บทที่ 88 ฟันกำไรก้อนใหญ่

"พี่หลิว ไปซิ่นเฟิงคราวนี้ นายจะไปรับส้มสะดือที่ไหน"

"จะที่ไหนอีกล่ะ ก็ไปบ้านชาวสวนไงล่ะ"

"บ้านชาวสวน นายทำสัญญาสั่งซื้อล่วงหน้ากับพวกเขาไว้หรือเปล่า"

"ไม่ได้ทำ หลัก ๆ คือปีที่แล้วส้มสะดือขายยาก ฉันเลยไม่ค่อยคิดจะสั่งส้มสะดือ ก็เลยไม่ได้ติดต่อชาวสวนพวกนั้น เมื่อไม่นานมานี้ชาวสวนพวกนี้ยังโทรมาหาฉันเลย ฉันบอกว่าขอดูภาวะตลาดก่อน ไม่เป็นไรหรอก ซิ่นเฟิงปลูกส้มสะดือกันเยอะ เราไม่ต้องห่วงว่าจะรับส้มสะดือไม่ได้"

"รับได้ก็จริง แต่ตอนนี้นายวิ่งไปบ้านชาวสวน อย่างแรกต้องดูคุณภาพส้มสะดือ อย่างที่สองยังต้องทำสัญญากับพวกเขา หลังจากนั้นยังต้องติดต่อทีมเก็บเกี่ยว ทีมรถอีก แล้วค่อยลากส้มสะดือไปทางเจียงเจ้อ ฉันคำนวณดูแล้ว ถ้าเร็วที่สุดก็ต้องใช้เวลาหนึ่งสัปดาห์กว่า"

"แล้วจะมีวิธีอะไรล่ะ"

"ฉันได้ยินว่ากรมเกษตรซิ่นเฟิงมีส้มสะดืออยู่ไม่น้อย เราไปหาพวกเขาก็ได้"

"เรื่องนี้ฉันก็รู้ ได้ยินว่ามีคนกักตุนส้มสะดือไว้เยอะแล้วไม่มีที่ขาย โทรมาหาฉันเหมือนกัน เอ๊ะ ถ้ามองแบบนี้ เราไปหาพวกเขาก็ได้นี่นา"

"อือ พวกเขาเก็บผลไม้ลงมาไว้ในโกดังแล้ว เราแค่ส่งรถไปลากก็พอ แบบนี้เราก็สะดวกด้วย"

"สะดวกก็สะดวกจริง แต่ราคาอาจจะสูงกว่าหน่อย"

"สูงหน่อยก็สูงหน่อยเถอะ เวลาคือเงินคือทอง ตอนนี้ส้มสะดือดังขนาดนี้ ถ้าช้าไปก้าวเดียว ตลาดไม่รอเราหรอก"

"ก็จริง"

พ่อค้าส่งจากเมืองก้านตัดสินใจแน่วแน่ มุ่งหน้าไปยังกรมเกษตรซิ่นเฟิง

ขณะนั้น สือหลานฟางกลับจนปัญญาไปหมด

นางติดต่อพ่อค้าส่งที่เคยร่วมงานกันมาก่อนไปหลายเจ้าแล้ว แต่พ่อค้าส่งพวกนี้ไม่ค่อยมีทีท่าจะจัดซื้อสักเท่าไหร่

แต่ตอนนี้ส้มสะดือหลายพันตันกองอยู่ตรงนี้ จะทำยังไงดี

ที่กระอักกระอ่วนกว่านั้นคือ ท่านเฉินทางโน้นยังบอกอีกว่าให้เก็บต่อไป

"ท่านผู้อำนวยการสือ ตอนนี้จะทำยังไงดีครับ"

"จะทำยังไงได้ ติดต่อพ่อค้าส่งตามที่ต่าง ๆ อีกรอบ"

"ที่ควรติดต่อพวกเราติดต่อไปหมดแล้ว พวกเขาบอกว่าส้มสะดือเฉพาะกลุ่มเกินไป ปีนี้ไม่คิดจะรับซื้อ"

"งั้นก็ติดต่ออีก"

"ครับ... เพียงแต่ ท่านผู้อำนวยการสือ ส้มสะดือเรายังจะเก็บต่อไปอีกไหมครับ"

"เก็บอะไรอีกล่ะ หยุดไว้ก่อน"

