ่นเฟิงแล้ว โดยเฉพาะพ่อค้าส่งทางฝั่งมณฑลเยว่ พวกเรารีบหน่อยเถอะ ถ้ารอให้พวกนั้นมาถึง เกรงว่าเราจะรับส้มสะดือมาไม่ได้สักครึ่งลูก"

คนกลุ่มนี้ขับรถไปพลาง คุยเรื่องส้มสะดือซิ่นเฟิงไปพลาง

ผ่านไปพักใหญ่ ทุกคนถึงจะเข้าใจ

ที่แท้ไม่รู้ใครไปโพสต์กระทู้เรื่องส้มสะดือซิ่นเฟิงบนเน็ต ผลคือเว็บใหญ่ ๆ ทั่วประเทศแชร์ต่อกันหมด

ชั่วพริบตา ส้มสะดือซิ่นเฟิงก็ดังกระฉ่อน พ่อค้าส่งผลไม้ไม่น้อยมองเห็นโอกาสทางธุรกิจในนั้น จึงพากันมุ่งหน้าไปซิ่นเฟิง

ขณะนั้นเอง ที่โกดังส้มสะดือในนิคมอุตสาหกรรมซิ่นเฟิง สือหลานฟางกลับกำลังกลุ้มใจกับส้มสะดือ 3,000 ตันที่รับซื้อกลับมาแล้ว

ความกลุ้มใจนี้ไม่ใช่เพราะการรับซื้อไม่ราบรื่น และก็ไม่ใช่เพราะเงินทุนมีปัญหา

หลัก ๆ คือจนถึงตอนนี้ สือหลานฟางยังขายส้มสะดือไม่ได้แม้แต่ลูกเดียว

แน่นอนว่าการขายส้มสะดือไม่ใช่เรื่องที่สือหลานฟางต้องคิด นางรับผิดชอบหลัก ๆ คือการรับซื้อส้มสะดือ

ส่วนด้านช่องทางจัดจำหน่ายเฉินอวี่จะจัดการเอง แต่ตอนนี้รับซื้อส้มสะดือมาแล้ว 3,000 ตัน ช่องทางจัดจำหน่ายที่ว่ากลับไม่เห็นแม้แต่เงา

ถ้ารับซื้อต่อไปแบบนี้ เกรงว่าส้มสะดือหลายพันตันนี้จะเน่าคาที่นี่

"เอ่อ ท่านผู้อำนวยการสือ ยังจะรับซื้อส้มสะดือต่อไหมครับ"

"หยุดไว้ก่อน"

"อือ ผมก็ว่าควรหยุดไว้ก่อนเหมือนกัน ส้มสะดือเยอะขนาดนี้กองอยู่ในโกดัง กลับไม่มีพ่อค้าส่งมาสักเจ้าเลย ไอ้ที่ชื่อเฉินอวี่นั่นก็ไม่น่าไว้ใจไปหน่อยมั้ง ผลาญเงินกันแบบนี้เลยเหรอ"

เจ้าหน้าที่กรมเกษตรหลายคนพึมพำกันเบา ๆ

"ได้ยินว่าหมอนั่นเป็นลูกคนรวย"

"อ๋อ มิน่าล่ะ ว่าแล้วทำไมดูแล้วไม่เหมือนเคยทำธุรกิจมาก่อนเลย"

"ก็ดีเหมือนกัน เขารับซื้อส้มสะดือไป 2,000 หมื่นชั่ง ก็ถือว่าช่วยแก้ปัญหาการขายให้ชาวสวนได้ส่วนหนึ่ง"

"มองแบบนี้ เขาก็ทำเรื่องดีอยู่นะ"

"หึ ๆ ใช่ ใช่"

หลายคนคุยกันไป สือหลานฟางกลับขมวดคิ้ว "อย่าพูดมั่ว ท่านเฉินไม่ใช่ลูกคนรวยนะ เงินของเขาหามาเองทั้งนั้น"