ถึงเฉินอวี่จะบอกว่าให้ทำต่อ แต่สือหลานฟางก็ไม่ได้ฟังเฉินอวี่ทั้งหมด

เขาไม่เสียดายเงิน แต่สือหลานฟางยังเสียดายอยู่

กำลังลังเลอยู่ว่าจะโทรหาพ่อค้าส่งที่คุ้นเคยกันอีกสักเจ้าดีไหม ตอนนั้นเถ้าแก่หลิวจากเมืองก้านกลับโทรเข้ามาพอดี

"ฮัลโหล เถ้าแก่หลิวนี่เอง"

"ท่านผู้อำนวยการสือ เมื่อไม่กี่วันก่อนคุณบอกว่าพวกคุณเก็บส้มสะดือมาไม่น้อย ยังมีอยู่ไหม"

"มี มี มี เถ้าแก่หลิว ท่านเตรียมจะรับซื้อส้มสะดือเหรอคะ"

"อือ เตรียมจะรับสักหน่อย ตอนนี้ผมกำลังมุ่งหน้าไปซิ่นเฟิง อีกครึ่งชั่วโมงก็ถึงแล้ว"

"ได้ค่ะ ท่านต้องการกี่ตัน เดี๋ยวดิฉันเตรียมไว้ให้"

"พวกคุณมีกี่ตันล่ะ"

"ตอนนี้มี 3,000 ตันค่ะ"

"ผม..."

โทรศัพท์ของเถ้าแก่หลิวแทบจะหล่นจากมือ

"เชี่ย ท่านผู้อำนวยการสือ คุณนี่ใจร้ายเกินไปแล้วมั้ง 3,000 ตัน ผมจะรับไหวได้ยังไง"

"ไม่เป็นไรค่ะ ไม่เป็นไร ท่านต้องการเท่าไหร่ล่ะคะ"

"เก็บไว้ให้ผมก่อน 500 ตัน"

"ได้ค่ะ ได้"

วางสาย

สือหลานฟางถึงกับถอนหายใจโล่งอก

ถึงอีกฝ่ายจะเอาแค่ 500 ตัน แต่ปริมาณนี้ก็ไม่น้อยแล้ว

ถ้ามีพ่อค้าส่งแบบนี้มาอีกสักสองสามเจ้า ก็ไม่ต้องห่วงว่าส้มสะดือจะขายไม่ออก

กำลังคิดจะโทรออกอีกสักสองสามสาย

ไม่คาดคิดว่าจะมีพ่อค้าส่งอีกรายโทรเข้ามา

เหมือนกับเถ้าแก่หลิวจากเมืองก้าน พ่อค้าส่งผลไม้รายนี้ก็มารับซื้อส้มสะดือเช่นกัน

อีกทั้งเขายังรับมากกว่าเถ้าแก่หลิวรายนั้น ต้องการถึง 1,000 ตัน แถมยังขับรถบรรทุกพ่วงมา 10 คัน เตรียมจะส่งไปเจียงเจ้อในวันเดียวกันเลย

ไม่ใช่แค่นั้น

จากนั้นโทรศัพท์ของสือหลานฟางก็ไม่หยุดอีกเลย เป็นแถบเดียวกันหมด ล้วนเป็นสายจากพ่อค้าส่งตามที่ต่าง ๆ

พ่อค้าส่งพวกนี้มีทั้งรายใหญ่รายเล็ก รายเล็กเอาแค่ 100 ตัน ก็มีที่เอาเจ็ดแปดร้อยตัน หรือกระทั่ง 1,000 ตัน

ชั่วพริบตา ส้มสะดือ 3,000 ตันกลับถูกจองหมดเกลี้ยง

"ไม่จริงน่า"

"ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่ส้มสะดือซิ่นเฟิงของเราเป็นที่ต้องการขนาดนี้"

"เฉินน้อย เฉินน้อย เร็วเข้า รีบไปเก็บส้มสะดือเร็ว"

สือหลานฟางรีบสั่งงาน ครึ่งชั่วโมงต่อมา พ่อค้าส่งชุดแรกจากเมืองก้านก็บุกมาถึง

"เถ้าแก่หลิว ดิฉันยังนึกว่าท่านหลอกดิฉันเสียอีก"

"ฮ่า ๆ ๆ ท่านผู้อำนวยการสือ จะเป็นไปได้ยังไง พวกเรามาแล้วไงล่ะ จริงสิ 500 ตันของเราเก็บไว้ให้ผมหรือยัง"

"เก็บไว้แล้วค่ะ เก็บไว้แล้ว"

"งั้นก็ดี"

"ขอดูของหน่อยได้ไหม"

"ของไม่มีปัญหาค่ะ เพียงแต่ราคานี่สิ"

"ท่านผู้อำนวยการสือ ส้มสะดือผมยังไม่ทันได้กินเลย ดูท่าคุณแล้วคิดจะฟันพวกเราแล้วสินะ"

"พูดอะไรอย่างนั้นคะเถ้าแก่หลิว ท่านก็ไม่ใช่ว่าไม่รู้ว่าปีนี้ภาวะตลาดเป็นยังไง ส้มสะดือซิ่นเฟิงของเรากำลังดังอยู่นะคะ"

ถึงจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

แต่ในเมื่อมีคนโทรมาเยอะขนาดนี้ สือหลานฟางก็ไม่ใช่คนโง่ กลับเดาอะไรได้บางอย่างแล้ว

"จ๊ะ ๆ ท่านผู้อำนวยการสือ คุณนี่หัวไวจริง ๆ นะ อ้อ ไว้มาอยู่บริษัทผมเป็นยังไง รับรองว่าเจ๋งกว่าอยู่ในอำเภอเล็ก ๆ อย่างซิ่นเฟิงเยอะ ผมให้คุณเท่านี้"

เถ้าแก่หลิวชูนิ้วมือขึ้นห้านิ้ว

ตัวเลขนี้หมายถึงเงินเดือน 5,000

เพียงแต่สือหลานฟางกลับไม่ได้ใจสั่นไหวเลย ยิ้มแล้วพูดว่า "เถ้าแก่หลิว กินส้มสะดือก่อนเถอะค่ะ"

"ได้ ได้ ได้ เรื่องนี้ค่อยว่ากันทีหลัง"

เถ้าแก่หลิวก็รู้ว่าตอนนี้ไม่ใช่จังหวะดึงตัวคน จึงหยิบส้มสะดือมาลูกหนึ่งแล้วกินเลย

"หวาน"

"ไม่เลว ไม่เลว คุณภาพส้มสะดือปีนี้ดีกว่าปีที่แล้วอีก"

"รู้งี้ผมมารับซื้อเร็วกว่านี้ก็ดี"

เถ้าแก่หลิวรู้สึกเสียดายอยู่ไม่น้อย

จริง ๆ แล้วส้มสะดือถึงจะเฉพาะกลุ่ม แต่รสชาติดีจริง ๆ

ต่อให้ขายได้ไม่มากนัก แต่จริง ๆ พอลากไปมณฑลอื่นก็ยังพอได้ราคาอยู่บ้าง

น่าเสียดายที่ก่อนหน้านี้เขารู้สึกว่ายุ่งยาก ก็เลยไม่ได้มา

ตอนนี้พอมองดูแล้ว หึ ๆ ดูท่าทางสือหลานฟางแล้ว ราคาส่งปีนี้ต้องไม่ต่ำแน่นอน

"เถ้าแก่หลิว ส้มสะดือของซิ่นเฟิงเราหวานใช่ไหมคะ"

"หวาน"

"ดีกว่าที่อื่นใช่ไหมคะ"

"ดี"

"งั้นท่านพอใจใช่ไหมคะ"

"พอใจ"

เถ้าแก่หลิวพยักหน้าเป็นชุด แต่กลับรู้ตัวขึ้นมาทันที รีบพูดว่า "เอ่อ ท่านผู้อำนวยการสือ เรื่องสัพเพเหระพวกนี้ไม่ต้องพูดแล้ว บอกราคาส่งมาเลยดีกว่า"

"2 เหมาค่ะ"

"หา..."

เถ้าแก่หลิวส่ายหน้าทันที "ท่านผู้อำนวยการสือ คุณนี่ดำเกินไปแล้วมั้ง ผมก็ไม่ใช่คนนอกวงการ ราคาส่งส้มสะดือซิ่นเฟิงเคยถึง 2 เหมาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน เมื่อกี้ผมโทรหาชาวสวนบางรายที่ตำบลอันซีของซิ่นเฟิงมาแล้วนะ พวกเขาบอกว่าเอาแค่ 1 เหมา ถ้าปริมาณมากยังลดให้อีก 10 เปอร์เซ็นต์ด้วย"