"เขาหามาเองเหรอ เป็นไปได้ยังไง"

"ไม่งั้นจะยังไงล่ะ พ่อของเขาพวกคุณก็คงรู้จัก เปิดร้านซีซือหอยขมไงล่ะ"

"ผมรู้จักซีซือหอยขม ดังมากเลย เพียงแต่ซีซือหอยขมก็เพิ่งเปิดมาไม่กี่เดือนนี้เอง ต่อให้ทำเงินได้แค่ไหน ก็คงได้ไม่มากเท่าไหร่"

"งั้นท่านผู้อำนวยการสือ แล้วเฉินอวี่หาเงินมาได้ยังไงล่ะ แค่ราคารับซื้อส้มสะดือพวกนี้ก็ต้องหลายร้อยหมื่นแล้ว หลายร้อยหมื่นนะ ปล้นธนาคารยังไม่แน่ว่าจะได้เยอะขนาดนี้"

"หาเงินมาได้ยังไงดิฉันก็ไม่รู้ เพียงแต่ท่านอธิบดีชิวทางกรมสรรพากรบอกว่า เป็นรายได้ที่ถูกต้องตามกฎหมายแน่นอน"

"รายได้ที่ถูกต้องตามกฎหมาย งั้นก็แปลกแล้วสิ..."

หลายคนสมองหมุนติ้วไม่หยุด แต่คิดยังไงก็คิดไม่ออกว่ารายได้ที่ถูกต้องตามกฎหมายนี้ทำเงินมาหลายร้อยหมื่นได้ยังไง

"เอาละ อย่าพูดเรื่องพวกนี้เลย เดี๋ยวดิฉันจะโทรหาท่านเฉิน"

ถึงสือหลานฟางจะไม่ได้พูดอะไร แต่จริง ๆ แล้วนางเองก็ไม่มั่นใจเหมือนกัน

ส้มสะดือหลายพันตันกองอยู่ในโกดัง แถมไม่มีพ่อค้าส่งมาสักราย ใครก็ต้องร้อนใจ

"ท่านเฉิน ดิฉันเองค่ะ สือหลานฟาง"

"อ๋อ ท่านผู้อำนวยการสือ มีอะไรเหรอครับ"

"เป็นแบบนี้ค่ะ เราจัดซื้อส้มสะดือมาแล้ว 3,000 ตัน อยากถามว่าจะให้จัดซื้อต่อไปอีกไหมคะ ความหมายของเราคืออาจหยุดไว้ก่อนสักพัก ส่วนที่เหลือค่อยจัดซื้ออีกทีในอีกไม่กี่วัน ยังไงส้มที่ยังติดอยู่บนต้นไม่เก็บก็ไม่เสีย แต่พอเก็บลงมาแล้ววางไว้นาน ก็จะขายยากค่ะ"

"ไม่เป็นไรครับ ทำต่อไปเลย รวบเก็บส้มสะดือหนึ่งหมื่นตันกลับมาให้หมดในทีเดียว จะได้ไม่ยุ่งยากทีหลัง"

"หา..."

สือหลานฟางชะงัก

หมอนี่ทำอะไรของเขาเนี่ย

เก็บกลับมาให้ครบหนึ่งหมื่นตัน

ต่อให้โกดังวางไหว แล้วคุณจะเอาไปขายที่ไหน

หรือจะขับรถเองลากไปเร่ขายที่มณฑลอื่น

ต่อให้ลากไปมณฑลอื่น ก็ต้องมีช่องทางจัดจำหน่าย ถ้าไม่มีช่องทางจัดจำหน่าย ลากไปมณฑลอื่นก็ต้องเน่าอยู่ดี