"เถ้าแก่หลิว ฟังท่านพูดสิคะ คนละเวลากันแล้ว ราคาส่งของชาวสวนนั้นส้มยังอยู่ในสวน หลังจากนั้นท่านต้องไปเก็บ ไปลากกลับมาเอง ไม่ต้องพูดถึงแรงกายแรงใจที่เสียไป แค่ต้นทุนการเก็บกลับมาก็ไม่น้อยแล้ว ตอนนี้ที่นี่ของเราท่านลากไปได้เลยทันที เถ้าแก่หลิวยังจะมารับซื้อในราคา 1 เหมาอีกเหรอคะ"

"แต่ถึงจะเป็นแบบนั้น 2 เหมาก็ยังแพงไป ผมให้ได้มากที่สุด 1 เหมา 5"

"1 เหมา 5 ไม่มีกำไรเลยค่ะ 2 เหมา"

"ท่านผู้อำนวยการสือ ส้มก็ไม่ใช่ของคุณสักหน่อย จะขายแพงขนาดนี้ทำไม"

"ก็เพราะไม่ใช่ของดิฉันนี่แหละ ดิฉันถึงต้องรับผิดชอบให้มากกว่าเดิมค่ะ"

"ลดหน่อยเถอะ"

"ลดไม่ได้แล้วค่ะ... เถ้าแก่หลิวอาจจะยังไม่รู้ เมื่อครู่นี้มีพ่อค้าส่งโทรหาดิฉันไปแล้วสิบกว่าเจ้า"

"เอ่อ..."

เถ้าแก่หลิวยังอยากจะพูดอะไรอีก แต่เพื่อนหลายคนข้าง ๆ ให้สัญญาณด้วยสายตา เขาจึงพยักหน้า "งั้นก็ได้ 2 เหมาก็ 2 เหมา ขนของเลย"

"เดี๋ยวก่อนค่ะ... ขออนุญาตเจ้านายของดิฉันก่อน"

พอเห็นเถ้าแก่หลิวตกลง สือหลานฟางก็ดีใจในใจ หยิบโทรศัพท์ออกมาโทรหาเฉินอวี่

"ท่านเฉิน ท่านเฉิน ข่าวดี ข่าวดีค่ะ"

"ข่าวดีอะไรครับ"

"มีพ่อค้าส่งจากเมืองก้านมารับซื้อส้มสะดือของเราแล้วค่ะ"

"นี่มันข่าวดีตรงไหนครับ ผมบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าพวกเขาจะมา"

"เอ่อ..."

สือหลานฟางรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย

เอาละ

อัจฉริยะน้อยคนนี้พูดไว้จริง ๆ ด้วย

"ใช่ค่ะ ใช่ ท่านเฉินนี่เป็นอัจฉริยะจริง ๆ ดิฉันคุยกับเถ้าแก่หลิวคนนั้นแล้ว 2 เหมาค่ะ"

"2 เหมาอะไรครับ"

"ราคาส่งไงคะท่านเฉิน คราวนี้เราจะได้ฟันกำไรก้อนใหญ่แล้ว"

"เชี่ย..."

"ท่านเฉิน รู้สึกไหมคะว่าดิฉันเป็นเซียนเจรจา ไม่ต้องขอบคุณดิฉันหรอก ไว้เลี้ยงข้าวดิฉันสักมื้อก็พอค่ะ"

"ผมยังจะเลี้ยงข้าวคุณอีก..."

สะดุ้งโหยง เฉินอวี่อยากบีบคอสือหลานฟางคนนี้ให้ตายเลย "หยุด หยุด หยุด... ใครบอกคุณว่าส้มสะดือของเราขายแค่ 2 เหมา"

"เอ่อ ท่านเฉิน หรือว่าต้องถูกกว่านี้อีกคะ"

"ถูกอะไรกันครับ"

สือหลานฟางคนนี้ไม่ได้จบจากมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์แห่งประเทศจีนเหรอ ทำไมสมองเข้าน้ำไปได้

ก่อนหน้านี้รู้สึกว่านางฉลาดมากเลยนี่นา ทำไมพอมาทำธุรกิจแล้วสมองลัดวงจรไปได้

เพียงแต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาคิดเรื่องนี้ เฉินอวี่จึงพูดว่า "5 เหมา บอกพวกเขาไปว่า 5 เหมา ต่ำกว่านั้นสัก 1 เฟินเราก็ไม่ขาย"

"หา"

"หาอะไรครับ เดี๋ยวผมจะไปที่นั่น"

"คือ ได้ค่ะ ได้"