เมื่อไม่กี่ปีก่อนก็เคยมีชาวสวนบางรายทำแบบนี้ พอเห็นว่าส้มขายไม่ออก แถมไม่มีพ่อค้าส่งผลไม้มาสักราย เพื่อไม่ให้เน่าคามือ ชาวสวนพวกนี้ก็ลากไปมณฑลอื่นเอง ผลคือพอลากไปมณฑลอื่นแล้วเจอแต่ความขมขื่นและน้ำตาจริง ๆ ไม่มีช่องทาง ชาวสวนพวกนี้ได้แต่เร่ขายตามถนน แทบจะเหมือนขอทาน ขายตั้งแต่เดือนพฤศจิกายนยาวไปจนถึงตรุษจีน ส้มสะดือคันรถหนึ่งยังขายไม่หมด พอคิดบัญชีทีหลัง แม่ง ส้มสะดือคันรถนี้ขาดทุนยิ่งกว่าปล่อยให้เน่าคามือเสียอีก

"คือ ท่านเฉิน ความหมายของดิฉันคือ เราติดต่อพ่อค้าส่งผลไม้ได้แล้วหรือยังคะ"

โลกนี้ไม่ใช่ว่าคุณมีอะไรอยู่ในมือ แล้วเอาออกไปก็ขายได้

เศรษฐกิจแบบตลาดมีกฎของเศรษฐกิจแบบตลาด

จะขายส้มสะดือ ต้องมีพ่อค้าส่งผลไม้

ทำไมต้องมีพ่อค้าส่งผลไม้ ก็เพราะพ่อค้าส่งผลไม้มีช่องทางจัดจำหน่ายของตัวเอง

ช่องทางจัดจำหน่ายที่ว่านี้ หมายถึงตลาดค้าส่งผลไม้ ซูเปอร์มาร์เก็ต ร้านผลไม้เครือข่าย และอื่น ๆ

แน่นอนว่าคุณจะไปหาช่องทางเองก็ได้

แต่ชาวสวนที่ปลูกผลไม้จะไปมีความสามารถนั้นที่ไหน

โดยพื้นฐานแล้วการที่เฉินอวี่รับซื้อส้มสะดือมามากขนาดนี้ ก็ถือว่าเป็นพ่อค้าส่งผลไม้เหมือนกัน

แต่ปัญหาคือตอนนี้เฉินอวี่รับซื้อมามากขนาดนี้ กลับไม่เห็นช่องทางจัดจำหน่ายของเขาเลย

ผลไม้นี้จะขายไปมณฑลเยว่ หรือขายไปเจียงเจ้อ หรือจะลากขึ้นเหนือ

ตอนนี้มืดแปดด้าน ไม่รู้อะไรเลยสักอย่าง

"ท่านผู้อำนวยการสือ พวกเราก็คือพ่อค้าส่งผลไม้ไงครับ"

"คือ ความหมายของดิฉันคือ ท่านเฉิน ส้มสะดือของเราจะลากไปขายที่ไหนคะ"

"ทั่วประเทศครับ"

"ทั่วประเทศเหรอคะ"

สือหลานฟางแทบจะร้องไห้ แต่ก็ยังถามต่อว่า "เอ่อ มีคนมารับซื้อไหมคะ"

"มีสิครับ"

"อยู่... อยู่ไหนคะ"

"อยู่ระหว่างทางที่กำลังมาครับ"

"ระหว่างทางที่กำลังมา"

ประโยคนี้เล่นเอาสือหลานฟางมึนไปเลย

ก่อนหน้านี้นางยังตั้งใจอยากทำอะไรสักอย่างเพื่อชาวสวนซิ่นเฟิง อีกทั้งยังอยากช่วยให้เฉินอวี่ได้กำไรบ้าง

ต่อให้ไม่ได้กำไร ก็อย่าให้ขาดทุนมากก็แล้วกัน

แต่ตอนนี้พอคิดดูแล้ว เรื่องเพื่อชาวสวนซิ่นเฟิงนั้นได้ทำเรื่องดีอยู่บ้างจริง แต่การค้าเที่ยวนี้ของเฉินอวี่ กลับขาดทุนหนักแน่นอน

===